Rozmowa · Koordynacja oko-ręka

Szkoda. Słowa uznania z ust prawdziwego policjanta pewnie dużo by dla niej znaczyły. Szkoda, że nigdy się o nich nie dowie...

Dowie się. (Powieś na jej piersi medal Zachodzącego Słońca).

„Pan Morrand... Gareth, dziękuję. Dziękuję!” – gdy szpilka medalu zadrapuje jej ciało, na ustach kobiety pojawia się błogi uśmiech. Po chwili uśmiech gaśnie, a wraz z nim odpływają wszelkie oznaki przytomności.

Pan Morrand? Chodzi jej o Garetha Morranda? Dawnego policjanta, a dziś gospodarza audycji o zbrodniach na Kanale 8? O tego Garetha Morranda z radia?

Morrand jest z drogówki.

W sensie z policji drogowej?

W drogówce pracują same pipy. Nikt tam nie ma jaj.

To... była najbardziej honorowa rzecz, jaką ktokolwiek kiedykolwiek zrobił, Harry.

Kobieta stoi nieruchomo. Jest teraz jak zwykła kupa ubrań i kogutów. A może tak ją przeszukać?

To... była najbardziej honorowa rzecz, jaką ktokolwiek kiedykolwiek zrobił.

To... była najbardziej honorowa rzecz, jaką ktokolwiek kiedykolwiek zrobił. Jesteś ucieleśnieniem cnoty.

Co z ciebie za dziwadło? Zabieraj się stąd, zanim ktoś cię zobaczy.

Nie, to nie jest tego warte.

I tak nie zauważyłaby różnicy.

Porucznik Kitsuragi wiedziałby pewnie, co zrobić, ale ty możesz ją tak co najwyżej zostawić.

Okoliczni mieszkańcy się nią zajmą. Ktoś musi znać jej rodzinę. Nic więcej nie jesteś w stanie dla niej zrobić.

„Nie jest pani sama. Wszyscy tu jesteśmy”.

Kobieta stoi przed tobą – nie rusza się i nie odpowiada. Stała się niemal nieożywionym obiektem. Górą policyjnego sprzętu.

Jest tam sama, uwięziona w świecie niebieskich i czerwonych świateł.

Jej dzieci, a wraz z nimi i ich dzieci, o ile jakieś były, przestały ją odwiedzać, kiedy zrobiło się naprawdę źle.

Ale masz wrażenie, że ty jesteś sam – staruszka nie rusza się, nie okazuje emocji i nie reaguje. Niemal jakby była nieożywionym obiektem.

Kim Kitsuragi to porządny gość. Szkoda, że go tu teraz nie ma.

„Jak myślisz, co się z nią dzieje?”

„Popadła w stupor” – odpowiada porucznik, przyglądając się katatonicznej kobiecie stojącej w ciemności. „Już to kiedyś widziałem. Bóg jeden wie, jak długo to potrwa... Może tak tu stać całymi dniami”.

„Rozumiem”.

„Już... wzywano mnie do podobnych przypadków. Wiele razy, ale... Żaden nie był tak poważny”.

„Ale czemu ona w ogóle tak się zachowywała?”

„Naprawdę nie wiem. To pewnie demencja” – odpowiada porucznik, po czym kontynuuje szeptem: „Demencja i Kanał 8. I samotność”.

(Skiń głową). „Choroba neurodegeneracyjna”.

„Możliwe” – zgadza się porucznik. „Drżały jej dłonie i sprawiała wrażenie nieskoordynowanej... Co z nią teraz zrobimy?”

„Pewnie nigdy się nie dowiemy”.

„Pewnie nie” – zgadza się porucznik. „Ale trzeba odpowiedzieć na ważniejsze pytanie: Co z nią teraz zrobimy?”

„Racja. Tak się kończy słuchanie w radiu zbyt wielu audycji o policjantach”.

„To raczej coś więcej” – nie zgadza się z tobą porucznik. „Ale w tej chwili musimy coś z nią zrobić”.

„Masz pewnie rację”. (Skiń głową). „Samotność”.

„I to poważny przypadek” – spogląda na kobietę ze współczuciem. „Pozostaje jednak pytanie o to, co z nią teraz zrobimy”.

„Bardzo mi przykro, że tak się pani ułożyło życie”. (Delikatnie dotknij jej ramienia).

Jej podrapana skóra jest ciepła w dotyku, ale kobieta nie wie nawet, że przy niej stoisz.

No dobrze, musisz wymyślić, co z nią teraz zrobisz.

Wielkie tryby powoli się zatrzymują. Maszyna się wyłącza. Kończy jej się paliwo.

„Mam już dość tej broni”. (Pozostaw ją na zawsze).

Z bronią wciąż wymierzoną w Świniarkę porucznik szybko sięga w dół i zabiera pistolet.

„Dlaczego tak mnie oszukali?! Nie mam NIKOGO!” – tupie swoim ciężkim butem. Uderzenie wprawia deski w wibracje – twoja broń wpada w szczelinę i znika w mrocznej otchłani znajdującej się pod nimi.

Ta broń była najwspanialszą rzeczą, jaką kiedykolwiek miałeś. To ogromna strata.

Ta broń to żart w porównaniu z naprawdę najwspanialszą rzeczą, jaką stracił.

„Uff...” – porucznik robi głośny wydech. „Mało brakowało...”

80% pewności, że broń nie jest nabita, a mimo to instynkt prawie przejął nade mną kontrolę.

Kątem oka dostrzegasz, jak porucznik puszcza wciśnięty już nieomal spust.

„Boże...” – porucznik robi głośny wydech i ociera wolną ręką pot z czoła. „Prawie odstrzeliłem jej głowę...”

POZIOM ZAGROŻENIA CZARNY! KRYTYCZNY STAN WSZYSTKICH SYSTEMÓW!

Nie... Nie, nie, nie, nie. W ŻADNYM RAZIE. Broń nie była nawet nabita. Nie padły strzały. Nic ci nie jest.

Och... Rozumiem. Dobra, broń nie była załadowana. Wszystko dobrze. Nic ci nie jest.

(Szepnij). „Kim, jestem prawie pewien, że w tej broni nie ma naboi”.

„Masz rację” – zgadza się z tobą porucznik. „Powiedzmy jej to”.

„Też mi się tak wydaje. Ale w tym świetle nie sposób mieć pewności”.

Tak, z tak gównianymi oczami pewnie tak, pinglarzu.

„Hę?” – porucznik przygląda się uważnie kołyszącej się broni. „Mój boże, chyba masz rację”.

„Boże, nie jest załadowana... Broń nie jest załadowana!”

„Co...?” – kobieta spogląda z niedowierzaniem na broń. Jej oczy nagle wypełniają się łzami. Zagląda do lufy... i pociąga za spust.

„Czekaj...”