Rozmowa · René Arnoux

„Konwalie jeszcze nie zakwitły, prawda?” – pyta szybko porucznik.

„Może gdzieś na obrzeżach miasta” – stary karabinier wzrusza ramionami. „Ale trzeba by poczekać nie mniej niż miesiąc”.

„Czy może mi pan powiedzieć coś o tej broni?” (Pokaż staroświecki karabin).

„To Belle-Magrave” – informuje, biorąc do ręki karabin. „Kaliber 4,46, ładowany od tyłu, revacholskiego pochodzenia. Dobra broń, celna i niezawodna”.

Szybkimi i precyzyjnymi ruchami sprawdza stan broni, po czym celuje w morze. Ten człowiek doskonale zna się na broni palnej.

„Ten egzemplarz jest niesprawny. Brakuje sprężyny, a mechanizm zablokował się na amen. Ale i tak jest to prawdziwa ślicznotka” – stwierdza, oddając ci karabin. „Gdzie go znalazłeś?”

„Przykro mi, nie mogę ujawnić tej informacji”.

Kiwa głową. „Rozumiem. Niestety, nie wiem, jak jeszcze mógłbym pomóc. Te BM-ki to antyki. Nikt ich już nie używa. Amunicji nie znajdziesz nigdzie”.

„Jak to znalazłem? To moja broń, zawsze mam ją przy sobie”.

„Tam, w piwnicy”. (Wskaż na księgarnię).

„Nie dziwi mnie to” – przenosi wzrok na budynek. „Na pewno można tu znaleźć niejedną zapomnianą broń z czasów wojny. W tamtych czasach każdy miał coś schowanego na czarną godzinę”.

„A co do karabinu, nie wiem, jak jeszcze mógłbym pomóc” – wzrusza ramionami. „Te BM446 to antyki. Nikt ich już nie używa. Amunicji nie znajdziesz nigdzie”.

„Użyliście kiedyś ognia artyleryjskiego przeciw komunardom?”

„Widzę, że gracie w kraterze”.

„Widziałem przy rondzie pomnik jeźdźca”.

„Ach, tak, to król Filip III na swoim koniu – przypomina o tym, czym był kiedyś Revachol...”

„Ależ jak najbardziej...” – uśmiecha się, jakby wracał pamięcią do jakiegoś miłego wspomnienia. „Państwem na łasce wciągającego kokainę tyrana, który opróżnił skarbiec, żeby mógł spać na łożu ze złota?”

„...supermocarstwem budzącym strach i szacunek. Świadectwem tego, czym ten kraj może być pod sprawnymi rządami prawdziwego króla”.

„Jak powinien rządzić prawdziwy król?”

„Zdecydowanie. Bez lęku o urażenie kruchej wrażliwości słabującej na ciele i umyśle grupy poddanych! To coś, czego powstańcy nigdy nie zrozumieli...”

„Wydaje mi się, że przywódca powinien przede wszystkim dbać o swój lud, a nie o siebie”.

„Naród jest tylko tak silny jak jego przywódca. Dlatego takim szaleństwem była próba...”

„Nie zaczynaj znowu. Co było, to było” – w jego głosie słychać teraz znużenie. Musiał wielokrotnie słyszeć te tyrady.

Karabinier nie odpowiada, ale całym sobą komunikuje swój niezłomny upór.

Nikt i nic nie sprawi, że ten człowiek zmieni zdanie. Jest pod tym względem absolutnie niezłomny, o czym świadczy jego staroświecki mundur. Jest dla niego symbolem.

„Nie wiem, co mam na ten temat myśleć”.

„Nie przeżyłeś tylu lat co ja, synu. Wraz z wiekiem człowiek uczy się pewnych rzeczy na temat istoty władzy. Albo kończy jako socjalistyczny szczur bez charakteru, jak obecny tu Gaston”.

„A najgorsze w tym wszystkim” – mówi z przerażoną miną – „jest spędzanie dni na grze w pétanque z tym wściekłym wężem”.

„Potężni przywódcy – tacy, którzy nie boją się zrobić tego, co konieczne. Oto, czego potrzebuje to państwo”.

„Revachol wyglądałby inaczej, gdyby więcej osób zdało sobie z tego sprawę” – pociera delikatnie swoją klatkę piersiową. „Wciąż moglibyśmy...”

