Rozmowa · René Arnoux

„Tak...” – mężczyzna kiwa głową. „Ten teren wprowadza ciekawą odmianę, która tej grze się przyda”.

„Było tu trzęsienie ziemi?”

„Nie” – odpowiada, a jego wzrok błądzi po zatoce. „To zrobił silny ostrzał artyleryjski”.

Silny ostrzał artyleryjski, tak? To najlepszy jego rodzaj. Bardzo to ciekawe.

„No dobrze, to jest krater pozostawiony przez ogień artyleryjski. Ale dlaczego?”

„Co dlaczego?”

„Dlaczego użyto ciężkiej artylerii?”

„Bo tak się dzieje, kiedy komunardzi próbują zająć twój kraj, zgładzić najwyższe dowództwo i przerobić stolicę na rzeźnię. Wtedy właśnie wytacza się ciężkie działa, żeby zrobić porządek w swoim domu”.

„A wy użyliście kiedyś przeciw nim ognia artyleryjskiego?”

„Niestety nie. To obcokrajowcy zrobili z nimi porządek. My walczyliśmy dzielnie, zbyt dzielnie. Tak dzielnie, że aż dostaliśmy wciry” – dodaje, ściskając bulę w pięści.

„Trzeba było grać nieczysto. Tak jak oni z tą swoją propagandą kultu samobójczego seksu i oszalałymi anarchistkami przywiązywanymi do szrapneli. Ale nie postąpiliśmy w ten sposób. I brakowało nam kalibru. Działa suwerena, niech go bóg błogosławi, były zwyczajnie zbyt skromne”.

To było zapewne nieco bardziej skomplikowane.

(Rozejrzyj się). „Rozumiem. Sam bym zbombardował to miejsce”.

„To pieprzony przyczółek, synu” – mówi, wskazując na zatokę. „Nie zrobili tego dlatego, że im się tu nie podobało. Musieli wstępnie trochę zmiękczyć komuchów”.

„Przyczółek?”

„Tak” – kiwa głową, przyglądając ci się badawczo i z pewną dozą pogardy. „Tutaj miał miejsce skoordynowany desant wojskowy z zamiarem odzyskania Revacholu”.

Martwi go twój brak historycznej wiedzy. Ma go za oznakę intelektualnego upadku kolejnych pokoleń.

„Martinaise pełniło funkcję jednego z trzech revacholskich przyczółków podczas »Operacji śmiertelny cios« w ósmym roku. Pozostałe dwa są w Stella Maris i w Delcie” – wskazuje na północny wschód.

Kiwnij z zamyśleniem głową i odwróć się na północny wschód.

„To ziemia, która spijała krew tych wściekłych psów powstrzymanych przez Koalicję, gdy jej siły tu wylądowały. Zapewne” – mówi to, nie odrywając wzroku od gleby pod swymi stopami – „gramy w pétanque na ich zmasakrowanych resztkach”.

„Spijała krew...” – drugi z mężczyzn kręci głową. „No to uruchomił pan władza naszego Renégo. Jak gdyby jeszcze za słabo kipiał złością...”

„Zaraz. Koalicję?”

„Mhm” – pomrukuje. „Nie zrozum mnie źle. Nie cierpię tych zagranicznych psów. Ale wróg mojego wroga i tak dalej. To mniejsze zło”.

„Właściwie to wszystko to już wiem. Chciałem tylko się dowiedzieć, czy pan też”.

„Tak, do jasnej cholery, wiem! Zalali to miasto ogniem piekielnym, zanim przypuścili szturm. I zrobili to skutecznie” – w jego oczach pojawia się osobliwy blask.

Szanuje twoje radykalne podejście. Wie, że to było niezbędne.

„Pozostałe części miasta zostały potem wysprzątane, ale Martinaise pozostało świadectwem tamtych wydarzeń” – jego twarz zachodzi mrocznym cieniem. „A teraz socjaliści z Unii praktycznie sprawują tu swoje rządy”.

„I to wszystko na wasze własne życzenie” – zauważa wesoły mężczyzna. „Twoje, nasze, Koalicji, Revacholu czy kogo tam chcesz winić – nie dokończyliście swojej roboty. Oficjalnie partia nigdy się nie poddała. Oczywiście zachowali wpływy”.

