Rozmowa · Kryptozoolog Morell

„No dobrze...” – rzuca ci sceptyczne spojrzenia. „Zrobiłem, co mogłem, żeby pana doinformować. Nie wiem, o czym jeszcze miałbym rozmawiać z laikiem...”

„Pański przyjaciel, Gary, opowiedział mi o płonącym nosorożcu”.

„Tak?” – ścisza głos. „To akurat bujda. Serajscy rolnicy z pól ryżowych podpalili truchła nosorożców, żeby przestraszyć turystów”.

„Wiedziałem, że nie mogą istnieć naprawdę”. (Zakończ).

„Czyżby?” – wydaje się nie dowierzać. „Niewiele łatwiej dowieść oszustwa niż potwierdzić obserwację kryptydy...” – przerwa na kaszel.

„Mówił to pan Gary'emu?”

„Wiele razy. Zawsze kończy się to kłótnią. Nie chcę znowu tego przerabiać. Ma słabość do tego nosorożca, więc niech mu będzie. Legendy to nieodzowna część mojej profesji”.

To przeczucie. Wie, że istnieją, więc jebać tak zwanych specjalistów.

„Widzisz, Kim, Jedna z nich to oszustwo”.

„Która?” – pyta. Najwyraźniej nie zwracał uwagi na waszą rozmowę.

„Płonący nosorożec”.

„Mhm. Płonący nosorożec to dla nich zbyt wiele” – nie zrobiło to na nim wrażenia.

„A co jeśli inne kryptydy to też oszustwa?”

„Wiele z nich na pewno. Statystycznie rzecz biorąc, około 20% wszystkich kryptyd to potwierdzone oszustwa. Demaskowanie takich kłamstw jest tak samo moim powołaniem jak odnajdywanie nowych gatunków”.

Choć może nieco mniej przyjemnym.

„A co jeśli się pan myli i one naprawdę istnieją?” (Zakończ).

„Szczerze wątpię. Po dowiedzeniu oszustwa nosorożce nagle zapadły się pod ziemię” – przerwa na kaszel. „Chciał pan spytać o coś jeszcze czy...?”

Gary przypatruje się wam obojętnie, pewny istnienia płonących nosorożców.

„O życzliwej zielonej małpie wiem wszystko!”

„Pewnie słyszał pan o niej od Leny” – uśmiecha się. „Życzliwa zielona małpa to jedna z jej ulubionych kryptyd”.

Czuje wzbierającą falę ciepła. Oczywiście, że życzliwa zielona małpa jest jej ulubioną – myśli.

„Wybraliśmy się kiedyś do Południowego Safre w jej poszukiwaniu. Gary i ja utknęliśmy przez nawałnicę w małej wiosce, gdzie musieliśmy spędzić większość czasu tej naszej wyprawy”.

„Poszukiwania okazały się fenomenalnie nieskuteczne, ale poznaliśmy dużo miłych osób. Dobrze, że nie rozumieli, co Gary o nich wygadywał...”

To dobry i lojalny człowiek mimo bzdur, jakie gada – myśli sobie sędziwy kryptozoolog.

Relacje między nimi są ponad polityczne przekonania Gary'ego. Muszą, inaczej by się załamały. Poza tym ktoś taki jak Morell wie co nieco o byciu zepchniętym na margines. Choć to zupełnie inny jego rodzaj.

„Ci ludzie znajdowali się na innym stopniu rozwoju cywilizacyjnego, to wszystko”.

„Ciągle narzekałeś, że są brudni”.

„I zdaję sobie sprawę, że ich nawyki higieniczne były jak najbardziej odpowiednie dla kultury będącej w powijakach... Po prostu nie czułem się komfortowo. Zmieńmy temat”.

Tak. Wracajmy do kryptozoologii. Nie chcesz siać niezgody wśród przyjaciół.

