Rozmowa · Acele

„To tylko przesłuchanie, tak? Przesłuchujesz mnie – tym się zajmują gliniarze”.

Szybko i bez mrugnięcia okiem! Zgrabnie. Nie umiem stwierdzić z całą pewnością, że to kłamstwo, ale tak mi się wydaje. Jest w tym lepsza, niż chciałaby przyznać przed innymi.

„Byłaś już kiedyś przesłuchiwana?”

„Raz czy dwa. Przykro mi, że ominął mnie revacholski sen, którym cieszą się ci na wschód od rzeki”.

„Powiedz, w jakie kłopoty z policją się wpakowałaś?”

„Te, co zwykle. Jako nastolatka miałam gówniane życie”.

„Jakie to są te co zwykle?”

„No wiesz – picie, wdawanie się w bójki. Paskudne rzeczy, które przydarzają się człowiekowi, gdy wyprowadzi się od rodziców w wieku trzynastu lat. W Faubourg”.

Ciekawe określenie. Czas zdobyć trochę wiedzy!

„Zaraz. Czym jest W Faubourg?”

„To pytanie retoryczne?”

„Czemu musiałaś się wyprowadzić w tak młodym wieku?”

„Mój ojciec był pijakiem. Do tego ja chyba po prostu też chciałam pić, co nie? Rozkręcić własną imprezę”.

„Mam inne pytanie”.

„Rozumiem. Sam jestem dzikim imprezowym zwierzakiem. BARDZO DZIKIM”.

„W porządku...” – odpowiada i uśmiecha się mimo woli.

„Picie, imprezowanie i disco mają na człowieka zły wpływ. Powinnaś potraktować mnie jako przykład i ostrzeżenie”.

Kiwa głową – bardzo ostrożnie.

„Wiesz co? Chyba naprawdę czegoś się nauczyłaś przez te wszystkie przesłuchania. Niektóre z twoich kłamstw były naprawdę niezłe”.

„Ee... Dziękuję?”

Dziewczyna jest z siebie naprawdę dumna.

„Okłamywanie policji to żaden powód do dumy. Mam kolejne pytanie, o ile zdołasz powiedzieć prawdę”.

„Spróbuję”.

„Tak. Nie umiem nawet powiedzieć, ile dokładnie ich powiedziałaś ani które wychwyciłem. No dobrze – następne pytanie”.

„Nie. Czasami nie pamiętam nawet najbardziej podstawowych rzeczy”.

„Ekhem...” – wtrąca się porucznik. „Faubourg, a nie W Faubourg – to olbrzymie banlieue na południe od dzielnicy Jamrock. Największe getto w Revacholu – i prawdopodobnie na świecie”.

„Wiem, czym jest Jamrock, ale... załóżmy, że nie wiem”.

„Jesteśmy w Jamrock. Tak jakby. Martinaise jest nazywane czasem Północnym Jamrock. Jamrock to też getto tylko mniejsze od Faubourg”.

Jamrock to dzielnica Revacholu złożona z następujących osiedli: Ospy, Villalobos, Centralnego Jamrock, Grand-Couron, Starego Południa i Doliny Psów. Wspaniale jest się uczyć!

„Daj spokój, stary. Jesteśmy w nim. To jest Północne Jamrock – Martinaise. Tak jakby. Szczegóły są trochę dezorientujące”.

„Okej... To wielkie getto na południe od Jamrock”.

„Mam inne pytanie”. (Zakończ).

„Co jest na wschód od rzeki?”

„Bogaci ludzie. Na wschód od rzeki są bogaci ludzie”.

(Prychnij). „Na bank są naprawdę bogaci. Trzeba być bardzo wyjątkowym, żeby mieć tyle pieniędzy...”

„O tak. A ja jestem kanalią”.

„Nie jesteś kanalią”.

„Och, ależ jestem”.

„Ja też jestem kanalią”.

Kiwa lękliwie głową.

„Och, rozumiem. Dobrze wiedzieć”.

„Taa...”

(Nachyl się do niej i szepnij). „Niech zgadnę, ci bogaci ludzie nie są stąd...”

„Nie są?” – sprawia wrażenie zmieszanej. „Myślałam, że są takimi samymi Vacholiere jak my, tylko znacznie bogatszymi”.

„Och nie, to ludzie zagranicy. Agenci międzynarodowego kapitału. Musisz tylko uważnie im się przyjrzeć”.

„Hmm...” – spogląda na wschód. „Może i tak. Większość z nich mówi trzema językami”.

(Udawaj zachwyconego). „Kim są ci bogaci ludzie? Brzmią przewspaniale! Też chcę taki być”.

„Powodzenia w pokonywaniu tej rzeki na swojej policyjnej pensji”.

„Dziwne. Istnienie bogaczy nie rozbudza we mnie żadnych emocji...”

„Na pewno są z tego powodu zadowoleni” – mamrocze cicho.

„To dzięki tobie wciąż są bogaci”.

„Właśnie tak, prawda? Mogę cię przesłuchać jeszcze trochę?”

„To?” – pyta, chuchając na zmarznięte palce. „To przenośne urządzenie nagrywające. Służy do pracy w terenie. Nagrania są niskiej jakości, ale lepsze to niż nic”.

„A przewody?”

„Właściwie to tylko jeden przewód, ale rozplótł się od tego, że ciągle go podskubywałam. Przewód prowadzi od mikrofonu kontaktowego”.

„Co to jest »mikrofon kontaktowy«?”

„Mikrofon kontaktowy nagrywa dźwięki dochodzące ze środka różnych rzeczy. Na przykład z wnętrza tego lodu”.

Twój wymęczony umysł chce cię poinformować, że jest też bokser zwany „Kontaktowy Mike”.

I co ja mam zrobić z tą wiedzą?

Nie mam pojęcia.