Rozmowa · Kryptozoolog Morell

„Zrezygnować? Gdy zaszliśmy tak daleko? Nie ma takiej możliwości!”

„Naprawdę? Widziała straszyka?”

„Niech mi pan wierzy, ja też niecierpliwie czekam na tę chwilę, ale nie mogę stąd odejść, póki nie skończymy z tymi pułapkami”.

„A gdybym sprawdził dla pana te pułapki?”

„Nie spodziewałem się z pana strony takiego zainteresowania naszą pracą” – patrzy na ciebie z nieukrywanym zaskoczeniem.

„Chaos to moja metoda. Jestem jego dzieckiem”.

„No cóż...” – nie wie, co powiedzieć. „Może być i tak. W każdym razie dziękuję za pomoc!”

„Gdzie są te pułapki?”

„W sumie są cztery. Jedna na południu, na tym niewielkim półwyspie – tam, przy szopach” – wskazuje na południe. „To całkiem blisko”.

„Kolejną ustawiliśmy na Krańcu, to na północny wschód stąd. Jest za niewielką wydmą na drodze do starego przekaźnika. Zaraz za kościołem”.

„Trzecią znajdzie pan w pobliżu kanału, którędy pan się tu dostał. Przy betonowej płycie. Wzniesienie porasta tam gęstwina trzcin, a wśród nich...” – wskazuje na pułapkę przed wami.

„Powinien pan sprawdzić przynajmniej jedną z nich, zanim wróci pan do tej, którą dopiero co zastawiłem. To już bardziej taki szczegół techniczny, ale zawsze... lepiej jak głupek dmuchać na zimne niż się sparzyć”.

Uważaj, gdzie stąpasz wśród trzcin. Co mniej skrupulatni naukowcy mogli pozostawić tam swoje pułapki. Sprawne, ukryte.

„To brzmi jak wiele pracy. Czy na pewno mamy czas na to... dodatkowe zajęcie?”

„A co? Źle się bawisz?”

„Nawet w porównaniu z oględzinami tygodniowych zwłok, nie jestem pewny, czy taplanie się w trzcinach kwalifikuje się jako zabawa... Ale niech ci będzie, detektywie...”

Skoro uważasz, że to ważne... Wcześniej już miewałeś rację.

„Samo poszukiwanie wiedzy sprawia, że to zasadne”.

„Czyżby?” – nie wygląda na przekonanego, ale wzrusza ramionami, jakby chciał powiedzieć: „Czemu nie”.

„Ale Kim, może nasza podejrzana ukrywa się w trzcinach razem z pułapkami?”

Porucznik omiata spojrzeniem zimne wybrzeże. „Mam wrażenie, że jedynymi ludźmi na tyle naiwnymi, by czaić się wśród trzcin, są ci biedni głupcy... i my. Ale niech będzie. W końcu nie cierpimy na nadmiar tropów”.

„Jestem gotów, bierzmy się do pracy”. (Zakończ).

„Jasne. To oznacza, że mogą się panowie spakować i wracać do Whirling”.

Cokolwiek myśli o tej podróży naokoło, mężczyźni są ewidentnie wyczerpani i potrzebują pomocy.

„Wreszcie! Ktoś mówi z sensem!”

„Dziękuję za pomoc. Zwijamy z Garym manatki. Jeśli ma pan jeszcze jakieś pytania, to ostatnia okazja! Ani się pan obejrzy, a już nas nie będzie”.

A ten jego tak spieszący się do domu kumpel Gary? Z nim też może pogadaj.

Jeśli chcesz porozmawiać jeszcze o sprawach związanych z kryptydą, będziesz miał na to czas też później.

Ale co jeśli te informacje są kluczowe dla łowów...?

„Dziękuję za pomoc. Zwijamy z Garym manatki. Jeśli ma pan jeszcze jakieś pytania, to ostatnia okazja!”

„Wreszcie jesteś rozsądny! Zabieram się za pakowanie”.

