Rozmowa · Kryptozoolog Morell

„Mieliśmy tu ostatnio przekonujące świadectwo obserwacji. Dwoje nastolatków opisało stworzenie w niebywałym stopniu zgodne z profilem insulindiańskiego straszyka, choć nie wiedzieli nic o tym zwierzęciu”.

„To pierwsze rzetelne świadectwo od kilkudziesięciu lat. Fakt, to nietypowe miejsce bytowania dla tego gatunku, ale przy tym całym ścieku, jaki spływa strumieniem, chyba już wszystko mu jedno”.

„A może insulindiański straszyk... wyginął?” (Przejdź dalej).

„Muszę odrzucić taką ewentualność” – zdecydowanie kręci głową. „Tak niezwykła istota jest niewątpliwie wyjątkowo odporna. W końcu uważa się, że zdolna jest do partenogenezy”.

Ma na myśli reprodukcję seksualną. Samice gatunku nie muszą kopulować, aby znieść zapłodnione jaja. Ułatwia to przeżycie gatunkom o niskiej liczebności.

Yyy...

„Kobiety rozmnażające się bez mężczyzn?! To jakiś absurd! Zbrodnia przeciw namiętności i zdrowemu rozsądkowi”.

„Natura nie zawraca sobie głowy rozterkami natury etycznej. Moje podejście, jako badacza, jest całkowicie beznamiętne”.

Nie ma nic beznamiętnego w tym, jak mówi o swoim owadzie.

„To całkiem sprytne!”

„Tak, insulindiański straszyk to bardzo sprytny owad – dlatego tak cholernie trudno go złapać! Jednak jako naukowiec staram się podchodzić do tego beznamiętnie”.

„Nie budzi to we mnie szczególnych uczuć”.

„I nie powinno. Natura nie zawraca sobie głowy rozterkami natury etycznej. Moje podejście, jako badacza, jest całkowicie beznamiętne”.

„Mężczyzna to wybrakowana forma życia. Świat byłby lepszy, gdyby kobiety nie potrzebowały ich do reprodukcji”.

„Rozumiem. Partenoza”.

„Parte-no-geneza. Co znaczy, że samice nie potrzebują samców do reprodukcji. W ten sposób gatunkowi łatwiej przetrwać w niesprzyjających warunkach”.

„Par... te... no... ge... nezy?”

„Tak. Samice nie potrzebują samców do reprodukcji. W ten sposób gatunkowi łatwiej przetrwać w niesprzyjających warunkach”.

„Lena mówiła, że był on widziany tutaj, w Martinaise”.

„Tak, ostatniej obserwacji dokonała para nastolatków tutaj, na wybrzeżu. To właśnie sprowadziło nas do Martinaise”.

„Ale skoro nikt nie może udowodnić jego istnienia, to skąd pan wie, że jest prawdziwy?”

„Jak duży jest ten straszyk?”

„Spodziewam się, że całkiem ogromny. Jeden znany gatunek straszyka, megaphasmodea zhouensis, ma wielkość męskiego przedramienia. A więc...” – wniosek pozostawia tobie.

Szczerze mówiąc, brzmi to żałośnie.

„Czemu aż tak obchodzi pana jakiś patyczak? Nie wydaje się równie barwny, co inne kryptydy, o których słyszałem”.

„Czemu jest taki trudny do znalezienia?”

„Dobre pytanie. Straszyk – rząd phantasmodea, owad widmo – upodabnia się do organizmów roślinnych. W tym przypadku do trzcin...” – rozgląda się. „Od groma tu tych trzcin, co?”

„Do tego podejrzewam, że opanował inne wyspecjalizowane techniki, by bronić się przed drapieżnikami... lub badaczami, w tym naszym konkretnym przypadku”.

„Owad widmo... Czyli jesteście łowcami duchów”.

„Nie... nic bardziej mylnego. Jesteśmy specjalistami zoologii poszukującymi nieodkrytego do dziś gatunku straszyka”.

„Zajrzałem do wszystkich pułapek”.

„Dobrze, dobrze...” – trudno mu opanować entuzjazm. „No i?”

„I jedna z nich była pusta”.

„Taka zupełnie pusta?” – oczy kryptozoologa robią się coraz większe.

Zaskoczenie – hamowane strachem i niepewnością. Nie wie jeszcze, co myśleć. Może żartujesz?

„Tak, w pułapce nie było nic. Ani szarańczy, ani straszyka”.

„Nie było szarańczy... i straszyka też ani śladu...”

„Nie jest to rezultat idealny, ale...” – pociera podbródek.

„Pusta była ta pułapka, którą rozstawiliście w miejscu obozu. Może to ma jakieś znaczenie?”

„Na sto procent nie zostawiłem jej pustej. Hmm...”

„Właśnie ta z obozowiska...” – twarz starszej kobiety rozpogadza się. „To znaczy tylko, że insulindiański straszyk jest jeszcze sprytniejszy, niż sądziliśmy!”

Stosuje dobrze znany mechanizm oszukiwania siebie samej zwany „rozumowaniem motywowanym”. Powinieneś ich poprawić.

„Oczywiście” – szepcze do siebie detektyw. „Sprytniejszy...”

Rozmawiasz na temat bliski i drogi ich sercom. Rozsądnie byłoby zachować delikatność.

„Tak! Phantasmodea porwała szarańczę i uciekła. To dobre wieści! Choć pewnie trzeba będzie przebudować pułapki, żeby były bardziej szczelne...”

Jego towarzysz wzdycha. „Kolejny wypad w trzciny...”

„Tak! Dokładnie to się wydarzyło. Co za sprawny myśliwy z tego straszyka!”

„No pewnie, proszę sobie ironizować do woli” – opacznie rozumie twoje słowa. „O ile nie ma pan w zanadrzu innego wyjaśnienia, poprzestańmy na moim, dobrze?”

„Proszę mnie nie słuchać...” – zmienia ton. „Przepraszam za emocjonalną reakcję, ale to dla nas naprawdę ważne. Pomógł nam pan już dwukrotnie i przekazał wspaniałe wieści. Winniśmy panu wdzięczność – ja oraz całe Société Cryptozoologique de Revachol”.

Szczera wdzięczność. Ale czy to naprawdę zamknięcie tego rozdziału? Co się naprawdę stało?

Mogło tu dojść do jakiegoś przestępstwa. Kradzieży?

„Dziękujemy, jesteśmy zaszczyceni” – odpowiada, zachowując powagę, po czym zwraca się do ciebie: „Chyba powinniśmy wracać do naszego głównego śledztwa. To była miła odmiana, ale...”

...pomoc kryptozoologom nie jest priorytetem naszej organizacji, nieprawdaż? Porucznik spogląda niecierpliwie za okno.

Poruczniku, do diabła, nie ma w panu intelektualnej ciekawości?

„Niezbyt to naukowe, wychodzić od konkluzji, której prawdziwości pan sobie życzy”.

„Pff. Doceniam pana uwagi, panie funkcjonariuszu, ale proszę zostawić to ekspertom. Chyba że ma pan alternatywną hipotezę, którą chciałby pan rozwinąć...”

Uderzasz w miękkie podbrzusze jego psyche. Orientuje się, że zrobił się drażliwy.

„No nie wiem. Nie czuję się przekonany”.

„Więc może ty spróbuj przekonać Morella, że jego hipoteza jest błędna?” – krzywi się.

„Dziękuję za to wotum nieufności, Gary. Panie funkcjonariuszu, doceniam pańskie uwagi, ale proszę zostawić to ekspertom. Chyba że ma pan alternatywną hipotezę, którą chciałby pan rozwinąć...”