Rozmowa · Kryptozoolog Morell

Sposób, w jaki się garbi, zdradza jednak co innego. Nie wie, na ile ekspedycji w teren wystarczy mu jeszcze sił...

„To miejsce jest o wiele lepsze do pracy w terenie latem, proszę mi wierzyć”.

Czy to wyraz smutku, poruczniku?

„Dziękuję, złotko” – kłania się porucznikowi, po czym zwraca się do ciebie: „I tobie, detektywie Lisku...” – jej twarz przecina smutny uśmiech. „Wspaniale dotrzymywaliście towarzystwa starszej kobiecie i jej upartemu mężowi”.

„Masz rację, Leno, MOR się nie obija, choć w radio nie zostawiają na nim suchej nitki”.

Skiń tylko głową.

„Do widzenia” – uśmiecha się i opuszczają pomieszczenie. Dwójka starych kryptozoologów i jeden wózek z napędem gazowym.

„Do zobaczenia, pani kółek”.

„Do. Morell? Odpalać?” – uśmiecha się i opuszczają pomieszczenie. Dwójka starych kryptozoologów i jeden wózek z napędem gazowym.

„Chwila, mogę spytać o adres? Na wypadek, gdybym miał jakieś wieści”.

„No dobrze. 1113 Tabernacle Road, Jamrock, ale...”

Wzdycha. Nie sądzi, żeby był ci przydatny.

„Do zobaczenia, pani Leno”.

„Żyję, by służyć”. (Uchyl nieistniejącej policyjnej czapki).

„Inspektorze...” – zwraca się do ciebie, uśmiechając się smutno. „Dziękuję za tak wspaniałe dotrzymanie towarzystwa starszej kobiecie i jej upartemu mężowi. Z całego serca”.

„Dotarliśmy zbyt daleko, żeby zrezygnować. Uzupełnię przynętę w pułapce. Zróbmy to”. (Zgódź się z entuzjazmem).

„Naprawdę nas ponosi, prawda?” – pyta porucznik, po czym teatralnie tłumi westchnięcie. „W porządku, przynajmniej ci ludzie nie złapią zapalenia płuc na wybrzeżu. Ale po tym...”

„Rany, coraz mocniej czuję, że zaczyna mi brakować czasu na moje główne śledztwo...”

„Oczywiście, skarbeńku, bardzo nam już pomogłeś. Nikt nie będzie miał ci za złe, jeśli...”

„To niewarte utraty zdrowia. Powinniście to na razie przerwać i wrócić do domu”. (Odmów).

„Co racja, to racja, Morell. No, daj spokój. Tak długo czekaliśmy, więc co to jest te kilka miesięcy”.

„Dziękuję za tę wiadomość, skarbeńku” – odwraca się, by posłać mężowi łagodny uśmiech. „To dobre wieści, prawda? Będziemy mogli spróbować jeszcze raz”.

„Znalazłem szarańczę w szopie tu, niedaleko. Jakiś dzieciak zbudował dla niej miasto”.

„A co to, u diaska, jest Cuno? I dlaczego buduje miasto owadów?”

Przez twarz kobiety przebiega cień zmartwienia. „Morellu, mój drogi, za długo już jesteś stary. Dzieci uwielbiają dręczyć owady. Bawi je to niemal tak, jak dręczenie starszych ludzi...”

„Pogadam z dzieciakami, poproszę, żeby przestały. To pewnie ta dwójka przesiadująca na podwórzu, koło tej szopy”.

„Och, byłeś dla nas taki kochany. Informuj nas, proszę. Jeśli tylko te dzieci przestaną nam przeszkadzać... Mam przeczucie, że jesteśmy już bardzo blisko!”

„Co, u diaska... Dlaczego dzieciaki miałyby budować miasto owadów?”

„Zauważył pan coś dziwnego w zachowaniu swojego przyjaciela Gary'ego?”

„Hm? Nie. Nie, oczywiście, że nie. A dlaczego?”

„Jest pan pewny?”

„No...” – ścisza głos. „Jakoś tak obojętnie podchodził do tej wyprawy. Zazwyczaj wykazuje jednak więcej entuzjazmu. Ale to zrozumiałe. Chce już po prostu wrócić do domu i się ogrzać”.

Nie chce tego powiedzieć, ale to faktycznie nietypowe. Gary ruszył z nim w dżunglę. W miejsca o wiele gorsze od wybrzeża. Czemu tak bardzo chce wracać do domu?

„Porozmawiajmy o konkretnych kryptydach”.

„Nie, ale naprawdę – sprawdziłem wszystkie pułapki”.

„Tak, tak, no i?”

„Lena wydaje się niecierpliwie wyczekiwać pańskiego powrotu”.

„Mówiąc köbieta, ma pan zapewne na myśli moją żonę. Wrócę do niej, ale nie mogę stąd odejść, póki nie skończymy roboty przy pułapkach”.

„Moja żona zresztą doskonale to rozumie” – spogląda na wschód. Gdzieś tam czeka teraz Lena.

„DAJ SPOKÓJ, MORELL. MOKNIEMY TU OD KILKU DNI. PORA WRACAĆ”.

„I PORZUCIĆ PUŁAPKI? WYKLUCZONE!” – krzyczy w odpowiedzi. „Nie zawiodę Leny...”

„DAJ SPOKÓJ, ONA CHCE, ABYŚMY WRÓCILI. JESTEM MOKRY PO JAJA. OBAJ ZŁAPIEMY JAKIEŚ TRZCINOWE MENDY, JEŚLI SIĘ WKRÓTCE NIE WYSUSZYMY”.

Nie zawiedzie Leny? Brzmi to, jakby żona kryptozoologa miała jakąś wyjątkową więź ze straszykiem...

„No nie wierzę. Robi pan to dla siebie, nie dla niej”.

„Robię to dla nauki. Tak jak i ona”.

„Nie wiedziałem, że straszyk jest dla Leny taki ważny”.

„Oczywiście, że jest dla niej ważny, widziała go. Potwierdzone świadectwo, oficjalnie, jedno z zaledwie czterech w tym stuleciu”.

Widziała go?

„Naprawdę? Widziała straszyka? Nie mówiła mi tego”.

„Tak. Właściwie to... dzięki temu mogliśmy się poznać. Ale to historia, którą ona powinna opowiedzieć” – kaszle, po czym ciągnie dalej...

Nie trzeba nawet mówić, że musisz ją spytać o tego tajemniczego straszyka.

„Powiem tylko, że naszym marzeniem od dawna jest wspólne znalezienie dowodu na istnienie insulindiańskiego straszyka. Nie mogę teraz zawrócić z tego kursu” – kolejny atak kaszlu, tym razem stłumionego w pięści.

Jego duch rwie się do dzieła, lecz ciało może być już zbyt stare, by wytrzymać trudy koczowania na wybrzeżu.

„Dobrze, rozumiem. Ja też nie mam w zwyczaju się poddawać”.

„I dobrze. To ważna cecha zarówno dla milicjanta, jak i zoologa eksperymentalnego”.

Hmm. Chętnie porozstawiam trochę pułapek.

„Może moglibyście wrócić do Whirling, trochę się rozgrzać, a pułapki wrócić sprawdzić później?”

„Nie, nie, nie – pułapki trzeba monitorować z dużą regularnością. Nie możemy dopuścić, żeby straszyk umarł śmiercią głodową, gdy my będziemy się raczyć herbatką w hostelu”.

Nie zrezygnuje z tego.

„Powinniście po prostu zrezygnować z tego polowania na robaki”.