„Wspomniał pan coś o kokainie?”

„O, stary dobry Filip był wielkim fanem fioletowych cukierków, które arystokracja tak uwielbiała. Kokainowy koneser, że tak to ujmę” – tłumi śmiech. „Jego egocentryzm jest iście legendarny”.

„Nawet sam za siebie nie potrafisz wziąć odpowiedzialności. Jak więc mógłbyś pojąć ogrom brzemienia odpowiedzialności, jakie ciąży na ramionach władcy?” – pyta ewidentnie rozdrażniony.

„Dlatego właśnie Filipowie zażywali kokainę – by zyskać jasność spojrzenia i działać sprawniej... Regnum Cocainum – najwspanialsze lata Revacholu”. Wydaje się rosnąć w oczach, gdy tak emanuje dumą, opowiadając o przeszłości.

Zadowala mnie to wyjaśnienie.

„Oczywiście” – stwierdza sucho porucznik. „Jasność spojrzenia. Świadomość”.

„Filipa III kokaina praktycznie sprowadziła na ten świat – nadworny medyk zaaplikował jego matce dawkę podczas porodu. Powszechnie wiadomo też, że za sprawą kokainy – tylko najczystszej, rzecz jasna – był w stanie nawiązać kontakt ze światami na wyższym poziomie egzystencji...”

„Światami na wyższym poziomie egzystencji”? No tak. Łączy się to w całość...

Wymyśla tylko wymówki dla nałogów króla, nieprawdaż?

Nie, on naprawdę wierzy w to, co mówi. Całkowicie zaakceptował ideę transcendencji poprzez zażywanie kokainy.

„Mnie z innymi światami łączy pyrholidon...”

„Proszę, nie zachęcaj go!” – odwraca się szybko do Renégo. „Oszczędź nam, proszę, kokainowych bajeczek. MOR nie jest tym zainteresowany”.

„Zgadza się. Nie jesteśmy tu, aby badać handel narkotykami sprzed wieków”.

Tylko sobie wyobraź – najczystsza kokaina... Dzięki niej poczułbyś się jak prawdziwy król. Nie żeby było cię na nią stać. Ale mógłbyś brać nieco więcej speedu. To by było w porządku. Wyostrzyłby ci umysł.

Tylko sobie wyobraź – najczystsza kokaina... Dzięki niej poczułbyś się jak prawdziwy król. Nie żeby było cię na nią stać. Ale może by tak speed? Speed jest tani. I dobry.

Tylko sobie wyobraź – najczystsza kokaina... Dzięki niej poczułbyś się jak prawdziwy król. Nie żeby było cię na nią stać. Ale pomarzyć zawsze można, nie? Może w innym miejscu i czasie...

„Taka odpowiedzialność wymaga czasami zażycia wspomagacza. Ja też ich czasem potrzebuję...”

„Dziękuję za wyjaśnienie. Mam jeszcze inne pytania”.

„Słucham przecież” – nie wydaje się zadowolony z faktu, że przerwano mu peany pod adresem cudownych czasów kokainowej monarchii.

„Ja też podróżowałem po takich światach...”

„To chyba nieodpowiedzialne zachowanie jak na monarchę. Pod wpływem narkotyków nie powinno się korzystać z maszyn, a co dopiero rządzić państwem?”

„Z moich obserwacji funkcjonariuszy MOR-u...” – zaczyna, spogląda na ciebie i urywa. „Ale nie chcę prowokować dyskusji o polityce narkotykowej”.

„Ja piję alkohol i trafiam do nieba...”

„Ja osiągam transcendencję poprzez speed...”

„Wspomniał pan coś o światach na wyższym poziomie egzystencji? Brzmi ciekawie”.

„Bynajmniej” – odwraca się do Renégo. „Oszczędź nam, proszę, kokainowych bajeczek”.

„Używali kokainy dla jasności spojrzenia?”

„Porozmawiajmy o czym innym”.

„No więc właśnie” – starszy mężczyzna stoi dumny i wyprostowany, patrząc na ciebie w oczekiwaniu.

Kokainę? Zdaje się, że spodobałby nam się ten król. I tylko sobie wyobraź, jak dobrą kokainę musiał mieć monarcha...