Rozmowa · Kryptozoolog Morell

„Ale to nie wszystko! Kilku praktykantów wybrało się na wycieczkę do pobliskiego potoku, gdzie zobaczyli łosia podgryzającego jakieś niezidentyfikowane truchło!”

To nic wyjątkowego. Rozmaite gatunki zwierzyny płowej żywią się w ten sposób, kiedy brakuje roślinności.

„W każdym razie...” – tonuje swój entuzjazm. „Istnieje aż nadto dowodów uzasadniających skrupulatne poszukiwania złowrogiego łosia. Zakończmy tę dyskusję, zanim zmieni się w kłótnię”.

Oto człowiek, który przeprowadził ogromną liczbę zajadłych dyskusji. I choć może to zaskakujące, wolałby uniknąć kolejnej.

„Rzeczywiście brzmi to podejrzanie”.

„A to nie wszystko! Kilku praktykantów wybrało się na wycieczkę do pobliskiego potoku, gdzie zobaczyli łosia podgryzającego jakieś niezidentyfikowane truchło!”

„Chyba usłyszałem już dosyć o złowrogim łosiu. Zajmijmy się inną kryptydą”.

„Jeszcze jedną?” – przez chwilę wydaje się zirytowany, ale szybko godzi się z tym kierunkiem rozmowy.

„Jestem na 100% przekonany co do złowrogiego łosia. Wierzę całkowicie, że istnieje”.

„Oczywiście, że wierzysz”.

„Odnalezione w lesie ciała to tylko jeden z fizycznych dowodów. Jest ich więcej – doniesienia z Vaasy sięgające cztery stulecia wstecz. Ale oczywiście nic nie rozwieje sceptycyzmu typowego dla...”

„Detektywa” – porucznik kończy za niego zdanie, po czym kontynuuje zaskakująco łagodnym tonem. „Przepraszam, nie zamierzałem powodować animozji. Po prostu szkolono mnie, abym wszystko podawał w wątpliwość”.

„Rozumiem, poruczniku” – mężczyzna uchyla lekko kapelusza i przenosi wzrok na ciebie.

„I słusznie” – z uznaniem uchyla kapelusza. „Odnalezione w lesie ciała to tylko jeden z fizycznych dowodów. Do tego mamy doniesienia z Vaasy sięgające cztery stulecia wstecz”.

„Powiem więcej, możemy być bardzo blisko schwytania żywego osobnika. Nowoczesne metody genetyczne mogą okazać się kluczowe w odróżnieniu odmiany złowrogiej od tej roślinożernej. Ale mniejsza o to...” – zachęca cię gestem, byś kontynuował.

„Złowrogi... łoś?”

„Tak. Złowrogi łoś żywi się wyłącznie mięsem. Uważa się nawet, że w poszukiwaniu pożywienia rozkopuje świeże groby”.

„Mogę spróbować zgadnąć”.

„Proszę mi wierzyć, tego pan nie zgadnie. Albo pan wie, albo nie” – poprawia kapelusz i mówi takim tonem, jakby to było najpoważniejsze z możliwych stwierdzeń...

„To na pewno banda małych małpiszonów piorących się na wielkiej kuli”.

„Co takiego?”

„Ze złych małpiszonów pochodzimy, w złe małpiszony się obrócimy”.

„Ach, ma pan na myśli ludzi. No tak, jesteśmy dość niebezpieczni, ale trudno nas zaklasyfikować jako kryptydy” – poprawia kapelusz i mówi takim tonem, jakby to było najpoważniejsze z możliwych stwierdzeń...

„Złe małpiszony. Podejrzewam, że sam mogę być jednym z nich”.

„Proszę opowiedzieć mi po prostu o jakiejś czadowej kryptydzie. Obojętnie jakiej”.

„Bez urazy, panie funkcjonariuszu, ale żaden ze mnie pedagog – nie wiem, co bym zrobił, gdyby Lena nie przekonała mnie do wznowienia badań terenowych. Po ciekawe historie musi się pan zgłosić do niej”.

„Bo jeśli pan nie zauważył, nie jestem przesadnie towarzyski. I kiepski ze mnie wykładowca. Moje atuty, w tym przede wszystkim upór, odnoszą się do pracy terenowej” – odgarnia nieposłuszny kosmyk z oczu.

Zbyt często wyśmiewano tego szorstkiego mężczyznę, żeby umiał teraz swobodnie mówić o czymś tak bliskim jego sercu. Widać to po jego barkach, twarzy... Wszystkim.

„Bądź uprzejmy, skarbie” – strofuje go kobieta. „Pana inspektora naprawdę ciekawią te stworzonka – omawialiśmy je szczegółowo”.

