Rozmowa · Suweren – gra planszowa

Pudełko z „Suwerenem” jest ciężkie i nieco niewygodne do trzymania. Potrząsasz nim lekko i czujesz, jak elementy w środku się przesuwają.

Zacznijcie tam, gdzie przerwaliście.

Zajmuje to chwilę, ale udaje wam się z porucznikiem ustawić wszystko mniej więcej tak, jak było...

„O ile pamiętam, teraz twój ruch, detektywie”.

Zbliża się końcowa faza gry. Co będzie twoim koronnym dziełem w roli królewskiego administratora terytorialnego?

Możesz dalej próbować zdobywać serca swoich robotników, tworząc na swoich terytoriach rzadko stosowany w grze system edukacji publicznej...

Możesz też spróbować wygrać grę w inny sposób – budując w Revacholu niezwykle cenną kolumnę zwycięstwa lub pokonując porucznika w niszczycielskiej wojnie handlowej...

Decyzja należy do ciebie.

„Za wszechmocny Revachol!” (Skieruj swoje wysiłki na kolumnę zwycięstwa).

Wykorzystując znaczące bogactwo i zasoby, jakie zgromadziłeś dzięki pilnemu wypełnianiu kontraktów i tworzeniu szlaków handlowych, spędzasz ostatnie tury rozgrywki na budowie najwspanialszego obiektu w grze, revacholskiej kolumny zwycięstwa...

Triumfalnym gestem wyciągasz z jednego z mieszków kwadratowy żeton i kładziesz go pośrodku planszy...

„Hm, dziwnie to rozczarowujące”.

Porucznik wzdycha. „Taki już problem niektórych gier. W pewnym momencie się po prostu kończą, jakby nikt nie spodziewał się, że gracze dotrą tak daleko...”

„W takim razie może podsumujemy wyniki?”

Obliczanie wyniku końcowego jest niemalże grą samą w sobie. Spędzacie obaj długi czas na układaniu stosów monet, przeglądaniu tabeli i męcząc się z prostym dodawaniem i odejmowaniem...

Po dwu-, a nawet trzykrotnym zliczeniu punktów macie wreszcie ostateczny wynik...

Trzydzieści pięć punktów zwycięstwa! Suweren będzie bardzo zadowolony.

Porucznik podnosi wzrok znad swoich wyliczeń. „Ja mam 26 punktów” – mówi nieco rozczarowany...

„To było przekonujące zwycięstwo. Gratuluję, detektywie”.

„No dobrze, posprzątajmy i wracajmy do pracy”.

Trzymasz przed sobą otwarte pudełko z grą.

„Podziwiaj me wielkie dokonania”.

„Ładne żetony, tak. Bardzo imponujące...”

Budowa najlepszej z budowli wymaga dokładnego planowania ekonomicznego, które ty całkowicie zlekceważyłeś...

Nie mogąc stworzyć wspaniałego pomnika na cześć ekonomicznej dominacji Revacholu, musisz zadowolić się kilkoma placówkami pocztowymi i szkołą dla ociemniałych.

„Ryzykowne zagranie, detektywie. Przykro mi, że się nie udało”.

„Chyba powinienem był zastosować bardziej konsekwentną strategię”.

„Tak, to mogło pomóc...”

„W takim razie może podsumujemy wyniki?”

Obliczanie wyniku końcowego jest niemalże grą samą w sobie. Spędzacie obaj długi czas na układaniu stosów monet, przeglądaniu tabeli i męcząc się z prostym dodawaniem i odejmowaniem...

Po dwu-, a nawet trzykrotnym zliczeniu punktów macie wreszcie ostateczny wynik...

Piętnaście punktów zwycięstwa. Suweren nie będzie zadowolony.

Porucznik podnosi wzrok znad swoich wyliczeń. „Ja mam 26 punktów” – mówi, a jego twarz rozjaśnia ledwo powstrzymywany uśmiech...

„Nie smuć się, detektywie. Zawsze jest kolejny raz. Znaczy się, tak w przenośni. Bo nie ma mowy, żebyśmy znaleźli czas na następną rozgrywkę...”

„Ta głupia gra jest ustawiona. Ustawiona!”

„Trzeba umieć przegrywać, detektywie. Sam decydowałeś o swoich ruchach...”

„Broń się, Kim”. (Rozpocznij wojnę handlową).

Porucznik kiwa ponuro głową, kiedy wprowadzasz cło na jego morele i cukier. Zrobi się nieprzyjemnie...

Z każdą turą cła rosną coraz bardziej aż do momentu, w którym ani ty, ani porucznik nie wykazujecie żadnego zysku ani nie przynosicie suwerenowi zasobów...

Dzięki armii taniej i nieuzależnionej od kokainy siły roboczej dajesz radę przetrwać wojnę handlową, oddając cios za cios, choć kończy się to osłabieniem gospodarki i twojej, i porucznika...

Wkrótce cała plansza przypomina gospodarcze pobojowisko. Żetony robotników leżą rozrzucone po pozbawionym jakichkolwiek cennych surowców polu gry.

„Mam nadzieję, że dałem ci nauczkę, Kim”.

„Nie mam pojęcia, jaką »nauczkę« miałbyś mi dać. Wydaje mi się, że nie skończy się to dobrze dla żadnego z nas...”

„W takim razie podsumujmy wyniki”.

Obliczanie wyniku końcowego jest niemalże grą samą w sobie. Spędzacie obaj długi czas na układaniu stosów monet, przeglądaniu tabeli i męcząc się z prostym dodawaniem i odejmowaniem...

Po dwu-, a nawet trzykrotnym zliczeniu punktów macie wreszcie ostateczny wynik...

Piętnaście punktów zwycięstwa. Wygrasz czy nie, suweren raczej nie będzie zadowolony ze spadku produktywności spowodowanej przez wygłupy jego podwładnych.

Porucznik podnosi wzrok znad swoich wyliczeń. „Ja mam 15 punktów” – mówi...

„Remis” – mówi, wyraźnie poirytowany. „No cóż, należało nam się za zrujnowanie królewskiej gospodarki. To była dobra rozgrywka, detektywie”.

„Hmmm, to nie było zbyt produktywne dla żadnego z nas, co?”

„Tak, myślę, że masz rację. Podejrzewam, że będzie to gra o raczej niskim wyniku...”

„I co teraz?”

„Teraz przekonamy się, co zostało po naszych gospodarkach...”

Nawet w najlepszych przypadkach nie da się tak naprawdę wygrać wojny handlowej. Ten przypadek jest jednak daleki od ideału i napędzana morelami ekonomiczna lokomotywa porucznika miażdży twoją gospodarkę...

Niedługo później twój skarbiec świeci pustkami, a na mapie leżą twoje porozrzucane żetony robotników.

„Mam nadzieję, że to dla ciebie nauczka” – mówi porucznik z jadowitym uśmiechem.

„Tak, nigdy nie grać w gry planszowe”.

„Tak, nigdy nie fikać do Kima Kitsuragiego”.

„W takim razie może podsumujemy wyniki?”

Obliczanie wyniku końcowego jest niemalże grą samą w sobie. Spędzacie obaj długi czas na układaniu stosów monet, przeglądaniu tabeli i męcząc się z prostym dodawaniem i odejmowaniem...