Rozmowa · Acele

„Jak to działa?”

„Mikrofon? Właściwie to nie wiem. Z jakiegoś powodu nie wykrywa wibracji powietrza. Na opakowaniu jest napisane, że rejestruje jedynie dźwięki strukturalne. To tyle, jeśli chodzi o technobełkot”.

„Właściwie to mam kilka niezwiązanych z mikrofonem pytań”.

„Wiesz, Kontaktowy Mike nie tylko bije ludzi. Jest też wzorem do naśladowania”.

„Ee...”

Z twoich ust wydobywa się cała litania słów!

„Tak, dobrze usłyszałaś. Powinnaś być bardziej jak Kontaktowy Mike – spełniony sportowiec i inspirujący człowiek, który pokonał społeczne, fizyczne i mentalne przeszkody”.

„Stary, dziwny z ciebie glina”.

„Tu nie chodzi o mnie. Chodzi o twój brak szacunku dla jednego z tytanów boksu. I dla siebie samej”.

„Coś się tak uparł na tego Mike'a?” – zapada cisza. To retoryczne pytanie.

„Dobra, jeśli cię to ucieszy, to będę bardziej jak Kontaktowy Mike, a mniej jak ja”.

„Szacunek do samego siebie ma cieszyć ciebie, nie musi innych”.

„Zapamiętam na przyszłość” – stwierdza i zerka na swój rejestrator taśm.

„Tak, rzeczywiście mnie to cieszy”.

„Aha, fajnie” – stwierdza i zerka na swój rejestrator taśm.

„Powiedziałbym, że jestem dość normalny. A co do tego majka… Mikrofonu, znaczy. Nie Mike'a”.

„W twoim wykonaniu i tak wychodzi na to samo, co nie?”

„Właściwie to chrzanić Kontaktowego Mike'a. Nie jest żadnym mistrzem, ale ty mistrzynią tak! Popatrz, jak stoisz przed namiotem z obwisłego brezentu i dłubiesz w nosie w rytm narkotycznej muzyki. Świat sportu podziwia twoją wiarę i poświęcenie”.

„Przepraszam, nie wiem, czemu to powiedziałem. Chciałem się dowiedzieć czegoś jeszcze...”

„Tak?”

„Skąd masz ten mikrofon?”

„Z tego samego miejsca, co rejestrator. Z Paliseum”.

„Opowiedz mi więcej o tym mikrofonie”.

„Jasne”.

„Czym jest Paliseum?”

„O rety, nie byłeś w Paliseum?” – pyta, zapominając się przez chwilę. „To najfajniejsze miejsce w tej nafaszerowanej prochami dziurze”.

„To klub muzyczny i warsztat z syntezatorami. Na Boogie Street w Jamrock. Muzycy żyją tam jak... prawdziwi muzycy. Raz widziałam tam Arno van Eycka!”

Wspomnienie to bardzo podnosi ją na duchu. Lecz było to bardzo daleko stąd.

„To brzmi jak miejsce spotkań homoseksualistów”.

„Taa, możliwe, że się tam pojawiają. Wątpię, aby w Paliseum mieli coś przeciwko homoseksualnemu podziemiu. To nie jest takie miejsce. Paliseum jest fajne”.

„Och, nie, zupełnie źle mnie zrozumiałaś. Ja sam być może jestem homoseksualistą”.

„Och! No cóż, gratuluję”.

„Co do tego Arno, o którym wspomniałaś”.

„No tak...” – stwierdza, próbując ocenić twój wiek. „Pewnie nie znasz van Eycka. Ani nie zaglądasz do Paliseum...”

Hej, czy Obszczyp***ł i W Chuj Z Tym też nie wspominali o van Eycku?

„Nieźle napieram”.

„Ja... nie wiem, co to znaczy”.

„Cisnę”.

„Tego też nie rozumiem”.

„Właściwie to ja też nie. Nie mam pojęcia, o czym mówię. Napieram? Cisnę?”

Chucha na swoje palce. Zdaje się, że nie wie, co powiedzieć.

„Masz rację. Czas mnie opuścił”.

„Lipa, stary” – przez chwilę mruży oczy, jakby chciała sobie coś przypomnieć... po czym odpuszcza sobie. „Jeszcze jakieś pytania? Może dotyczące mikrofonu kontaktowego?”

„Nieważne, porozmawiajmy lepiej o tym mikrofonie kontaktowym…”

„Ja też nie, ale mam twarde dowody, że jestem czadowy. Są nimi zniszczony magnetofon szpulowy i kompletnie zdemolowany pokój w hostelu”.

„Fajnie” – stwierdza i chucha na swoje palce. Zdaje się, że nie wie, co powiedzieć.

„To znaczy, że mam styl, jakbym był o połowę młodszy”.

„Właściwie to wróćmy może do mikrofonu kontaktowego”.

„Czy to jakiś konik CZACH?”

„Konik CZACH?” – pyta, kręcąc głową. „Rety, zabrzmiałeś, jakbyś miał ze sto lat”.

Wcale nie. Pomyliła cię z jakimś staruszkiem! Powiedz, że jesteś czadowy.

„Zamknijmy ten temat. Mam pytania co do tego mikrofonu...”

„Bo mam problem z homoseksualistami. I to duży”.

„A z czym nie masz problemu?”

„Jebać to! Nie mam absolutnie żadnych problemów i nic innego mi nie wmówisz”.

„Mhm...” – stwierdza i znowu chucha na swoje palce, aby je rozgrzać. „Tak myślałam”.

„Więc... Rozmawialiśmy o moim mikrofonie kontaktowym?” – pyta, podnosi urządzenie i przygląda się mu, unikając twojego wzroku.

„Tak, o mikrofonach kontaktowych”.

„O mikrofonach kontaktowych” – powtarza, obracając urządzenie w swojej dłoni.

„Tak, ale zanim wrócimy do kwestii mikrofonu kontaktowego, opowiedz mi więcej o tym Arno, o którym wspomniałaś”.