Rozmowa · Acele

„A czemu miałoby to nie być możliwe?”

„Czy ja wiem... Byłeś na Boogie Street? To lekko oszałamiające miejsce”.

„Och, przepraszam... Nie wspominałem, że jestem zwykłym alkoholikiem, który niedawno schlał się na umór tak dalece, że nie pamięta nawet ulicy, która jest, zdaje się, największa w mieście?”

„Ee... Nie?”

„Bo tak nie jest. A teraz powiedz mi coś jeszcze o Noiku”.

„Jasne...” – odpowiada lekko zdezorientowana. „Co chcesz wiedzieć?”

„No więc tak to wygląda”.

„W porządku, w takim razie powinieneś się tam rozejrzeć. Na Boogie Street jest fajnie. Pełno tam imigrantów i najróżniejszych ludzi”.

„Och, jestem też skrajnym faszystą, który nie przepada za odmiennymi ludźmi. Więc nie, raczej się tam nie wybiorę”.

„Niestety, mogę to potwierdzić”.

„W porządku” – wzrusza ramionami. „Co kto lubi”.

„Wątpię, żebym tam dotarł. Mam bóle w klatce piersiowej. Muszę dalej pić. Ale dziękuję”.

„Podobno śmierć to aleja. Jak każda inna” – przez chwilę milczy, jakby chciała coś dodać. Ale nie dodaje.

„Może tak właśnie zrobię, jeśli dotrę tam żywy”.

„Taaa” – odpowiada, po czym otwiera usta, jakby chciała coś dodać, ale ostatecznie milczy.

„Powiedzmy, że nie byłem nigdy na Boogie Street”.

„Właściwie to opowiedz mi o pozostałych”.