„CO? POŁUDNIOWE SAFRE?! ONI BYLI PO PROSTU NA INNYM STOPNIU ROZWOJU CYWILIZACYJNEGO, MORELL! NIE MIAŁEM Z NIMI ŻADNEGO PROBLEMU!”

„POWAŻNIE? Ciągle narzekałeś, jakie to wszystko jest brudne, ale odchodzimy od tematu...”

„TO KULTURA W POWIJAKACH. Po prostu nie czułem się komfortowo i... Zmieńmy temat, dobrze? Rozmawiaj o swoich stworach czy czymkolwiek innym...” – mamrocze coś pod nosem.

„Wiem o najniebezpieczniejszej kryptydzie – Gnomie z Geromy”.

„Niegdyś najniebezpieczniejszej, tak... Ale wie pan, która z żyjących kryptyd zasługuje na tytuł najgroźniejszej?”

Nie chce sprawić wrażenia, jakby fakt, że o tym wiesz, był jakoś szczególnie istotny.

„Z żyjących? Nie”.

„Najniebezpieczniejsza kryptyda to mięsożerny przeżuwacz nazywany potocznie złowrogim łosiem”.

„A idź pan z czymś takim!”

„Nie. Nigdzie z tym nie idę” – odcina się błyskawicznie. „Złowrogi łoś to kryptyda z Ardy, którą widziano wielokrotnie. Jej pożywienie stanowi wyłącznie mięso i uważa się nawet, że w jego poszukiwaniu rozkopuje świeże groby”.

„Zaraz... A ludzi też atakuje?”

„Faktycznie znajdowano głęboko w lesie ludzkie szczątki, rozerwane i stratowane wielkimi kopytami, zmienione w papkę. Proszę samemu wyciągnąć z tego wnioski”.

„No dobrze. Jak ten złowrogi łoś wygląda?”

„Zupełnie jak pospolity łoś ardański”.

„To jak można rozróżnić zwykłego łosia od złowrogiego?”

„Nie można! Właśnie przez to jest tak straszliwy... i trudny do rozpoznania”.

Łoś wyglądający jak wszystkie inne łosie... O co tu chodzi? Żartuje sobie, prawda?

„Nie wiem, co myśleć o tym złowrogim łosiu...”

„Odnalezione w lesie ciała to tylko jeden z fizycznych dowodów. Jest ich więcej...”

„A jakie są te inne dowody?”

„Wzrost populacji łosi w ostatnim czasie. Jako ukryci mięsożercy złowrogie łosie usuwają konkurencję w łańcuchu pokarmowym dla siebie i swoich ewolucyjnych kuzynów”.

„Jakie dokładnie powiązanie istnieje między zwykłym a mięsożernym łosiem?”

„Mięsożerny łoś to bardzo młody gatunek, rezultat mutacji genetycznej, który dobrze sobie poradził w procesie doboru naturalnego”.

„To oczywiste, że tak dostojne zwierzę wyposażone w przyrodzoną broń – poroże – stało się władcą lasu. Dziwne jedynie, że nie stało się to wcześniej”.

Widzi w złowrogim łosiu coś perwersyjnie pięknego i sprawiedliwego.

„Ale po co miałyby ukrywać swoją mięsożerną naturę?”

„Na łosie już teraz poluje się dla sportu. Wyobraża pan sobie, co by było, gdyby zaczęto je postrzegać jako drapieżniki?”

„Istnieją jakieś wiarygodne opowieści świadków, którzy widzieli łosia zabijającego inne zwierzęta dla mięsa?” (Zakończ).

„Jedna z rzeźni na zalesionych obrzeżach Vaasy doniosła o łosiu, którego regularnie spostrzegali z daleka jej pracownicy”.

„Łoś jedynie wpatrywał się w budynek, jakby na coś czekał. Jego oczy nabiegłe krwią i okrucieństwem”.

„Nie wiem, czy chce mi się w to wierzyć”.