Rozmowa · Kryptozoolog Morell

„Na pewno wyczerpał pan wszystkie alternatywne wyjaśnienia?”

Twarz kryptozoologa nabiega krwią pod wpływem wzburzenia. „Oczywiście, że tak!”

„Poczekaj, Morell...” – starsza kobieta unosi dłoń. „Może jest w tym trochę racji. Mamy obowiązek wykluczyć inne hipotezy...”

„To prawda, najdroższa” – mięśnie jego twarzy rozluźniają się. „Słuszna uwaga. Ale jak inaczej można to wyjaśnić?” – odwraca się do ciebie.

„Proszę mi wybaczyć. To dla nas... naprawdę ważne. Pomógł nam pan już dwukrotnie, a do tego przekazał wspaniałe wieści. Winniśmy panu wdzięczność – ja oraz całe Société Cryptozoologique de Revachol”.

Twarz starszej kobiety rozpogadza się. „To znaczy tylko, że insulindiański straszyk jest jeszcze sprytniejszy, niż sądziliśmy!”

„Nic, nic. Może jednak ich jeszcze nie sprawdziłem?”

„Skarbeńku, przyprawisz Morella o zawał serca. To nie jest dla nas temat do żartów...”

„Nic mi nie jest, Leno...” – kaszle. „I zapewniam cię, że zawał mi nie grozi. Prędzej napad kaszlu...”

„Pójdę już”. [Odejdź].

„Proszę opowiedzieć mi o tych pułapkach”.

„No więc...” – wskazuje na klatkę z mchu i sieci. „Może nie wyglądają imponująco, ale Lena całkiem sprytnie je wymyśliła, więc na pewno spełnią swoje zadanie”.

„Mogę spytać o coś innego?”

„Dobrze. O co chodzi?”

„Jak działają te pułapki?”

„To proste – straszyk, zanęcony przez szarańczę, wpełza przez lejowaty otwór i, uraczywszy się łatwą zdobyczą, nie jest w stanie się wydostać”.

„Przynajmniej w założeniu tak to ma wyglądać. Sieć nie jest rozwiązaniem doskonałym, ale nie chcieliśmy używać materiałów, które mogłyby uszkodzić delikatny egzoszkielet stworzenia”.

„Co pan zrobi, jeśli pułapki nie zdadzą egzaminu?”

„Zdadzą, bez obaw. Hipoteza drapieżnictwa – stąd wykorzystanie szarańczy jako przynęty – wyjaśnia, dlaczego wysiłki poprzednich zespołów, które używały roślin, spełzły na niczym. Dobrze to przemyśleliśmy”.

Pułapki wydają się bardzo sprawnie i zmyślnie skonstruowane. Widać od razu, że żona kryptozoologa wie, co robi.

„Lena opracowała pułapki?”

„Tak” – potwierdza z odrobiną dumy w głosie.

Więcej niż odrobiną. Naprawdę to w niej podziwia.

„Mięsożerny, patykowaty insekt? Brzmi mało prawdopodobnie”.

„Dziękuję za opinię. W pułapkach jest też materiał roślinny, żeby zadośćuczynić pańskiemu sceptycyzmowi”.

Facet nie jest wielkim fanem sceptycyzmu.

„Czego używa pan jako przynęty?”

„Szarańczy” – wskazuje na pułapkę. „Niemal wszystkie znane straszyki są, rzecz jasna, roślinożercami, ale wedle naszych hipotez insulindiański straszyk może okazjonalnie żerować na innych owadach”.

W pułapkach widać niewielki, hałaśliwy rój szarańczy. Owady pełzają i wpadają na siebie nawzajem.

Mięsożerny, patykowaty insekt? Czyżby udawał, że jest trzciną, i atakował ofiary z zaskoczenia? Brzmi mało prawdopodobnie.

„A pan wiedział, że Gary ukrywał pancerz?”

