Rozmowa · Suweren – gra planszowa

„Po prostu się boisz, że skopałbym ci tyłek”.

Porucznik prycha. „Chyba w twoich snach. Pokazałem już niejednemu pyszałkowi, gdzie jego miejsce. A teraz dość, skończmy z tą dziecinadą”.

Zignoruj tę udawaną urazę. Teraz chce ci to udowodnić.

Co, czyżby porucznik nie znosił dobrej zabawy? Był strażnikiem ponuractwa?

„No co, kto uczynił cię strażnikiem ponuractwa?”

Porucznik rzuca ci kwaśne spojrzenie. Jest czy nie jest strażnikiem ponuractwa, nie podoba mu się twoje zachowanie.

Przeczytaj podręcznik zasad.

„Witaj w »Suwerenie«, strategicznej grze ekonomicznej dla całej rodziny!”. Podręcznik jest bogato ilustrowany i gruby niczym graadzka powieść.

W końcu porządna gra, która może nauczyć dzieci, jak ważny jest handel i globalna gospodarka.

Kolorowe ilustracje przedstawiają wesołych robotników pracujących przy zrywaniu moreli, transporcie marmurowych rzeźb z rozpadających się świątyń i zbiorach dziwnej rośliny o fuksynowych liściach. Wszyscy są uśmiechnięci.

Zaczynasz podejrzewać, że ta niby rodzinna gra niesie ze sobą podteksty polityczne. Możesz to sprawdzić wyłącznie na jeden sposób...

Czytaj dalej.

Instrukcje wydają się z początku niejasne i przedstawiają wiele konceptów, które nie są ci znane. Na szczęście podręcznik zawiera wiele wykresów i przykładów...

Wkrótce udaje ci się zrozumieć ogólny zarys: każdy gracz jest administratorem Monarchii Revacholu. Twoim zadaniem jest zwiększyć bogactwo i sławę państwa poprzez gromadzenie punktów zwycięstwa.

Jebać monarchię. Co z moim bogactwem i sławą?

Nie ma innej drogi ku bogactwu i sławie niż przez suwerena. A ponieważ jesteś jednym z zaufanych administratorów królestwa, istotą twojego istnienia jest niesienie chwały Revacholowi...

I tutaj do gry wkraczają królewscy wasale. Jest ich czterech, a każdy z nich zapewnia dostęp do kluczowego ekonomicznie zasobu...

W każdej turze gracz pobiera zasoby od wasali, w których umieścił swoich robotników. Mogą następnie zmieniać im przydziały, realizować kontrakty dla pieniędzy i premii lub konstruować różne budynki w Revacholu...

Kiedy kartkujesz podręcznik, dostrzegasz na marginesie przypis opatrzony tytułem „RADA DLA POCZĄTKUJĄCYCH”.

Przeczytaj radę.

„Pamiętaj: wiele dróg prowadzi w »Suwerenie« do zwycięstwa, lecz najlepsi gracze znajdują sobie jedną strategię i całkowicie się jej poświęcają”.

Nuda, nuda, NUDA. Podrzyj tę książkę i dokonaj kilku starych, dobrych zbrodni!

Nie da się przeprowadzać inwazji, popełniać zbrodni ani robić innych tego typu fajowych rzeczy?

„Suweren” to gra rodzinna. Jedyne „zbrodnie”, jakie będziesz popełniał, wymierzone są w pozycję społeczną twoich administracyjnych rywali i polegają na gromadzeniu jeszcze większej ilości zasobów i władzy dla suwerena. A skoro o tym mowa...

System punktacji wygląda na nieskończenie wręcz skomplikowany – zawiera masę rozmaitych tabel i suplementów niezbędnych do obliczenia łącznej sumy punktów zwycięstwa gracza. Na razie pomijasz tę część.

Jak jest wyłaniany zwycięzca?

Zignoruj ją. Sprawdź lepiej, jak wyłaniany jest zwycięzca.

Dość już przeczytałem (Odłóż książkę z zasadami).

Jak się gromadzi punkty zwycięstwa?

Hmmm. Ta historia wydaje się problematyczna, ale to rzeczywiście ważne, żeby nauczyć dzieci podstawowych koncepcji ekonomicznych.

„Strategiczna gra ekonomiczna”? Chyba raczej łupieżczo-wyzyskiwawcza.

W końcu porządna gra, która może nauczyć revacholskie dzieci chwalebnej historii ich kraju.

„Hej, Kim, chcesz zagrać?”

Porucznik przegląda chwilę podręcznik zasad i dostrzega coś, co zmusza go do otworzenia szeroko oczu...

„Oż ty w mordę, przeciętny czas rozgrywki wynosi sześć godzin...”

„Nie wiem, czy mamy aż tyle czasu, żeby móc go przeznaczać na grę”.

Tak mówi, lecz spogląda na książkę z zasadami dłużej, niż to tak naprawdę konieczne. Gdyby naprawdę chciał, znalazłby czas.

Trzymasz w dłoni fabrycznie nowy egzemplarz gry „Suweren”. Jest szczelnie opakowana w plastikową koszulkę...

Na okładce widzisz uroczą ilustrację przedstawiającą uśmiechniętych robotników ładujących towary na statek. Bogato odziany administrator nadzoruje ich pracę.

Dokładny czas i miejsce akcji są celowo niejasne, gra ma jednak ewidentnie przedstawiać ekonomiczne zależności między monarchią Revacholu i jej licznymi wasalami.

Potrząśnij pudełkiem.

Pudełko waży przyjemnie dużo. Czujesz grzechotanie drewnianych żetonów i ich przemieszczający się nieco ciężar...

Jakież skarby czekają tam na ciebie?

Jeszcze przed otwarciem pudełka wiesz, że będzie to bogata w treść gra o wielkoskalowej strategii i skomplikowanych interakcjach między graczami.

Ściągnij plastikową koszulkę.

Plastikowa koszulka daje się ściągnąć równie łatwo, co gorset w tandetnym historycznym romansidle.

Otwórz pudełko.

Pokrywa pudełka ześlizguje się z sykiem. W środku znajdujesz gruby, kolorowy podręcznik zasad i ponad dziesięć mieszków z różnymi drewnianymi elementami.

Oooch! Ciesz się zapachem nowej gry planszowej! Mieszanka aromatów drewna, papieru i tuszu doprawiona nutą kartonu.

[Zostaw opakowanie w nienaruszonym, idealnym stanie.]

Dobry pomysł. To może być kiedyś egzemplarz kolekcjonerski.

To systematyczne, spokojne zajęcie przynosi ci poczucie zrelaksowania i spełnienia.