Rozmowa · Acele

„No wiesz... Psychologiczne duperele, którymi się tam zajmują. Bogaci ludzie to lubią. Ludzie w Königstein są w większości bogaci”.

„Wiesz, nie jestem pewien, czy to poprawiło sytuację”.

„Taa, przykro mi” – kiwa głową. „W sumie może lepiej nie grzebać w tym zapomnianym gównie. Takie moje zdanie. Jak coś swędzi, to lepiej tego nie drapać”.

Tyle że swędzi bardzo, bardzo mocno...

„No, to dzięki za psychologiczne bzdury”.

„Nie ma za co” – przez chwilę zastanawia się, rozciągając mięśnie żuchwy. „Może lepiej nie grzebać w tym zapomnianym gównie. Takie moje zdanie. Jak coś swędzi, to lepiej tego nie drapać”.

„Czekaj, co masz na myśli? Jaka pamięć selektywna?”

„Jak ja zostaję zraniona, to chcę o tym po prostu zapomnieć, co nie? To rodzaj pamięci selektywnej”.

„Prędzej chyba schlałem się tak potężnie, że wymazałem ze swojej głowy wszelkie wspomnienia o tym świecie”.

„Taaa. To może być to. Raz wzięłam tyle... gorzały, że też zapomniałam...”

To raczej oczywiste, że władowała w siebie więcej niż tylko „gorzałę”.

„Albo to może być jakieś psychologiczne bzdury, co nie? Bzdety z Königsteinu”.

„Masz rację. To nie pomaga”.

„Ale dlaczego jej nie pamiętasz? To jakaś... pamięć selektywna?”

„Tak, jestem pewien. Czemu miałbym w innym razie tak gwałtownie na nie zareagować?”

„Tak. Zupełnie niczego”.

„Nie pamiętam”.

„Poważnie?” – pyta z niedowierzaniem. „Sprawiasz wrażenie nieźle poruszonego tą chicą... Na pewno nic o niej nie pamiętasz?”

„Przede wszystkim pachną delikatnie gumą do żucia. Wyczułem ją mimo smrodu... gówna”.

„O kurczę” – unosi brew. „To mocno symboliczne, nie sądzisz?”

„Tak, mnie też wydało się to bardzo symboliczne”.

„Dobra, co jeszcze?”

„A, w cholerę z tym. Pytania. Mam ich kilka. A ty masz odpowiedzi”.

„Jasne, oczywiście... Co chcesz wiedzieć?”

„Nie. Czemu?”

„Było słodkie, a teraz to gówno – według mnie to dość symboliczne. No dobrze, co jeszcze?”

„Nie widziałem wiele z tego świata, ale na ile go znam, sprawiedliwość społeczna to termin godzien dzieciaków. Brzmi niemal liberalnie... Mną osobiście wstrząsa cierpienie ludu. I to bardzo”.

„Taa... kiepska sprawa” – stwierdza bez większego przekonania.

„Aż mnie mdli na myśl o tych tysiącach... Milionach... Miliardach? Ilu właściwie jest ludzi na świecie?”

„Ee...”

„Ilu jest ludzi na świecie?”

„Trzy miliardy sześćset milionów osób, nie licząc mieszkańców Seolu”.

„Naprawdę? Aż tylu?! Płakać mi się chce na myśl o tym, że 3 miliardy sześćset milionów ludzi i bóg wie ilu jeszcze w Seolu cierpi wskutek tyranii rynku”.

„Taa, naprawdę kiepska sprawa” – kiwa głową. „Pewny jesteś, że nie chodzi po prostu o jakąś laskę?”

Hmm. Być może?

„Tak, bankowo pewny. Ale zanim zaczęliśmy całą tę dyskusję, miałem do ciebie kilka pytań”.

„Słucham”.

„W mieście mieszkają miliony, więc na świecie musi być znacznie więcej. Chyba kiedyś znałam tę liczbę...”

„Zbyt wiele milionów, żeby objąć rozumem. I wszyscy pod butem rynkowej tyranii. Potworność!”

„Tak, raczej na pewno tak. Ale mam do ciebie kilka pytań o coś zupełnie innego”.

„Wszyscy przysysają się jak pijawki do klasy przedsiębiorców. Pętają tych, co działają”.

„Och, poważnie?”

„Tak, ludzie nie potrafią po prostu ruszyć tyłków. Nie ma w tym mieście nikogo, kogo warto by zatrudnić. Nikogo. Nie dziwne, że wszyscy klepią taką biedę”.

„Więc gryzie cię... że bogacze nie mają dość pieniędzy?”

„Przewracaj oczami, ile chcesz, ale czy to nas zbliży do gospodarki opartej na wiedzy? Niewiele widziałem tego dziwacznego świata, ale wiem jedno: nie przy takim opodatkowaniu!”

„W takim razie rzeczywiście niewiele widziałeś tego dziwacznego świata, bo my tu nie mamy żadnych podatków dochodowych. Tylko 20% podatku od towarów i usług... I tyle”.

„A w życiu! Nie masz pojęcia, ile podatków naprawdę istnieje – nigdy żadnych nie płaciłaś! Wszędzie jest pełno różnych zamaskowanych, ukrytych danin. O, patrz, jedną tam widać!” (Wskaż na morze).

Zaskoczona odwraca głowę i patrzy na morze. Nie rzuca się jej w oczy żadna forma opodatkowania pośredniego. Spogląda z powrotem na ciebie.

„Masz problem z... podatkiem od potworów morskich?”

„Nie. Nie tylko z podatkiem od potworów morskich, a ze wszystkimi razem. Bo duszą rozwój gospodarczy”.

„Aha...” – zbiera się w sobie. „I nie ma to nic wspólnego z... Czy ja wiem... Jakąś laską?”

„To chyba... ci wszyscy zabierający nam pracę cudzoziemcy”.

„Och, poważnie?”

„Tak, widzę, że niegdyś był to dumny naród. A teraz? Całe to internacjonalistyczne pieprzenie rzuciło Revachol na kolana”.

„No tak” – kiwa głową. „To dlatego płakałeś przez czapkę i krzyczałeś o odzyskiwaniu autorytetu. Duma narodowa”.

„Proszę, jak mieszają ci w głowie te cudzoziemskie ideologie. Nawet nie widzisz, że dosłownie padasz przed nimi na kolana! Nasze kobiety – dosłownie na kolanach!”

„Koleś, to dlatego, że mój sprzęt jest na ziemi”.

„Nie mam raczej wątpliwości, że przeszkadza mi widok naszych młodych kobiet klęczących w śniegu, podczas kiedy w tle słychać ten koszmarny kosmopolityczny raban”. (Kiwnij głową w stronę namiotu).

„Albo... albo... Po prostu zapytam... Pewny jesteś, że nie masz problemów z laskami z powodu jakiejś laski?”

„Ludzie wciąż wyżej stawiają swoje własne interesy nad wyższym dobrem”.