Rozmowa · Kryptozoolog Morell

„Ha, ha, nie ma to jak wdzięczność dobrej kobiety. No więc w czym mogę pomóc?” – klepie cię niedelikatnie po ramieniu.

Próbuje zachować spokój, być profesjonalistą, ale w głębi duszy nie może się doczekać, aż powiesz, co z tymi pułapkami.

„Jeśli chodzi o wylewność podziękowań, nie mogę konkurować ze swoją żoną” – mówi z przyjacielskim skinieniem. „Ale jestem wdzięczny za pomoc, panie funkcjonariuszu”.

„Cieszę się, że znów pana widzę, panie funkcjonariuszu!” – szczerzy zęby w uśmiechu, kłaniając się niezgrabnie. „Moja żona nie może się już doczekać, aż panu podziękuje. No, proszę z nią porozmawiać”.

„Wkrótce ruszamy w drogę” – podnosi się. „Dziękuję raz jeszcze za podanie pomocnej dłoni”.

„Moje uszanowanie!” – podnosi się. „W czym mogę pomóc, panie funkcjonariuszu?”

„Jeśli będzie się pan widział z Leną, proszę jej powiedzieć, że niedługo będę” – mówi, podnosząc się. „Jeszcze tylko trochę i już tu kończę...”

To mężczyzna opętany, stale o włos od jakiegoś przełomu. Nie odpuści, jeśli istnieje choć skrawek nadziei, że wielkie odkrycie nastąpi dzisiaj.

„Pańska żona na pana czeka”.

„Muszę tylko zrobić ostatnią rundkę – sprawdzić, czy straszyk połasił się na przynętę... A potem pójdziemy” – związuje ponownie fragment siatki, który rozplątał wiatr.

Dłonie ma duże i zniszczone pogodą, lecz również nawykłe do delikatnej i precyzyjnej pracy.

Choć pełen pasji, mężczyzna jest też sumienny i cierpliwy. Mógłbyś się od niego trochę nauczyć.

„Moje uszanowanie!” – podnosi się. „W czym mogę pomóc, panie funkcjonariuszu?”

„Nie próbujecie ukryć tu ciała, prawda? Widuję ich ostatnio dużo”.

„Nie, panie funkcjonariuszu, to nie moja branża. Ja się zajmuję organizmami żywymi”.

„Nazywam się Morell, jestem kryptozoologiem. Szukam tu rzadkiego gatunku owada, insulindiańskiego straszyka. Uścisnąłbym prawicę, ale...” – wyciąga dłonie ukryte w spływających mułem i ściekami rękawicach.

Sposób, w jaki wymówił słowo straszyk, sprawiło, że brzmi ono niezwykle tajemniczo. To dla niego naprawdę wyjątkowy wyraz.

„Mam nadzieję, że pan tu nie śmiecił. To nietknięta ludzkim zepsuciem dzicz”.

„Dzicz?” – rozgląda się. „Raczy pan żartować”.

„No dobrze, ma mnie pan. Ale co pan tu robi?”

„Szukam rzadkiego owada, insulindiańskiego straszyka. Nie ma to jak praca w terenie...”

To zaprawiony mężczyzna, który najlepiej czuje się wśród przyrody, wykonując trudną pracę w miejscach, w które większość ludzi nigdy się nie zapuszcza.

„Jestem Morell, kryptozoolog. Uścisnąłbym prawicę, ale...” – wyciąga dłonie ukryte w spływających ściekami i mułem rękawicach.

„Mówię poważnie. Przyszedłem dopilnować, aby żaden awanturnik nie zakłócał ptakom gniazdowania”.

„Nie jestem awanturnikiem, jestem badaczem. Wiem, jak stąpać ostrożnie i nie pozostawić niczego po sobie”.

„A my tak naprawdę nie jesteśmy pracownikami służb ochrony przyrody”.

„Pan jest pewnie mężem Leny, Morellem. Dlatego pan tu jest”.

„A tak, wszystko się zgadza” – przygląda ci się nieco zdziwiony, ale szybko odzyskuje rezon...

