Rozmowa · René Arnoux

„Nic. Ja nie myślę. Tylko robię”.

„Po prostu cholernie mi przykro, że to musiała być Koalicja...” – nie zwraca już uwagi na twoje słowa. „Po ośmiu latach walk z tymi hienami, żywieniu się gotowanymi kotami i piciu własnych szczyn w górach...”

„Obce siły posprzątały nasz bałagan, a teraz nami rządzą”. (Pokręć z zażenowaniem głową).

„Przykro mi, że to musieli być oni” – przygląda się swoim butom. „Po ośmiu latach walk z tymi hienami, żywieniu się gotowanymi kotami i piciu własnych szczyn w górach...”

„Tak właśnie powinno być. Miękcy socjaliści szykujący drogę do władzy twardej klasie robotniczej”.

„Co za niedorzeczność! Wierzę, że wcale tak nie myślisz” – zżyma się. „Przykro mi po prostu, że to musieli być oni. Po ośmiu latach walk z tymi komunistycznymi hienami, żywieniu się gotowanymi kotami i piciu własnych szczyn w górach...”

„Ach, to wyjaśnia te wszystkie wojenne zniszczenia”.

„A żebyś wiedział, synu. Zalali to miasto ogniem piekielnym, zanim przypuścili szturm. I zrobili to skutecznie” – w jego oczach pojawia się osobliwy blask.

„Czy to dlatego wszystko jest takie zryte bombami?”

„Śmiertelny cios... Brzmi ponuro”.

Potrząśnij głową i spójrz na krater.

„Po co ostrzeliwać ich tu, w Martinaise?”

„Bo to pieprzony przyczółek” – mówi, wskazując na zatokę. „Najpierw trzeba było komuchów trochę zmiękczyć”.

„Powinni byli wybrać miejsce z dala od ludzi i budynków”.

„To pieprzony przyczółek, synu” – mówi, wskazując na zatokę. „Najpierw musieli komuchów trochę zmiękczyć”.

„Zaraz, kim właściwie są ci »komunardzi?«”

„Komuchy, komuniści, socjaliści, anarchiści – nazywaj ich, jak sobie chcesz. Tak się po prostu mianują, żeby dodać sobie powagi” – karabinier krzywi się. „Bezsensowna sentymentalność”.

„Może później urządzimy sobie tę lekcję historii”.

„Jak tam chcesz” – odpowiada ostro karabinier. „W takim razie o co chodzi?”

„Stworzył go morski potwór, który wynurzył się z głębin?”

„Nie” – mówi bez choćby cienia humoru. „Silny ostrzał artyleryjski”.

„Czy to ma coś wspólnego z tymi wszystkimi śladami kul, które tu wszędzie widzę?”

„Tak” – odpowiada, niespiesznie przytakując. „To zrobił silny ostrzał artyleryjski”.

„Wie pan, w jaki sposób powstał?”

„A owszem” – potwierdza, prostując się. „Ostrzał artylerii ciężkiej”.