„Nie masz cienia pojęcia o graczach biorących udział w tej partii, nie mówiąc już o wszystkich okolicznościach tej...” – urywa w pół zdania i odwraca się do ciebie. „A ty co myślisz?”

Myślący ludzie mają w takich kwestiach opinie. Przedstaw swoją.

„Komuchy nie rozumieją po prostu, jak działają pieniądze”.

„Nie rozumieją. Ale przykro mi, że to musiała być Koalicja. Po ośmiu latach walk z tymi wściekłymi komuchami, żywieniu się gotowanymi kotami i piciu własnych szczyn w górach...” – bierze głęboki oddech.

„Wolałbym, żeby prawy i zasłużony król Guillaume wrócił do Revacholu albo choćby i ten przeklęty pajac Frissel – niechby powstał z martwych i powiódł nas do walki. Niestety, nic takiego się nie wydarzyło”.

Królewska porażka bardzo mocno mu ciąży.

„Miast tego wszystko, co dobre, uświęcone i piękne na świecie, zostało zmiecione i zastąpione migającymi reklamami pasty do zębów. Obce siły zalewają nas śmieciem na sprzedaż, a w radio puszczają durnowatą muzykę” – wzdycha.

„Tego właśnie chciały komuchy. Od początku do tego dążyły. Tym właśnie pragnęły zastąpić rządy suwerena”.

„Kim był ten Frissel?”

„Przeklęty Frissel – to był król, którego nie daliśmy rady obronić. Karabinierzy go zawiedli... i koronę” – stary weteran milknie i pociera swoją klatkę piersiową. „Zginął z rąk hoi polloi w bardzo publicznej egzekucji”.

Garbi się, kiedy to mówi. Przyznanie się, że pozostawili króla na pastwę motłochu, sprawia, że czuje się mały.

„Wspomniał pan coś o Guillaume?”

„To był prawdziwy król z królewską krwią w żyłach i iście królewskim umysłem. Władał Revacholem przed Frisselem. I byłby lepszym władcą, gdyby przez cholernych komuchów nie skończył na wygnaniu”.

Zaraz, Joyce mówiła, że Guillaume uciekł, a jego bratanek, Frissel, został zastrzelony zamiast niego.

„Komuniści nie wygnali Guillaume. Sam odszedł, kiedy zrobiło się źle, i zostawił Frissela, żeby oberwał za niego”.

„To komunistyczna propaganda! Guillaume nigdy by czegoś takiego nie zrobił. To w końcu LE LION”.

W jego głowie nie ma cienia wątpliwości, że taka jest właśnie prawda.

Na wygnaniu? Joyce mówiła, że Guillaume uciekł, a jego bratanek, Frissel, został zastrzelony zamiast niego.

„Ach. Dobrze”.

„Co tam jeszcze?”

W jego myśleniu widać oznaki samooszukiwania się. Wygląda na to, że ten Guillaume go zostawił, a on nie chce tego do siebie dopuścić.

„Hmm... Kim właściwie jest ten suweren?” (Zakończ).

„Suweren to król. Czy naprawdę wszyscy już zapomnieli?” – kiwa powoli głową i mówi sam do siebie: „Już zdążyli zapomnieć”.

Niedługo zapomną o wszystkim. O nim też... Po chwili jednak gniew bierze w nim górę nad melancholią.

„Nie ma co z tobą gadać. Kiedy to się działo, pływałeś jeszcze w jajach swojego tatusia. Kiedy my stawiliśmy ostatni opór tej plugawej zarazie i puściliśmy się galopem prosto na skierowane w nas lufy”.

Wyjątkowo kiepska strategia przeciw broni automatycznej. Pamiętaj, żeby nie popełnić nigdy podobnego błędu.

To człowiek, którego szukamy! To, jak mówi o wojnie i dawnych czasach... Rojalista z krwi i kości! Spytaj go, jak cofnąć czas!

„Jak wpisuje się w to Filip Trzeci?” (Wskaż na pomnik).

„Nijak” – odpowiada ostro weteran. „To było sto lat temu. I nie ma z niczym nic wspólnego”.

Coś ci się przewraca w brzuchu. To prawie jak szarpnięcie.

„Prawdę mówiąc, Koalicja wydaje się całkiem sprawnie działać”.

„No więc nie. I przykro mi, że to musieli być oni. Po ośmiu latach walk z tymi hienami, żywieniu się gotowanymi kotami i piciu własnych szczyn w górach...” – bierze głęboki oddech.