„Co mam zrobić, jeśli w którejś z pułapek będzie straszyk?”

„Natychmiast mi ją przynieść. I pilnować, by była szczelnie zamknięta”.

Nie cieszy go myśl, że możesz przypisać znalezisko sobie, ale okłamuje w tej kwestii nawet siebie.

„A jeśli spotkam straszyka na wolności?”

„To niezwykle mało prawdopodobne, panie funkcjonariuszu. Ale gdyby tak się stało...” – wyjmuje niewielką białą puszkę ze sprayem. „Pokryję pana mieszanką feromonów, jaką sam opracowałem”.

Słyszysz to? Feromony! Miałeś rację co do tych nastolatków...

„A więc to faktycznie straszyk zmusił nastolatków do całowania się...”

„Wątpię, czy ma to jakiś związek. W każdym razie te feromony zwabią do pana owada, a przynajmniej sprawią, żeby nie czmychnął na pana widok. To dość mocna rzecz, powinna wystarczyć na około tydzień”.

„Dawaj pan”.

Pokrywa cię sprayem o dziwnej woni, po czym ukontentowany kiwa głową.

To zapach umierającej trzciny; kruszącej się i wpadającej do wody tęsknoty.

Prawdę mówiąc, nie różni się on znacząco od zgnilizny, która toczyła wisielca.

Porucznik marszczy nos. „Mam nadzieję, że tego nie kupujesz. Spryskuje cię, nie pozwalając ci dotknąć kanistra, jakby to było coś cennego niczym woda święcona...”

„Bo to jest cenne. Uzyskanie jednej dawki kosztowało mnie 50 reáli. Ale nie oczekuję, że akurat pan zrozumie wysiłek finansowania własnych badań” – patrzy na porucznika ze wzgardą, po czym wsadza spray z powrotem do kieszeni.

„Dawaj pan – tylko dużo”. (Odsłoń pachę).

Pokrywa cię sprayem o dziwnej woni – i jeszcze dokładka, pod drugą pachę – po czym ukontentowany kiwa głową.

„Nie chcę, dziękuję bardzo”.

„Jak pan woli” – wsadza spray z powrotem do kieszeni. „Jak już mówiłem, pana szanse na spotkanie straszyka są bardzo bliskie zeru”.

Ale... czujesz, że powinieneś go na sobie mieć. Inaczej może stać się coś złego.

Nie wygłupiaj się, weź ten feromon. Będziesz seksowniejszy.

„Są w niej piżmo i specjalne substancje. Feromony powinny zwabić do pana owada, a przynajmniej sprawić, żeby nie czmychnął na pana widok. To dość mocna rzecz, starcza na około tydzień”.

„Zmieniłem zdanie. Proszę mnie spryskać mnóstwem feromonu”. (Odsłoń pachę).

„Szukamy pewnej ukrywającej się tu, na wybrzeżu, kobiety. Rozejrzenie się za czymś innym może nas do niej doprowadzić”.

„Czemu nie?” – porucznik wzrusza ramionami. „Przynajmniej da nam to wymówkę, aby przeszukać mnóstwo trzcin”.

„A to na pewno” – mężczyzna prezentuje niekształtny uśmiech. „Oj zdecydowanie. Mam nadzieję, że wziął pan porządne buty”.

„Czasem warto zrobić sobie przerwę i powrócić do swych głównych zadań ze świeżym umysłem” – kiwa głową.

„Wchodzę po maksie w temat tej kryptydy. Wciągnąłem się”.

„Złapał pan bakcyla, co?” – prezentuje niekształtny uśmiech. „Łatwiej się w takie łowy wkręcić, niż pan myśli”.

„Mój partner żartował” – stwierdza, ale nie jest pewny siebie. „Prowadzimy własne poszukiwania. Nie zaszkodzi zajrzeć przy tym w trzciny... Zakładam, że to właśnie będziemy robili?”