Rozmowa · Koordynacja oko-ręka

Natychmiast zaskakuje cię, jak lekka jest kula. Nieważne. Dasz radę tak czy inaczej.

Boże, jak wspaniale. Czujesz to znajome drżenie napędzanego adrenaliną podniecenia, jakie towarzyszy każdemu zwycięstwu. Czas stanął w miejscu.

Zważ kulę w ręce.

Zimna metalowa kula wydaje się zaskakująco gładka, kiedy dotykasz nią swojego karku. Jest na niej jakiś wzór. (Zapewne nazwa sponsora). Twoja byłaby tylko pokryta śladami nauki i bliznami zwycięstwa.

Twoje mięśnie dostosowują się już do ciężaru, układ nerwowy się kalibruje. Po chwili ty i kula stajecie się jednym bytem. Człekokula jest gotowa.

Przyjrzyj się otoczeniu.

Kiedy tak stoisz twardo na ziemi, twoje włosy targa zimny powiew. Wszystkie odgłosy, zapachy, nawet wiatr – wszystko znika. Pozostaje tylko jedność człowieka i kuli.

Na zachodzie, na Wielkiej Arenie Courońskiej, Arsène-Luc Edelbrock swoim lewym ciosem znad głowy posyła na deski samarskiego czempiona wagi ciężkiej, Kostię „Mjasnoka” Koštunicę. Tłum szaleje. Revachol kocha swoich bohaterów.

Czas na ostatnie wejrzenie w głąb siebie. Kim jestem?

Wcieleniem czystego ruchu. Doskonale dostrojonym, działającym z idealną wydajnością lokomotorem.

Spójrz na strach i dezorientację, jakie rozbłyskują w oczach tych dwóch słabowitych starców. Są pełni podziwu dla twojej siły. Jesteś dla nich niczym bóg.

Niektórzy powiedzieliby, że wciąż jesteś policjantem, ale chyba przekroczyliśmy już tę granicę.

Uwolnij się. Stań się tą kulą. (Kontynuuj).

„Merde!” – wykrzykuje oburzony weteran. „Bordel de merde!!!”

Burdel gówna?

Żaden tam burdel gówna. To był rzut na co najmniej 23 metry. A nawet 24 z groszem. Nie ma powodu do wstydu.

„Co jest z tobą nie tak, do cholery?”

„Co jest nie tak? Nie rozumiem”.

„Zrujnowałeś nam grę, synu” – próbuje się uspokoić. „Nie możemy grać w pétanque pięcioma bulami”.

„Przepraszam, po prostu się pomyliłem. Sztama?”

„Nie, nie sztama, do jasnej cholery!” – żyła na jego czole pęcznieje niepokojąco. „Oddaj nam naszą bulę!”

„Nie wściekaj się już tak, René” – weselszy z mężczyzn próbuje rozładować atmosferę. „To zwykłe nieporozumienie, dobrze mówię, panie władzo? Nic takiego się nie stało”.

„Oczywiście, że się stało, ty tchórzliwa płaszczko!” – obcas jego oficerka z hukiem opada na ziemię. „Jesteś nam winien bulę, do cholery!”

Jesteś stróżem porządku zajętym o wiele ważniejszymi rzeczami niż bule. Nie daj się im.

„Nie mam buli, ale... taka może być?” (Pokaż kulę do pchnięć).

„Czy może być?...” – milknie i wbije wzrok w kulę. „Nie, ni cholery...”

„Dziękuję, panie władzo” – wesoły człowieczek szybko bierze od ciebie kulę i podrzuca ją, oceniając. „To jest nie byle co... Szczerze mówiąc, jest chyba nawet lepsza od naszej starej buli!”

„Mon dieu...” – szepcze, pocierając skronie. „Dobrze, dobrze, niech będzie. Czego chce od nas milicja?”

Właśnie... Po co ty tu przyszedłeś? Raczej wątpliwe, żeby wiedzieli coś o morderstwie.

Nigdy nie wiadomo, on może coś wiedzieć. To dobry punkt obserwacyjny.

Po prostu gadaj. Wszystko się ułoży. Starsi ludzie lubią, kiedy poświęca się im uwagę.

„Dobrze, spróbuję to naprawić”. (Przyjmij zadanie).

„No dobrze” – kiwa głową. „Błędy można wybaczyć, jeśli mężczyzna przynajmniej próbuje je naprawić. A ja wierzę, że spróbujesz. Tymczasem czego od nas potrzebujesz?”

„Posłuchajcie, panowie, kula przepadła, a ja mam na głowie morderstwo, tak?” (Odrzuć zadanie).

„Doskonały przykład honorowej postawy” – stwierdza, kręcąc powoli głową. „Zapamiętam to sobie. I Gaston również”.

„Nie ma o czym mówić, panie władzo. Ja już zapomniałem. To była moja bula, a mam zapasową” – wyjmuje nową kulę z kieszeni. „Wszystko jest w porządku, a my służymy pomocą!”

Stara się za wszelką cenę uniknąć konfliktu.

Porucznik milczy, ale jego twarz przypomina nieruchomą maskę. Najwyraźniej nie popiera twoich sportowych popisów.

Nie podoba mi się, że nie chcesz wziąć odpowiedzialności.

„Myślałem, że to pchnięcie kulą”.

„No toś się pomylił, bo gramy w pétanque” – mężczyzna traci cierpliwość i znów podnosi głos. „Zepsułeś nam grę w pétanque. Oddaj nam naszą bulę!”

„W pętankę?”

„Tak, pétanque” – odpowiada mężczyzna, znów podnosząc głos. „Zepsułeś nam grę w pétanque. Oddaj nam naszą bulę!”

„Och, to petanka. Rozumiem...”

„Nie, nie rozumiesz! Zepsułeś nam grę!” – znów się rozjusza. „Oddaj nam naszą bulę”.

„Nic nie jest nie tak z prawym tricepsem, jak widać”.

„Mam gdzieś to, że jesteś gliną – nikt nie ma prawa tak po prostu zepsuć komuś gry. To jest cholerny szczyt bezczelności!”

Mężczyzna w jego wieku tak się emocjonuje? Lepiej niech uważa na ciśnienie.

„Wyczuwam gniew. I nie rozumiem czemu”.

„Przepraszam”.

„Zaraz... Co?”

„Przegraj pan z godnością, wciąż możecie rywalizować między sobą. Drugie miejsce to wciąż pozycja na podium”.

„Jestem bogiem lekkoatletyki. Czemu miałoby być ze mną coś nie tak?”

Żadne tam merde. To był rzut na co najmniej 23 metry. A nawet 24 z groszem. Nie ma powodu do wstydu.

To było... niewłaściwe. Niewłaściwe jak dotknięcie piersi własnej siostry. Rzuciłeś właśnie piersią siostry.

„Mon dieu” – wykrzykuje wesoły mężczyzna. „Dobra robota, panie władzo. To był pierwszorzędny rzut!”

Nie ma bardziej bolesnych dla sportowca słów niż „dobra robota”. Jest ci teraz po prostu wstyd!

Staruch i ta jego gówniana kula naśmiewają się z ciebie. Musisz się wkurzyć. Użyj brzydkich słów. Wspomnij coś o spermie.

„Ta cholerna kula była śliska jak skurwysyn! Jak mam rzucać takim gównem, w dodatku całym obspermionym przez jakichś dziadów, staruszku?!”

„O czym ty mówisz? To był w zasadzie całkiem bezbłędny rzut!” – w jego tonie brzmi ogromny podziw.