Rozmowa · Acele

„Co to jest hera?”

„Di, stary – muszę strzelić sobie di!”

„Co to jest... »di«?”

„Co się dzieje?”

„Diamorfina, dziewczyno. Przestań pajacować. Chcemy załapać się na to di...” – stwierdza, oddychając przez zęby.

„Diamorfina? Nie widziałam tego od lat – pięciu czy może nawet siedmiu? Wszyscy teraz biorą pajdę”.

Ciekawe.

„Poważnie? A co to jest?”

„Pajda jest jakieś dziesięć razy mocniejsza od diamorfiny i o wieeeeele bardziej zabójcza. Fachowo nazywa się chyba... b-hydroksy-coś tam”.

Beta-hydroksy-fenotiazyna. Nazwa ta jest obecna gdzieś w zniszczonych resztkach twojej pamięci. Zasłyszana na ulicy.

To zaklęty w substancję chemiczną sam władca mroku. Nawet z mojej strony nie padłaby taka propozycja.

„Dobra” – porucznik przestaje podskakiwać. „To... to naprawdę poważna sprawa. Ktoś powinien się temu przyjrzeć...”

Opuszcza kołnierz kurtki do poziomu odpowiedniego dla normalnej istoty ludzkiej i wyjmuje swój notatnik. „Jesteśmy policjantami”.

„Och, to oczywiste” – stwierdza bez cienia zaskoczenia.

Bez żartów. Musiała to wiedzieć już w chwili, kiedy do niej podszedłeś.

„Tak. I mamy do ciebie kilka pytań”.

„Jasne”.

„Eee... Wrócimy później”. [Odejdź].

Coś w jej głosie podpowiada ci, że nie przejmie się zupełnie takim popisowym policyjnym przesłuchaniem.

„Kim, ona chyba naprawdę jest zdezorientowana. Powiedz jej, o jakie D ci chodzi”.

Nic nie mów.

„O rany!”

„Muszę zaćpać coś mocnego, stary. Muszę zaćpać hery – masz trochę?” – pyta, przeskakując z nogi na nogę.

Pozwól porucznikowi robić swoje.

„Wybaczy pan, ale właściwie nie zażywam narkotyków. Zwłaszcza z ludźmi, których dopiero co poznałam”.

Czemu „nie” kategoryczne miałoby potrzebować wsparcia „nie” warunkowego?

„Czy to nie jest pewna logiczna niespójność? »Nie« kategoryczne i warunkowe zarazem? Błędy logiczne to częsty objaw kłamstwa”.

„To znaczy po prostu, że nawet gdybym brała narkotyki, to nie z osobą, którą dopiero poznałam” – wyjaśnia lekko zdezorientowana.

„No to może powinniśmy się zaznajomić?”

Podnosi wzrok i nie wie do końca, co masz na myśli.

„Och, rozumiem. Nie jestem dla damulki wystarczająco dobry. Nawykła do dżentelmenów. Dobrze więc, niech będzie”. [Odejdź].

„O co ci chodzi z tym niebraniem narkotyków? Wzięłaś ich już dosyć? Tyle zostało jeszcze niewziętych...”

„Przepraszam, co?” – pyta zdezorientowana.

„Tak, tak. Przepraszam, że spytałem”. [Odejdź].

„Będę musiał przyjąć twoje przeprosiny, prawda? Bo co mi pozostało? A teraz powiedz mi o różnych rzeczach. Kim jesteś, co tu robisz. I inne takie”.

„Od czego mam zacząć?”

„Mam na myśli, że kupimy alkohol i już tam, na miejscu, wlejemy go w siebie. A wtedy ty powiesz mnie, co masz na myśli, kiedy mówisz imprezować!”

„Rzecz w tym, że nie mówiłem nic o imprezowaniu...”

„Eeee, tak, i chciałbym zadać ci teraz kilka pytań. No, to do dzieła”.

„Aha...”

„Ale powiesz, jak już wlejesz w siebie, co trzeba”.

„...i ty też nic o tym nie mówiłeś. Gdybyś uprzedził mnie o tym przedstawieniu, zanim odegrałeś swoją rolę, to mógłbym improwizować. Ale nie zrobiłeś tego, więc cały ten kierunek przesłuchania zakończy się niepowodzeniem”.

„Pozostaje nam tylko mieć nadzieję, że to była z twojej strony gra – i że możemy o tym zapomnieć. Więc...” – zwraca się do młodej kobiety: „Mamy do pani kilka pytań”.

„Na przykład?”

(Szepnij). „Kim, przestań, wszystko psujesz!”

„Wybacz, ale mam plany na jutro. Muszę trochę się rozejrzeć, zarobić trochę pieniędzy”.

Nie chodzi o to, że musi zarabiać forsę – raczej martwi się o swój dobrostan. Nie chodzi też do końca o to, że się ciebie boi. Nie jesteś w stanie dokładnie zrozumieć, o co chodzi.

„Mam na myśli, że pójdziemy po alkohol, wrócimy tutaj, usiądziemy na zamarzniętym morzu i będziemy pić, dopóki nie zaczniemy mówić o pojebanych problemach emocjonalnych. Najgorszych”.

„Wiesz, to brzmi nawet nieźle...”

„Nie, nie brzmi”.

„Słuchaj” – zwraca się do ciebie porucznik. „Jeśli zamierzałeś wykorzystać niekonwencjonalne techniki przesłuchań na potrzeby tego wątku śledztwa – który jest swoją drogą w najlepszym razie marginalny – to powinieneś mnie o tym uprzedzić”.

„A ponieważ tego nie zrobiłeś, to jestem zmuszony pokrzyżować ci plany, wyjaśniając tej kobiecie, że jesteśmy funkcjonariuszami policji”.

„Och, to oczywiste” – stwierdza bez cienia zaskoczenia.

„Eee... Wrócimy później”. [Odejdź].

„Mamy do ciebie kilka pytań”.

Czeka na pytania.

Dziwne. Coś w jej głosie podpowiada ci, że nie przejmie się zupełnie takim popisowym policyjnym przesłuchaniem.

„...ale naprawdę nie mogę. Mam plany na jutro. Muszę trochę się rozejrzeć, zarobić trochę pieniędzy”.

Nie chodzi o to, że musi zarabiać forsę – raczej martwi się o swój dobrostan. Nie chodzi też do końca o to, że się ciebie boi. Nie jesteś w stanie dokładnie zrozumieć, o co chodzi.

„Noż do cholery, czemu na wybrzeżu nie ma z kim się napić?” (Unieś ręce w geście rozpaczy).