Rozmowa · Koordynacja oko-ręka

I odrobina strachu.

„Jak ty wyczyścisz twarz z gówna po tym włażeniu w dupę, Gaston? Jak ty się stamtąd wygramolisz?” – kręci głową z nieopisaną pogardą.

„Chciałem zrobić coś czadowego, ale jak zwykle spieprzyłem...”

Mężczyzna w mundurze nie odzywa się. Jego wzrok spoczął gdzieś na horyzoncie.

Jego wesoły kompan tak mocno wpatrzony jest w ziemię, jakby próbował dostrzec, co jest po drugiej stronie.

Porucznik przygląda się tobie. Jego twarz jest bez wyrazu.

Zapadła głucha cisza. Masz wrażenie, jakby nawet fale przestały uderzać o promenadę. Jest ci od niej aż ciężko.

„Bezbłędny rzut? Mimo to czuję się pokonany”.

„To pewnie dlatego, że te twoje gacie ściskają cię jak imadło. Co się stało z praktycznym, solidnym ubraniem? Produkcji revacholskiej” – kręci głową. „Czym więc mogę służyć?”

Przyganiał kocioł garnkowi. Ten papuzi mundur musi dawać mu nie lada przewagę. Podczas walk w cyrku.

„Tak, oficerze...” – porucznik rzuca ci szybkie spojrzenie kątem oka. „Czego oczekujemy od tych dżentelmenów?”

„W takim razie nie wiem, może jesteś jednym z tych mężczyzn, którzy nigdy nie są z siebie w pełni zadowoleni” – wzrusza ramionami. „Ale pomijając to, czym możemy służyć?”

„Wiosenne błoto na nagich stopach może dawać poczucie porażki” – wskazuje na twoje palce u stóp. „I nie bez powodu. To jak, możemy czymś służyć?”

„Taki właśnie jest wasz Johnny Kuleczka. Wyjątkowy”.

„Taaak” – przeciąga sylabę stary żołnierz. „Ten pokaz to już wszystko czy możemy jeszcze czymś służyć?”

Ale chwila, czemu to się wydawało takie niewłaściwe?

Było w tym coś kompletnie nienaturalnego. Spaczonego. Twoja pamięć mięśniowa wiedziała, co robić, i zrobiła, ale w jej wiedzy były dziury...

Tak! Dziury, które próbowałeś wypełnić myśleniem. W sporcie się nie myśli, tylko ROBI!

Miałeś wrażenie, jakbyś szykował się do pchnięcia albo doskoku. Zdecydowanie coś ze skakaniem. Może i zdobyłeś jakiś punkt, ale ogólnie było to fiasko.

„Ten rzut był fatalny i dobrze pan o tym wie. Nie ma powodu, żeby się ze mnie naśmiewać”.

„Myślałem, że stanie się coś o wiele bardziej spektakularnego”.