Czuje teraz zawstydzenie. Może czas porzucić ten temat?

„Och” – włącza się kobieta. „Zawsze z przyjemnością. Znam te stworzonka na wylot. No, może nie w tym stopniu co Morell, ale...”

„Wiem o cryobacter katlensis”.

„Tę akurat wszyscy znają, co zawdzięczamy profesor Mijanou, o której swojego czasu było głośno...” – kaszle w pięść.

Wyczuwasz nutę zazdrości. Tak naprawdę życzyłby sobie tej chwały. Nawet gdyby miał wstrzyknąć bakterię sobie samemu, aby ją zdobyć.

„Niestety, zapewne dlatego, że jej życie dobiegło końca w wyniku prac na terenie Katli, nikt nie pamięta o jej wkładzie w poszukiwanie Nnong Okka”.

„Nnong Okka?”

„To nielotna sowa zamieszkująca Wyspy Semenine. Długie nogi sprawiają, że jest najszybszym biegaczem wśród ptaków, a kto wie, może nawet w całym królestwie zwierząt”.

„Gdy dzięki tej przewadze nie łapie akurat zwierzyny w dżungli, zwisa z gałęzi drzew niczym nietoperz, gotów rzucić się na zwierzę, które nieświadome niechybnej zguby znajdzie się poniżej”.

„Widzi pan, Mijanou lubiła zwierzęta ekstremalne. To jedna z nielicznych postaci akademickiej socjety, którą autentycznie szanuję. Wielka szkoda, że zniknęła”.

„Kiedy zniknęła?”

„Och, całe dekady temu. W latach trzydziestych. Nie znałem jej osobiście, rzecz jasna. Między nami ziała przepaść pogłębiana przez jej akademickie aspiracje, choć i tak miała niezwykłą odwagę jak na kogoś z tamtej strony”.

„Lepiej nie mówmy za dużo o Nnong Okku”.

„Tak. Pewnie ma pan słuszność” – kolejna eksplozja kaszlu. Twarz mężczyzny przybiera czerwonawy odcień.

„Jaką kryptydę prawie pan złapał? Wspominał pan wcześniej, że tak było”.

„To tak naprawdę nie są ludzie. Niektórzy upierają się nawet, że nie są to zwierzęta, gdyż ewoluowali bezpośrednio z drzewa” – mówi o tym jak o czymś najzwyklejszym w świecie i niewymagającym dalszych wyjaśnień.

„To stworzenia bardzo, bardzo cienkie, niemalże całkiem płaskie. Potrafią się skutecznie kamuflować, obejmując drzewa i upodabniając się do kory. W tym sensie przypominają straszyka, którego tu szukamy”.

„Zaraz, czyli że mogłem widzieć tych wierzbowych ludzi i nawet się nie zorientować?”

„Prawdopodobnie tak właśnie było!”

„Jak doszło do tego, że prawie złapał pan wierzbowego człowieka?”

„Razem z Garym pomalowaliśmy dosłownie cały zagajnik farbą wolnoschnącą. Na kolor jasnolawendowy. Miałem nadzieję, że któryś z wierzbowych ludzi pobrudzi się farbą i nie będzie mógł się zakamuflować”.

„Czekaliśmy w ukryciu przez kilka godzin, aż wreszcie dostrzegłem jakiś kształt odrywający się od jednego z drzew – lawendowy cień mknący przez zagajnik...”

„A potem?”

„Ścigałem go z siecią – tak, niezbyt to eleganckie, ale w terenie wszystkie chwyty dozwolone – i, cóż mogę powiedzieć, był szybszy!”

„Lawendowy cień...” – komentuje z uśmieszkiem na ustach.

„Wiem, myśli pan, że podjadaliśmy w międzyczasie wesołe grzybki. Łatwiej z kogoś szydzić niż przyznać, że świat może być ciekawszy, niż to sobie wyobrażaliśmy”.

„Co więcej” – unosi palec – „sam nie twierdzę, że była to potwierdzona obserwacja. Jestem boleśnie świadom, co składa się na pozytywną weryfikację. Istnieje uzasadniona wątpliwość, bo być może widziałem jedynie wiewiórkę albo jakąś grę świateł. Sam jestem dla siebie najsurowszym krytykiem”.

Mówi to nie bez powodu – chce, żeby jego teoria była falsyfikowalna.

„A kiedy Lena widziała straszyka? Czy to...”

„Potwierdzone” – odpowiada szybko. „Potwierdzone w 100% i spełnia wszelkie standardy zweryfikowanej obserwacji kryptydy”.

Kobieta zamyślona kiwa głową i wygładza dłońmi okrywającą jej kolana narzutę.