Rozmowa · Acele

„Skończyłem tę rozmowę”. [Odejdź].

„Skoro już mamy to wyjaśnione, to chciałbym zadać ci kilka pytań”.

„Wybacz. Zamyśliłam się” – wyjaśnia, odkładając urządzenie. „Słucham”.

„Właściwie to fakt – powinienem. Gdzie mógłbym tu sobie jakąś załatwić?”

„Nie wiem... W jakimś... sklepie?” – przez chwilę milknie i zastanawia się. „Może w sklepie wielobranżowym... Słuchaj, pieprzyć czapkę”.

„Ja nie muszę niczego robić. Jestem funkcjonariuszem policji. Ty jednak masz robić, co ci powiem”.

„Naprawdę fajnie...” – mamrocze pod nosem, spuszczając wzrok na urządzenie.

„Nie ma to jak nadużywać władzy, typie...” – mówi, myśląc, że jej nie słyszysz.

„A prawo nakazuje nosić w taką pogodę czapkę”.

„Ech...” – wzdycha lekko poirytowana. „Jakie to niby za prawo?”

„Prawo czapkowe”.

„Taa, no cóż...” – próbuje wymyślić jakąś odpowiedź, ale nic nie przychodzi jej do głowy. „Słuchaj, pieprzyć czapkę”.

„O czym my w ogóle rozmawiamy?”

„Też nie mam pojęcia”.

„To nie jest dobra technika przesłuchiwania”.

„Dobra, idę stąd. Załóż czapkę albo się przezięb. Co mnie to obchodzi?” [Odejdź].

„Pytania, tak! Mam ich do ciebie kilka”.

„Jakie pytania?” – pyta, prostując się trochę podparta na rękach.

„Prawo pór roku. Rozchorujesz się, jak jej nie założysz”.

„Więc pamiętaj o tym, kiedy będę ci zadawał pytania”.

„Jakie pytania?” – pyta, prostując się trochę podparta na rękach, i czeka na to, co powiesz.

Opędza się od twoich pytań jak od much. Nie przerażają jej byle funkcjonariusze policji.

„Witaj ponownie” – dziewczyna spogląda przez chwilę na ciebie, po czym wraca do swojej pracy.

Rozczochrana dziewczyna klęczy na morskim lodzie. Gdy podchodzisz, podnosi wzrok.

„Więc rozmawiałeś z moimi znajomymi, tak? Pomożesz nam? Mam na myśli sprawę kościoła”.

„Nie podjąłem jeszcze decyzji”.

„Nie ma pośpiechu. I tak nie mamy dokąd pójść”.

„Ty musisz być Acele”.

„Tak się nazywam. Zakładam, że spotkałeś pozostałych. Powiedzieli ci o kościele i planach związanych z... klubem?”

„Kościele? Jakim kościele?” (Udawaj zdezorientowanego).

„Przestań pogrywać. Pomożesz nam z kościołem?”

„Co dzieje się w namiocie, zostaje w namiocie”.

„Wiadomo” – kiwa głową porozumiewawczo.

Nagle wydaje się ładniejsza. Mięśnie jej twarzy rozluźniły się. Musi być bardzo zadowolona.

„Tak, pomogę wam”.

„Świetnie!” – woła i drży z zimna. „Daj nam znać, jeśli coś się w tej sprawie ruszy, dobrze? Czekamy tu już całe tygodnie”.

„Nie podjąłem jeszcze decyzji”.

„Skąd wiedziałaś, że się z nimi spotkałem?”

„Widziałam, jak wchodziłeś do namiotu. Stoi niedaleko stąd”.

„Nie dopatrzyłem się w historyjce o kościele niczego wartego sprawdzenia”.

„W porządku... Ale jakby się coś ruszyło w sprawie kościoła, to dasz nam znać, prawda?” – pyta, pocierając sobie boki rękami. „I tak nie mamy dokąd pójść”.

„Tak”.

„Pomożesz nam?”

„Drogie dziecko, jest piekielnie zimno. Gdzie masz czapkę?”

„Hę?” – spogląda na ciebie zdezorientowana.

Może cię nie usłyszała? Powiedz to głośniej.

„Powiedziałem, że powinnaś założyć czapkę”.

„Ty też”.

Nie musisz niczego robić.

„Jak tam, chcesz poimprezować?”

„Co?” – pyta, spoglądając na ciebie zdezorientowana.

(Powtórz głośniej – mogła cię nie usłyszeć przez ten wicher). „CHCESZ POIMPREZOWAĆ?!”

„Słyszałam cię za pierwszym razem, ale nie wiem, co masz na myśli, mówiąc o »imprezowaniu«”.

„Właśnie – co masz na myśli?” – pyta porucznik poważnym tonem.

„Mam na myśli, że pójdziemy po alkohol. I po narkotyki też”.

„Taa, stary...” – porucznik nagle pojawia się po twojej prawicy z kołnierzem postawionym obłędnie wysoko.

„Masz jakieś prochy? Naprawdę musimy zaćpać” – oznajmia, drapiąc się po nosie, a później przez kurtkę pod pachą. „Telepie mnie jak na Boogie Street”.

Naprawdę się trzęsie i w ogóle!

„Yyy... Kim? Co ty robisz?”

„Muszę zaćpać coś mocnego, stary. Tak jak planowaliśmy. Muszę zaćpać hery – masz trochę?” – pyta, przeskakując z nogi na nogę wyczekująco.