Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Nie tylko nie pomagałeś w rozwiązywaniu tej sprawy, ale aktywnie przeszkadzałeś w śledztwie...”

Zwykłą żałosną kupę gówna...

Tak, nie przyszło mi nawet do głowy, że istnieją kupy aż tak żałosnego gówna.

„Beznadziejna ludzka katastrofa” brzmi mniej więcej właściwie.

A więc to tak? Nawet nie chcesz się zmienić?

Cholerną supergwiazdę, ot co.

Trochę trudno śpiewać w duecie, kiedy na scenie jesteś sam, co, supergwiazdo?

Herolda zniszczenia.

Jedyne zniszczenie, jakie dotąd skutecznie obwieściłeś, to twój własny upadek.

„...i przepraszam”.

„Pozwól, że o coś cię zapytam...” – stwierdza, przysuwając się do ciebie, by lepiej ci się przyjrzeć.

„Kogo widzisz, gdy na mnie patrzysz?”

„Seolitę”.

„Cóż... Przynajmniej się z tym nie kryjesz. Ludzie zazwyczaj próbują być uprzejmi” – porucznik nawet nie drgnie. „Ale czy wiesz, kogo we mnie nie widzisz?”

„Revacholczykiem”.

„Nie sądzę, aby ktokolwiek kwestionował kiedykolwiek to, czy powinieneś tu być. Mimo swoich wad jesteś porządnym detektywem. Jesteś bez wątpienia revacholczykiem...”

„Ja urodziłem się tu. Dorastałem tu. To jedyny dom, jaki znam. I istnieje duże prawdopodobieństwo tego, że zginę tu na służbie”.

„Ale – dla większości moich ziomków – zawsze będę jakimś małpojebcą”.

„Dla mnie jesteś partnerem”.

Przez chwilę porucznik zdaje się tłumić coś nieprzyjemnego. W końcu odchrząkuje...

Porucznik nie nawykł do emocjonalnej otwartości. Bardzo chętnie zmieni temat.

„Gdyby to był inny dzień, udałbym się teraz na nocny spoczynek. Ale mamy ważniejsze sprawy na głowie. Musimy dostać się na wyspę – i musimy zrobić to jak najszybciej”.

„Ta sprawa” – odwraca się w kierunku morza – „jest znacznie, znacznie ważniejsza od ciebie czy mnie. Prawie ją rozwiązaliśmy – zachowujmy się profesjonalnie do samego końca”.

Mroczny cień kościoła pada na okoliczny piach... Stoi tam dwóch mężczyzn. W milczeniu.

„Gdyby to był inny dzień, udałbym się teraz na nocny spoczynek. Ale mamy ważniejsze sprawy na głowie. Musimy zakończyć to śledztwo i to szybko”.

„No cóż... To dobrze, bo jesteśmy partnerami. Muszę zająć się pewnymi prywatnymi sprawami. Jeśli nie masz nic przeciwko, to do końca dnia pozostawię nasze śledztwo w twoich rękach...”

„Dobrze”.

„Postaraj się niczego nie zepsuć, gdy mnie nie będzie. Zobaczymy się rano, detektywie”.

Mroczny cień kościoła pada na okoliczny piach... Rozstaje się tam dwóch mężczyzn. W milczeniu.

„Poczekaj, jeszcze nie skończyłem...”

„Czekaj. Zanim straciłem przytomność, rozmawiałem z La Revacholière”.

„Co?”

„Rozmawiałem z duszą Revacholu. A właściwie to ona przemówiła do mnie”.

„Załóżmy przez chwilę, że nie zarekomenduję przymusowego umieszczenia cię w szpitalu psychiatrycznym... Co powiedziała ci ta La Revacholière?”

Poczekaj no. Może to nie jest najlepszy moment na opowiadanie porucznikowi o końcu świata...

„Eee... Powiedziała, że MOR będzie miał ważną rolę do odegrania...”

„Rolę do odegrania... w czym?”

„W końcu świata”.

„Świat... się skończy...” – porucznik rozważa to przez chwilę.

Porucznik racjonalnie ocenia rzeczywistość. Jego poglądy nie uwzględniają tego typu rzeczy.

„Obiecaj mi coś, detektywie... Obiecaj, że nikomu więcej o tym nie powiesz”.

„Jesteś pewny? To się wydaje dość ważne”.

„Detektywie, mówię poważnie. Pomyślałeś, co stanie się z reputacją MOR-u, gdy ktoś z naszych zacznie opowiadać wszystkim o zbliżającym się końcu świata? I to na służbie?”

„A teraz... Zdaje się, że muszę zająć się pewnymi prywatnymi sprawami. Jeśli nie masz nic przeciwko, to do końca dnia pozostawię nasze śledztwo w twoich rękach...”

„Dobrze”.

„Poczekaj, jeszcze nie skończyłem...”

„Tak pewnie będzie najlepiej”.

„Ale Kim, ja jestem wyrocznią dewastacji”.

„W... przyszłości?”

„O jakiej przyszłości mowa?”

„O końcu świata”.

„No wiesz... O rzeczach, które się jeszcze nie wydarzyły”.

„Przestań się wygłupiać, detektywie” – w głosie porucznika słychać prawdziwe zniecierpliwienie. „Co La Revacholière powiedziała o przyszłości?”

„Powiedziała, że świat skończy się za 22 lata”.

„Powiedziała, że świat skończy się za 22 lata”.

„Powiedziała, że to ważne, żebyśmy trzymali się razem. Jako partnerzy”.

„Nieważne, gadam tylko bzdury”.

„Rozumiem...” – stwierdza porucznik, potupując stopą...

Porucznik nie czuje się dobrze, mówiąc tak otwarcie o sobie. Bardzo chętnie zmieni temat.

„Tak czy inaczej, muszę zająć się pewnymi prywatnymi sprawami. Jeśli nie masz nic przeciwko, to do końca dnia pozostawię nasze śledztwo w twoich rękach...”