„A gdzie tam, nie miałem pojęcia. I szczerze mówiąc, nadal jestem na niego cięty. To do niego całkiem niepodobne. Ma swoje przywary, ale nieuczciwość czy nielojalność do nich nie należą”.

„Dzięki” – mamrocze mężczyzna w oddali. Nie odważa się powiedzieć nic więcej.

Niemniej cieszy się, że przyjaciel się za nim wstawił.

„Nie wiem, co w niego wstąpiło... Dziękuję, że potraktował go pan łagodnie. Będzie o tym pamiętał – już my mu zapomnieć nie damy”.

„Porozmawiałem z tym dzieciakiem, Cunem. Obiecał, że przestanie kraść szarańczę”.

„A więc to jednak było tylko dziecko...” – strapiony zaciska wargi.

„Dziękuję za tę wiadomość, skarbeńku” – odwraca się, by posłać mężowi łagodny uśmiech. „To dobre wieści, prawda? Będziemy mogli spróbować jeszcze raz”.

Ożywiła się, lecz jej ton uległ lekkiej zmianie. Skrywa się w nim niepokój.

Coś potajemnie nadgryza jej pewność siebie. Nie chodzi o Cuna ani o szarańczę. To coś innego.

„Tak, słusznie. Wystarczy tylko uzupełnić zawartość pułapki. Potem sprawdzimy wszystkie jeszcze raz i wtedy może... będziemy mogli...”

Starzejącym się kryptozoologiem wstrząsa paskudny atak kaszlu.

Ma 38 stopni gorączki. Jego układ odpornościowy w końcu się poddał.

Patrzy na niego z czułym zatroskaniem. „Kochanie, mówiłam, żebyś na siebie uważał. Łapie cię przeziębienie. Może czas wrócić do domu, co?”

„Masz rację, masz rację...” – oddycha ostrożnie, by nie sprowokować kaszlu. „Możemy wrócić tu w następnym sezonie... kiedy zrobi się cieplej...”

To coś, co ludzie powtarzają sobie po porażce.

Nie będzie następnego sezonu. Nie w tej kwestii. Znajdźcie straszyk albo przyznajcie się do porażki, ludzie.

Znowu cardio? Do dzieła.

„No cholera, kto wie, może będę w stanie uzupełnić owadami te pańskie pułapki?” (Zaakceptuj).

„Będziesz?” – pyta porucznik, po czym teatralnie tłumi westchnięcie. „W porządku. Przynajmniej ci ludzie nie złapią zapalenia płuc na wybrzeżu, ale po tym...”

Chce doprowadzić tę opowieść do końca równie mocno jak ty. Inaczej dawno by już przestał. Ale nie może pozwolić, żeby ciągnęła się ona jeszcze dłużej.

„Nawet nie wypada mi prosić, panie funkcjonariuszu...” – znów zaczyna kaszleć.

„Morell chciał powiedzieć, że jesteśmy wdzięczni za pomoc” – kiwa głową w stronę swojego męża.

„Proszę, świeża dostawa szarańczy. Powinna idealnie pasować do lejka. I raz jeszcze dziękuję. Jeśli doprowadzi to do jakiegoś odkrycia, nie omieszkamy o panu wspomnieć. Nie jako o współodkrywcy, naturalnie, ale...”

O rany? Współodkrycie? Byłbyś sławny. Wszystkim byś pokazał. Ośrodek przyjemności jest tym pobudzony...

Pokazałbyś im wszystkim. Musisz trafić na tę listę odkrywców, nie ma nawet dyskusji.

„Zaproponowałbym pomoc, ale mam swoje sprawy na głowie”. (Odmów).

„Oczywiście, skarbeńku. Nie śmielibyśmy prosić cię o więcej nad to, co już zrobiłeś. No, daj spokój, Morell. Tak długo czekaliśmy, więc co to jest te kilka miesięcy”.

To oszukiwanie siebie samego, szanowny panie.

„Masz rację, kochanie. Jeszcze będziemy mieć szansę, na pewno...”