Rozmowa · Kim Kitsuragi

Na zewnątrz jest zimniej, niż się spodziewałeś. Widzisz porucznika stojącego w białym obłoku wydobywającego się z jego ust...

Odwraca się do ciebie, ale milczy.

Czeka, żeby zobaczyć, co zrobisz. Na litość boską, powiedz, że zjebałeś. Proszę.

Najpierw śledztwo, teraz to... Ile jeszcze rzeczy musisz zjebać?

Przez biodro przebiega ci błyskawica ostrego, pulsującego bólu...

„A tobie o co chodzi?”

„O co mi chodzi?” – odpowiada pytaniem, a w jego głosie słychać narastające wzburzenie...

„Kawał z ciebie drania, detektywie, wiesz?”

To twój przyrodni brat, a ty go tak traktujesz. I za co?

„No dobra, masz rację. Zjebałem sprawę”.

„Tak – i?”

„»I«?”

Porucznik wpatruje się w ciebie beznamiętnie.

NAPRAW TO. NA SZALI LEŻY WIĘCEJ, NIŻ SOBIE ZDAJESZ SPRAWĘ.

„Nie zamierzam przepraszać, jeśli na to czekasz”.

Porucznik wzdycha. „Może to rzeczywiście nie jest twoja wina. Może jesteś po prostu beznadziejną ludzką katastrofą...”

„Co czyniłoby mnie kretynem, który ma nadzieję, że możesz zmienić się na lepsze... Spójrz tylko na siebie...”

Tak. Popatrz na siebie. Co widzisz?

Pod tą wierzchnią warstwą? Dobrego chłopaka.

Skoro ten dobry chłopak pozostaje wciąż w środku, to co on właściwie zmienia?

„Po prostu nie rozumiem. Robiliśmy prawdziwe postępy w rozwiązywaniu tej sprawy...”

„Ale teraz obawiam się, że po prostu nie mogę ci ufać”.

„To były tylko słowa, Kim. One nic nie znaczą”.

„Jeśli nic nie znaczą, to po co je wypowiadasz?”

„Kim, mogę wyjaśnić...”

„Przestań, PRZESTAŃ! Nie zwracasz się nawet do mnie, stosując mój służbowy stopień. Ciągle tylko Kim to, Kim tamto. Czy zdajesz sobie w ogóle sprawę z tego, jak bardzo jest to lekceważące i obraźliwe?”

„To... co teraz?” (Przejdź dalej).

Porucznik milknie na chwilę.

Trzyma się prosto niczym królewski kat czekający na sygnał wykonania wyroku.

Spodziewał się już od dłuższego czasu, że ten moment nadejdzie. A jednak wcale mu nie jest przez to łatwiej powiedzieć...

„Dla dobra śledztwa... zostanę”.

Słyszysz? Porucznik zostaje z tobą! Braterstwo zwycięża wszystko!

„Ale czemu? I tak nie jesteś mi potrzebny”.

„Oczywiście, że tak myślisz – wbrew wszystkiemu, co się wydarzyło. Nie jestem tu z twojego powodu...”

„Zostaję, bo muszę chronić to śledztwo przed tobą...”

„Gdyby to był inny dzień, pożegnałbym się teraz i udał na nocny spoczynek. Ale mamy ważniejsze sprawy na głowie. Musimy dostać się na wyspę – i musimy zrobić to jak najszybciej”.

„Ta sprawa” – odwraca się w kierunku morza – „jest znacznie, znacznie ważniejsza od ciebie czy mnie. Zbliżamy się do jej końca, więc dotrzyjmy razem do mety. Wtedy będziemy mogli się rozejść na dobre”.

Mroczny cień kościoła pada na okoliczny piach... W jego objęciach stoi dwóch milczących mężczyzn. Ich rozmowa dobiegła końca.

„Gdyby to był inny dzień, pożegnałbym się teraz i udał na nocny spoczynek. Ale mamy ważniejsze sprawy na głowie. Musimy zakończyć to śledztwo i to szybko”.

„A teraz wybacz, ale mam coś do zrobienia. Spotkamy się ponownie tak jak zwykle rano. I, detektywie...”

„Nie spieprz niczego więcej, gdy mnie nie będzie”.

Wyrok został wydany.

Mroczny cień kościoła pada na okoliczny piach... W jego objęciach stoi dwóch milczących mężczyzn. Ich rozmowa dobiegła końca.

„A więc dajesz mi kolejną szansę?”

„Nie, pieprzony dupki. To nie jest gra, a ty nie jesteś bohaterem. Nie masz nieskończonej liczby szans, aby postąpić właściwie. Świat tak nie działa...”

„To wspaniale, nadal potrzebna mi twoja pomoc”.

„Ty pieprzony dupku. Nie jestem twoim lojalnym pomocnikiem i nigdy nim nie byłem...”

„No dobrze, wiem, że jesteś zły, ale rozmawiałem właśnie z duszą Revacholu. Powiedziała mi, że musimy współpracować...”

Porucznik spogląda na ciebie z politowaniem, pogardą i niepokojem...

„Weź się w garść, detektywie”.

„Pracuję nad tym, ale potrzebuję twojej pomocy...”

„Boże, nie. Jestem detektywem, a nie instytucją charytatywną zajmującą się chaotycznymi degeneratami, którzy nie są w stanie pomóc sobie sami...”

„Ale Kim, ta dusza...”

„Dość tego, detektywie. Nie chcę więcej wysłuchiwać twojego zdegenerowanego bredzenia. Nasłuchałem się już go ponad miarę. Po prostu przestań”.

„Ale co z dobrymi wspomnieniami, jakie nas łączą?”

„Jakimi wspomnieniami?”

„Stać mnie na więcej”.

„Problem w tym, że nie możesz albo po prostu nie chcesz się zmienić. Chociaż i tak nie ma to żadnego znaczenia”.

„Ile już czasu spędziłeś na tym błąkaniu się po omacku? I co z tego wynikło?”

„Dość już mam czekania, aż weźmiesz się w garść”.