Rozmowa · Acele

„Dobra decyzja, detektywie” – stwierdza porucznik, nie odrywając wzroku od oceanu. „Można postradać zmysły, próbując interweniować za każdym razem, gdy ci młodociani przestępcy coś wymyślą. Zajmie się nimi los”.

„Nie będziemy sprawiali nikomu problemów. Zapanuję nad nimi. Obiecuję”.

„Róbcie, co chcecie, realizujcie swoje klubowe plany. Tylko żadnych fabryk narkotyków, proszę”.

„Dziękuję” – odzywa się młoda kobieta, kiwając głową. „Zapanuję nad nimi. Obiecuję”.

„Tę decyzję podejmę, kiedy już przyjrzę się całej tej sprawie z kościołem”.

„Och, racja. Mądre podejście” – kiwa głową. „Nie ma pośpiechu”.

Spróbuj wyłgać się przed porucznikiem ze swoich czynów.

W twoich słowach wybrzmiewa szczerość.

„Nazywam to zapobieganiem przestępczości. Będziesz musiała okazać szczerość. O ile cię na nią stać”.

„Decyzja równie dobra jak każda inna...” – stwierdza porucznik, nie odrywając wzroku od oceanu. „Ale i tak najlepiej byłoby nie podejmować żadnej. Postradasz zmysły, próbując interweniować za każdym razem, gdy ci młodociani przestępcy coś wymyślą”.

Twe kłamstwa zbyt grubymi nićmi są szyte.

„Nazywam to zapobieganiem przestępczości. Będziesz musiała okazać szczerość. O ile cię na nią stać”.

Porucznik zerka na ciebie podejrzliwie.

„Dziękuję” – odpowiada radośnie młoda kobieta. „Zapanuję nad nimi. Obiecuję”.

„Wiem, że kryje się za tym coś więcej, detektywie” – stwierdza cicho. „Ale nie jesteś pierwszym skorumpowanym policjantem w szeregach MOR-u”.

„Trzeba było postarać się bardziej. Zwodzenie policjanta to poważna sprawa”.

„Wiem. Powinnam była nad nimi zapanować. I zapanuję w przyszłości. Obiecuję”.

„Nie dbam o to, jestem loco. Chciałem tylko, żebyś wiedziała, że ja wiem o planie”.

„W porządku, ale i tak tego żałuję. Powinnam była nad nimi zapanować. I zapanuję w przyszłości. Obiecuję”.

„Człowiek nie wybiera swojej posse – to posse wybiera człowieka. Ludzie z mojej paczki to idioci, ale to moi idioci. Próbowałam wybić to Andre z głowy...”

„To ma być coś w rodzaju klubu. Z muzyką anodic dance. To taki nowy styl muzyki robionej na syntezatorach, którą grają w Paliseum”.

„Tyle że... no...” – spogląda na stary drewniany kościół na palach. Sześciopiętrowa struktura wydaje żałosny jęk wśród porywów zimnego wiatru.

Deski podłogi wykrzywiają się, a wsporniki pękają powoli niczym kości. Daleko na wschodzie od złotej Delty, za portem przemysłowym, przy czarnym skrawku nieoświetlonego wybrzeża, na lodzie widać maleńkie istoty.

Nigdy nie powstanie tu klub muzyki anodic.

Choćby i za milion lat.

„To ty zamknęłaś drzwi do kościoła na kłódkę?”

„To kłódka Noika – żeby do środka nie włazili jacyś dziwacy i dziwolągi. Najlepiej będzie, jak pogadasz o niej z Noikiem”.

„Nie”.

„Nie?”

„Nie, właściwie nie”.

Próbuje wywinąć się z otwartego kłamstwa semantycznymi sztuczkami. Ona osobiście nie zamknęła drzwi na kłódkę.

(Pokaż jej naklejkę na swoim notatniku). „A więc to nie twoje?”

„Taa... Właśnie to miałam na myśli – to Noik. To on zawiesił tam tę kłódkę”.

„Czekaj. A ten Noik to twój kumpel?”

„Tak, chyba można tak powiedzieć”.

„Czemu ten cały Noik zamknął drzwi do kościoła na kłódkę?”

„Żeby do środka nie nawłaziło więcej dziwaków. Pieprzone Martinaise... Wybacz” – dzwoni zębami. „Kręcą się tu najgorsi dziwacy. Jeśli masz czas, to zapytaj o to Andre – on powie ci na ten temat więcej”.

Ale czy powinieneś? Dziwacy to chyba kiepska sprawa.

(Pokaż jej naklejkę w swoim notatniku). „A więc to nie twoje?”

„No dobrze. Co do tego kościoła...”

„Co chcesz wiedzieć?”

„Dobrze, skoro ty osobiście tego nie zrobiłaś, to kto zrobił?”

„Czym jest muzyka anodic dance?”

„No wiesz... anodowe, katodowe... Muzyka tworzona za pomocą elektronicznych instrumentów”.

„Rozumiem. Co do tego kościoła...”

„Elektroniczne instrumenty? Na przykład?”

„Syntezatory i taśmowe konsole, a do tego też mikrokomputery. Wszystko, co jest zasilane elektrycznością, ale nie jest gitarą... Używają też znalezionych dźwięków. Takie tam”.

(Odmów sobie celebracji swojego triumfu). „Co do tego kościoła...”

„Aha! Ogrodniczka się myliła. Nie jestem jakimś zwykłym disco-reliktem. Doświadczę jeszcze przyszłości”.

„Taa, oczywiście” – odpowiada cokolwiek niepewnie.

Widzisz jasne, piękne, gwałtowne rozbłyski światła. Przecinają pełen dymu mrok. Tak właśnie będzie wyglądać przyszłość. O ile kiedykolwiek nadejdzie.

To krok naprzód w ewolucji instrumentów wzmacnianych, które z kolei stanowią rozwinięcie akustycznych. Zastanawiasz się, co będzie dalej. Nicość w odcieniach czerni? A może coś bardziej wyrafinowanego?

„Czyli chcecie zmienić ten kościół w klub?”

„Wiem” – stwierdza, wskazując skinieniem głowy pochyloną sylwetkę budynku wznoszącego się na wybrzeżu, po czym drży. „To nie był mój pomysł. To Andre i chłopaki znaleźli to miejsce. Miało być opuszczone, ale okazało się, że teraz nie są w stanie go nawet przejąć...”

„Hej, pamiętasz, jak wcześniej powiedziałam, że nie potrzebuję twojej pomocy?”

„Tak. Czemu pytasz?”

„No dobra...” – stwierdza z wahaniem. „Może pogadałbyś z Andre i chłopakami? W tym kościele dzieje się coś dziwnego... Skoro jesteś z policji, to powinieneś się temu przyjrzeć, co nie?”

„Rozmawiałem już z nimi, zgodziłem się pomóc”.

„Rety! Dzięki, to... naprawdę fajnie z twojej strony. Ekhm. Masz jeszcze jakieś pytania?”

„Porozmawiam z nimi”.