„Przeprowadza pan tu jakieś badania? Wygląda pan jak badacz”.

„Badacz?” – obrusza się. „Tak zwana społeczność naukowa nie przyjęła mnie jeszcze do swojego grona”.

Nie wydaje się zresztą szczególnie marzyć o przynależności do niej. Jego naukowa społeczność obejmuje jedną osobę.

„No i już. Bez stresu. Już się z tego nie wykaraskacie, maluchy...”

Na ziemi znajduje się przedmiot o kształcie walca, w którym mężczyzna poprawia jakąś siatkę. To chyba rodzaj pułapki. Łowca w końcu cię zauważa.

„Kto tam jest? O, to panowie milicjanci”.

Niezbyt przytomny entuzjazm sprawia, że jego ruchy stają się niezborne. Wygląda jak twój osobisty archetyp naukowca.

„Pan jest zapewne Morell, kryptozoolog?”

„Czemu zawdzięczam tę przyjemność?”

To sarkazm. Nie odczuwa żadnej przyjemności z twojego przybycia.

„Nie wygląda pan na ucieszonego widokiem MOR-u”.

„A nie, to nie tak. Jestem po prostu zajęty” – zerka na walec. „O co chodzi?”

„Powiem jak facet facetowi: nie powinien był pan zostawiać swojej köbiety w barze pełnym komunistów”.

Porucznik wzdycha, słysząc twoje rażąco mizoginistyczne słowa.

Towarzysz kryptozoologa milczy, ale z aprobatą kiwa w twoim kierunku głową.

„Ach, więc o to chodzi” – ignoruje twój kąśliwy ton. „Lena pana przysłała. Nie dziwię jej się – w końcu jesteśmy tu już od wielu dni. Przeklęta śluza się zepsuła, a nie możemy przejść pod 8/81...”

„Tak, to moja sprawka. Uszkodziłem śluzę swoim powozem motorowym. Ale już jest naprawiona. Droga stoi otworem”.

„Uszkodził pan śluzę powozem motorowym? Ale w kanale był billboard...” – zwraca się ku południu. „Nie żaden pojazd. Tylko jakieś »samarskie masło«”.

„Nie, nie, to wszystko przeze mnie. Ja spowodowałem opóźnienie i bardzo mi przez to przykro. Ale możecie już wracać”.

„CZY ON POWIEDZIAŁ, ŻE MOŻEMY WRACAĆ?”

„TAK, GARY! ZA CHWILĘ WRACAMY!” – krzyczy, po czym odwraca się do ciebie: „Jeśli będzie się pan widział z Leną, proszę jej powiedzieć, że niedługo będę z powrotem”.

„TAK, GARY! ZA CHWILĘ IDZIEMY!” – krzyczy, po czym odwraca się do ciebie: „Jeśli będzie się pan widział z Leną, proszę jej powiedzieć, że niedługo będę”.

„W sumie ma pan rację, to była głównie wina znaku. Tak czy inaczej, możecie już wracać”.

„Nie, widzi pan, przeskoczyłem nad kanałem w swoim powozie motorowym, przewróciłem ten znak z samarskim masłem, a on wpadł do kanału i zablokował wrota. Wykorzystałem dach lombardu jako skocznię”.

„Dlaczego?” – rozpościera ramiona w geście niedowierzania.

„Przykro mi. Nie wiem”.

„Bo jestem szaleńcem”.

„Szaleńcem. No chyba że tak” – szybko akceptuje to wyjaśnienie. „Ale mówi pan, że śluza już działa, więc możemy wracać...”

„Bo musiałem wjechać do oceanu”.

„No tak” – szybko akceptuje takie wyjaśnienie. „Ale mówi pan, że śluza już działa, więc możemy wracać...”

„To był eksperyment, oceniałem zdolność couprisa 40 do lotu. Jestem kimś w rodzaju naukowca-dżentelmena”.

„Naukowiec. No to dobrze” – szybko akceptuje to wyjaśnienie. „Ale mówi pan, że śluza już działa, więc możemy wracać...”