Rozmowa · Suweren – gra planszowa

Wiesz, to nie różni się aż tak bardzo od sytuacji, z którą musiała uporać się historyczna Monarchia Revacholu w Safre w połowie zeszłego stulecia.

Opowiedz mi więcej.

Cóż, królestwo szukało nowych rynków dla produkowanej przez siebie kokainy i ostatecznie uznało, że uczyni jednym z nich Safre...

Dzięki wyłączności na sprzedaż kokainy w regionie suweren stworzył wyjątkowo cenny i zależny od niego rynek na niezwykle uzależniający produkt...

Co za skurwysyństwo!

Gdybyś zdołał w jakiś sposób uzależnić robotników porucznika od swojej kokainy, mógłbyś nie tylko zmniejszyć ich produktywność, ale też zmusić go do płacenia co turę za twoje kokainowe żetony...

Można tak w ogóle zrobić?

Tak, można. Piszą o tym w zasadach...

To twoja szansa. Pokaż porucznikowi, jak się kończy używanie wobec ciebie mentorskiego tonu.

To kluczowy strategicznie moment. Jak zareagujesz na agresję porucznika?

„Zatańczmy, dzieciaczki!” (Zrealizuj kontrakt).

Przez kolejnych kilka tur gromadzisz powoli niezbędną do zrealizowania kontraktu kokainę. Kiedy ci się to udaje, na twoją stronę planszy spada nieomal deszcz kartonowych monet...

Wspaniałe uczucie, co? A wiesz, co byłoby jeszcze wspanialsze?

Rozwiązanie sprawy morderstwa?

Prochy. Konkretnie stymulanty. A skoro o tym mowa, to czy nie powinieneś ich właśnie teraz szukać?

Podczas kiedy ty marzysz o speedzie, porucznik zbudował sobie potężną gospodarczą machinę...

Zbliża się koniec gry. Jak zamierzasz spożytkować ogrom surowców, które zgromadziłeś ku chwale suwerena?

Przeglądając podręcznik, znajdujesz najdroższą budowlę w grze: revacholską kolumnę zwycięstwa wartą dwanaście punktów zwycięstwa. Jeśli zdołasz ją zbudować, twoje zwycięstwo będzie pewne...

Możesz też spróbować wszcząć wojnę handlową, aby zgnieść gospodarkę porucznika, lub przewalić wszystkie te pieniądze i zbudować publiczny system edukacji dla swoich żetonowych robotników...

Prochy. Konkretnie stymulanty. Ich brak jest jak swędzenie. Na karku i w innych miejscach...

Prochy. Konkretnie stymulanty. Powinieneś je jak najszybciej znaleźć.

Powiesz, że prochy, nie?

Wygrana?

„Rozbiłem bank, Kim!”

Twoje chełpienie się nie zmienia faktu, że porucznik nadal ma duży zapas monet i zasobów...

Ułóż monety w estetyczne stosiki, żeby rozzłościć porucznika.

Twoja demonstracja bogactwa nie zmienia faktu, że porucznik nadal ma duży zapas monet i zasobów...

Odwdzięcz się robotnikom.

Zamiast skupiać się na gromadzeniu punktów, stawiasz sobie godny Donkiszota cel: zdobyć serca swoich żetonów robotniczych. Po kilku turach odblokowałeś zaawansowane hobby i ubezpieczenie zdrowotne. Robotnicy produkują teraz dwie dodatkowe jednostki zasobów na turę...

„Zdajesz sobie sprawę, że tytuł tej gry to »Suweren«, a nie »Robotniczy raj«, prawda?”

„Jaki jest sens gry, jeśli nie mogę dokonywać własnych wyborów?”

„Cóż, sensem gry jest zazwyczaj zwycięstwo. Popatrz na to...”

Porucznik stosuje dalej swoją agresywną strategię produkcji moreli na eksport. Realizuje kontrakt za kontraktem i gromadzi coraz więcej punktów zwycięstwa...

„Próbuję po prostu odwdzięczyć się należycie ludziom, którzy de facto przynoszą suwerenowi bogactwo”.

„Nie wydaje mi się, żeby suwerena obchodził szczególnie dobrobyt jego robotników. Popatrz na to...”

„Odrzucam arbitralny system punktów opracowany przez zepsutych politycznie twórców tej gry”.

„Tak, naprawdę dajesz w kość twórcom gry. Prawie tak bardzo, jak ja dam zaraz tobie...”

Zaatakuj porucznika i ukradnij mu wszystkie zasoby.

„Nie możesz tego zrobić, detektywie” – mówi porucznik, kiedy umieszczasz wszystkich swoich robotników na jednym z jego terytoriów.

„Ja teraz tworzę zasady”.

„Nie będę z tobą grał, jeśli będziesz się zachowywać jak dziecko. No już, czas na twoją turę”.

Porucznik nie żartuje. Lepiej przestań się wygłupiać.

„To co mogę zrobić?”

„No, mógłbyś spróbować realizacji kilku kontraktów albo na przykład przemieścić swoich robotników. Jest wiele możliwych strategii”.

To prawda. Gdybyś uważniej przeczytał zasady, byłoby to dla ciebie oczywiste.

„No jak? Właśnie zrobiłem”.

„Ta gra to strategia ekonomiczna. Nie możesz atakować bezpośrednio innych graczy. Musisz zrobić coś innego”.

„Nudzi mnie to już. Poróbmy coś innego”.

„Jesteś pewny?” – pyta porucznik nieco rozczarowany. „Rozstawienie wszystkiego na nowo zajmie ładną chwilę”.

Odłóż grę.

Graj dalej.

„Przykro mi, Kim, nie będziesz zadowolony...”. (Rozpowszechnij wśród robotników porucznika kokainę).

„Hm...” – twarz porucznika tężeje, kiedy rozpoczynasz turę. Nie cieszy go, że uzależniłeś wszystkich jego robotników od kokainy...

Z każdą kolejną turą pozbawiasz powoli porucznika monet, podczas gdy jego robotnicy stają się coraz mniej produktywni i coraz bardziej zależni od twoich kokainowych żetonów w kolorze fuksyny.

Historycznie rzecz ujmując, niemal dokładnie to wydarzyło się w Safre. Po dziś dzień połowa obszaru dawnego cesarstwa musi polegać na międzynarodowej pomocy humanitarnej w zamian za stałe dostawy taniej żywności.

„Dokładnie tak, jak zrobili w Safre”.

„Mniej więcej” – odpowiada porucznik, mniej jednak rozważa kwestie historycznych krzywd, bardziej zaś – jak wydostać się z matni, w którą go wpakowałeś...

Kiedy porucznik orientuje się, że zwycięstwo wymyka mu się z rąk, stosuje desperacki gambit: Protekcjonizm. Wprowadzając cło na twoją kokainę, próbuje wypchnąć cię z rynku, ryzykując jednak popadnięcie w niełaskę u suwerena...

Zbliża się koniec gry. Czy eskalujesz swoją wojnę handlową z porucznikiem, mając nadzieję, że zgnieciesz go swoją gospodarczą potęgą?

A może zignorujesz jego agresję i skupisz się na budowie potężnej kolumny zwycięstwa w sercu Revacholu?