Rozmowa · Acele

„Nic... mi nie przychodzi do głowy. Ale coś powinno, prawda? To byłoby normalne dla przeciętnej osoby”.

„Mnie nie pytaj” – stwierdza i znowu chucha na swoje czerwone z zimna palce.

Nie masz żadnych jebanych problemów! Ani jednego!

„Mam też problem z alkoholem”.

„Taa, zorientowałam się, ale właściwie z czym nie masz problemu?”

Szermierka kobiet. Pełen elegancji sport.

„Szermierka kobiet. Wspaniały sport. Nie widzę w tym problemu”.

„No i fajnie. Szermierka kobiet to całkiem wdzięczny widok”.

„To prawda” – stwierdza porucznik.

„Naprawdę fajnie. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko przegapianiu świetnych homoseksualnych rzeczy, które oferuje świat”.

„Nie zrozum mnie źle, gorąco to popieram. To Paliseum zabrzmiało po prostu jak miejsce dla nich”.

„W porządku. Fajnie”.

„Brzmi to ciekawie. Kim jest ten cały Arno?”

„O tak, Głowiec jest w niego naprawdę zapatrzony. Może nawet trochę za bardzo. Koleś ma intensywną osobowość”.

Hej, czy Obszczyp***ł i W Chuj Z Tym też nie wspominali o van Eycku?

„Ja też jestem całkiem emocjonalny”.

„Czy to ma coś wspólnego z Kontaktowym Mikiem?”

„Ee...” – sprawia wrażenie zdezorientowanej. „Używam go do nagrywania”.

„Nie, nie, chodzi mi o tego boksera. Kontaktowego Mike'a”.

„A! Nie. To jest mikrofon kontaktowy i służy do nagrywania dźwięków z wnętrza ciał stałych. Kontaktowy Mike obija ludziom gęby”.

To niesprawiedliwe i umniejszające słowa.

„Nie, mam na myśli... Nieważne”.

Tak? A jakieś wieści co do mojego własnego imienia?

Nie.

Nie ma za co.

Nieźle. Może zdołałbyś użyć go jako pluskwy? Założyć komuś podsłuch!

Twój wymęczony umysł chce cię poinformować, że jest też bokser zwany „Kontaktowy Mike”.

„Rozumiem”.

„No chyba nagrywam”.

„Co właściwie nagrywasz?”

„Zdaje się, że nagrywam pękanie lodu, ale trudno powiedzieć. Do tego byłyby potrzebne słuchawki. Nagrałam też chyba twoje kroki. Nie jestem pewna, jak będą brzmiały...” – stwierdza, drapiąc się po czole.

Co się stało ze starymi słuchawkami?

„Chwila, a co się stało ze słuchawkami?”

„Mój chłopak je sprzedał”.

„Po co?”

„Nie wiem, stary... Żeby kupić rzeczy. Rzeczy potrzebne do życia”.

Kłamsssstwo. Zosssstały zapewne wymienione na coś podejrzanego.

Wszystko się zgadza, szanowny panie!

„I do czego ci te nagrania? Te trzaski i kroki?”

„Muzycy w Paliseum używają tych nagrań do tworzenia muzyki. Zapętlają je, tną taśmy i sklejają je ze sobą. Tworzą muzykę z trzasków pękającego lodu i pobrzękiwania kluczy... Z różnych takich szurniętych rzeczy. Trudno to wyjaśnić”.

Skiń tylko głową.

„W każdym razie... Pomyślałam, że też się tym zajmę. W końcu to miało być tak jakby muzyczne miejsce...” – stwierdza i masuje sobie ramiona, rozglądając się wokoło.

Dziewczynie robi się nagle zimno. Bardzo zimno.

„Tak naprawdę nie mam pojęcia, co robię. Oni używają też syntezatorów. Ja nie mam takiego sprzętu”.

Spogląda na rejestrator, urządzenie, które, jak sądziła, przyniesie jej wiele godzin radości i zapomnienia. Okazuje się właśnie, że były to czcze fantazje. Czuje się nagle jak zupełnie bezużyteczne dziecko.

Nagły spadek endorfin jest u niej nieomal widoczny. Jakby z jej ramion spadł ciepły koc – fala zimna, dygocąca szczęka. Oznaki narkotycznego haju.

Jest pod wpływem jakiegoś stymulantu – amfetaminy lub mefedronu – który właśnie szybko przestaje działać. Zacznie teraz wpadać w coraz głębsze i głębsze doliny. A górek będzie coraz mniej.

„Weź to, przemarzłaś” – stwierdza porucznik, zaczynając zdejmować swoją kurtkę.

„Nie, pieprzyć to, nic mi nie jest... Przepraszam. Za to, że powiedziałam pieprzyć”.

„Nic się nie stało” – odpowiada porucznik i wycofuje się. Rzuca ci przy tym spojrzenie.

„Teraz przydałaby się czapka”.

„Taa... Chyba miałeś rację, jeśli chodzi o tę czapkę”.

„Mam jeszcze inne pytania”. (Zakończ).

„Chcesz moją kurtkę?” (Zacznij ją zdejmować).

„Nie, pieprzyć to, nic mi nie jest... Przepraszam. Za to, że powiedziałam pieprzyć”.

Westchnij.

Lekko drży.

„No dobrze”.

„Powiedziałaś, że to ma być miejsce pełne muzyki. To, czyli co dokładnie?”

„To” – odpowiada i wskazuje skinieniem głowy kościół. „Chłopaki uważają, że można z tego zrobić miejsce takie jak Paliseum czy coś w tym stylu. To głupie. To naprawdę...” – zapada chwila ciszy – „...nie będzie Paliseum, to akurat jest pewne”.