Rozmowa · René Arnoux

„Nie pochwalam takiego nadużywania władzy ani podobnych inicjatyw redystrybucji” – mięśnie jego twarzy sztywnieją. „Ja nie o taki Revachol walczyłem... Masz” – podaje kanapkę Gastonowi.

Mężczyzna spogląda podejrzliwie na swojego kompana, ale po chwili jego oczy rozbłyskują i chowa kanapkę, tłumiąc śmiech. „Merci beaucoup, Capitaine Arnoux!”

„Miejmy nadzieję, że to będzie dla ciebie jedna kanapka za daleko i skończysz wreszcie z zawałem, Gaston” – cedzi i akcentuje słowa. „To nic nie znaczy. To niczego nie zmienia”.

Czujesz, że wesoły staruszek wewnętrznie się kuli. To bolało. Bardziej, niż się spodziewał.

„On ma rację, wiesz?” – kiwa głową w kierunku Renégo. „Mamy chronić ludzi, a nie ich wykorzystywać. Kończ tę rozmowę”.

„Po nic, nieważne”. (Zachowaj kanapkę).

„Lubię grać po ciemku. To wyostrza nocne zmysły... Znów czuję się jak na zwiadzie”.

„Twoje ciamkanie wybiło mnie z rytmu!”

„Czuwaj!” – salutuje ci. „Co może dla ciebie zrobić stary karabinier?”

„Możesz przez sekundę nie skomleć, żebym mógł oddać strzał?”

„René, jesteś najgniewniejszym człowiekiem świata”.

Weź kulę i pokaż im, jak to się robi!

Lepiej im się najpierw przyjrzeć.

„Widzisz? Wybiłeś mnie z rytmu tym swoim kłapaniem i jojczeniem” – mężczyzna rzuca metalową kulę w kierunku mniejszej, drewnianej, na piasku i chybia o metr.

„Ach, mon dieu! Ten ból w plecach jest nie do zniesienia. Nie wiem już nawet, czy to plecy, czy biodro. Mam wrażenie, że jedno i drugie!” – przymierza się do oddania strzału.

„Mam nadzieję, że od niego zemdlejesz, ty przeklęta meduzo. To przez takich jak ty nasz naród tonie” – stoi tak dumny i wyprostowany, spoglądając na swojego rozmówcę z obrzydzeniem.

Próba rzucenia czegoś tak blisko wskazanego punktu... pomiary... To musi być stara jak świat gra zwana petanką.

Ćśś! Zignoruj ich! Nie wiedzą, co robią. Są starzy! Sprawiasz zawód samemu sobie i swojej drużynie. Zabierajże się do gry!

Zaraz, jakiej drużynie?

Czy to ważne jakiej? Wybierz sobie jakąś, dowolną. Niebieską! Sprawiasz jej zawód! ZACZYNAJ GRĘ I RZUCAJ TĄ CHOLERNĄ KULĄ!

Już się robi, trenerze!

SKUP SIĘ NA KULI, MIKROFIUTKU!

Ale czemu tak niemiło?

Czyżby celem gry było rzucenie metalową kulą tak, żeby wylądowała przy drewnianej?

„Już nie przeszkadzam”. [Odejdź].

„Mogę prosić o chwilkę uwagi?” (Nie angażuj się w grę).

„Naturalnie, panie władzo. Ja jestem René, René Arnoux, a mój wyjątkowy kompan to Gaston Martin. W czym możemy pomóc?” – mężczyzna w mundurze stoi przed tobą dumny i wyprostowany.

Ale z ciebie miękka faja!

„Nie masz za grosz wstydu?” – mężczyzna zwraca się do swojego towarzysza. „Musisz jęczeć, że cię plecy bolą, za każdym razem, kiedy sięgasz po miarkę?”

„René, w świecie pełnym zupy ty jesteś człowiekiem z widelcem. Proszę... cieszmy się po prostu grą, dobrze?” – drugi mężczyzna nadal przeżuwa swoją kanapkę.

Patrz. Patrz! Na to, co ma w ręce, co wkłada sobie do ust! Ta kanapka. Jest absolutnie przepiękna!

„Próbuję, ale ciągle wybijasz mnie z rytmu. Jesteś stary – tak, widzę. Obydwaj jesteśmy. A teraz przestań łapać się za tyłek, jakby to była jakaś dzierlatka”.

Ci męscy mężczyźni grają w kule. To gra z kulami. Chwytaj kulę i graj. Nie zadawaj pytań. Najpierw strzelasz, a potem i tak nie pytasz.

Dobra, jazda. Czas na grę!

To rozumiem! I nie trać czasu na pytania o zasady gry. Oni i tak nie będą wiedzieć. Są już o wiele zbyt wiekowi.

Nie powinienem najpierw spytać, w co w ogóle grają?

Nie, wszystko ogarniesz! Tu jest kula, więc graj!

„René, w świecie pełnym zupy ty jesteś człowiekiem z widelcem. Proszę... cieszmy się po prostu grą, dobrze?” – drugi mężczyzna zajada dużą kanapkę.

„Nadal czekamy na nową bulę za tę, którą posłałeś na dno”.

„Uwaga, Gaston...” – pokazuje na ciebie. „To Inspektor Buła. Pewnie znowu przyszedł wrzucić nam coś do morza”.

„O, to... ach...” – pociera swoją klatkę piersiową i spluwa. „Do diaska... weź się w garść, René”. Odwraca się ku tobie: „Czego chcesz?”

Mężczyzna wykazuje lekkie do średnich objawy niewydolności serca spowodowanej zwężeniem naczyń krwionośnych lub nadciśnieniem.

Sądząc po jego temperamencie, w grę wchodzi zapewne o to drugie.