Rozmowa · Koordynacja oko-ręka

Czas odzyskać moją broń!

No dobra, plan jest taki: ciskasz jej notatnikiem w twarz – ruszając przy tym w prawo – i natychmiast skracasz dystans. Lewa ręka łapie lufę, prawa łamie nadgarstek...

...palcami sięgasz jej za głowę, dwa razy kolanem w twarz, miażdżysz klatkę piersiową, robisz krok w bok i powalasz ją kopnięciem od góry.

O BOŻE, TAK!

Nie, to nie będzie konieczne. Przyjrzyj się dokładniej broni. Czerwone i niebieskie światło prześwituje przez wszystkie trzy lufy. Nie jest załadowana.

Zaraz, ale czemu mnie od tego mdli?

To wiedza pochodząca z bardzo mrocznego miejsca.

Jak mrocznego?

Tak mrocznego, że ściany są tam tapetowane rozwalonymi mózgami.

„No dalej, pociągnij za spust. Nie ośmielisz się”.

„SAMOBÓJSTWO Z RĘKI POLICJANTA! BŁYSKAWICZNA DECYZJA. ŻRYJ OŁÓW, ŁAJZO!”

O MÓJ BOŻE!!!

„Sytuacja opanowana!” – przekrzykuje policyjną syrenę porucznik. „Nie jesteś ranny, ona nie stanowi zagrożenia. Niech wszyscy się uspokoją!”

95% pewności, że broń nie jest nabita, a mimo to ten instynktowny skurcz mięśni omal nie spowodował zupełnie niepotrzebnej śmierci.

„Co... Co to ma być?” – staruszka spogląda na zdradziecką broń. „To nie jest policyjny sprzęt. W policyjnej broni są naboje. To podróbka!”

Broń ląduje na deskach, a po jej podrapanych policzkach spływają łzy. „W policyjnej broni zawsze są naboje... Co to ma być? Dlaczego mi to sprzedali?”

Wygląda na zdruzgotaną.

Bierz tę broń! I to już! To może być twoja jedyna szansa.

(Podnieś swoją broń).

„Nikogo już nic nie obchodzi” – stwierdza słabnącym głosem, kołysząc się powoli w przód i w tył. „Dlaczego tak mnie oszukali...”

Ta humanoidalna maszyna bólu, upokorzeń i cierpienia właśnie przestaje pracować. Umęczona kroczeniem po pustyni, nie chce już czuć ani myśleć.

„Biedna kobieta...” – stwierdza porucznik, chowając swoją broń do kabury. „Musimy coś z nią teraz zrobić”.

„Nikogo już przy mnie nie ma” – mamrocze staruszka, wpatrując się bezmyślnie w promenadę. „Nikt już mnie nie odwiedza”.

„Próbowała mnie pani zabić!”

„Nie sądzę, aby...” – porucznik kręci głową. „Oczywiście masz rację. To się mogło skończyć bardzo źle”.

Stara się nie myśleć, jak źle by się to skończyło, gdyby broń była załadowana.

Osoby, która próbowała to zrobić, już nie ma. Nie ma nikogo. Staruszka, niczym pusta skorupa, kołysze się w tył i w przód.

Popadła w stupor. Nie sposób stwierdzić, kiedy się z niego ocknie. I czy w ogóle.

„Powinniśmy ją po prostu aresztować?” (Przejdź dalej).

„Nie sądzę, aby to było konieczne. W jej obecnym stanie – i bez broni – nikomu tak naprawdę nie zagraża”.

„Moglibyśmy powiadomić Titusa. Tego typu problem to idealne wyzwanie dla lokalnych »sił pokojowych«. Może znają nawet jej rodzinę”.

„Czekaj, miałem nadzieję, że będę mógł jej dać jedno z tych wezwań na policję...”

„Szkoda papieru. Spójrz na nią” – spogląda na staruszkę. „Nie zareaguje na druczek z wezwaniem na komisariat”.

„Nie chcę jeszcze bardziej rozdymać poczucia własnej wartości u chłopaków Hardiego. Nie oni są gliniarzami, tylko my”.

„W porządku” – kiwa głową. „W takim razie postanowione. Na koniec dnia powiadomię mój komisariat. Oni skontaktują się ze szpitalem psychiatrycznym i zajmą się logistyką”.

„Zanim ruszymy dalej...” – porucznik wyjmuje twoją służbową broń. „Zdaje się, że to należy do ciebie”.

„Nie, naprawdę mam już jej dość. Zachowaj ją”.

„W porządku, ale...” – zagryza wargę i mamrocze: „Pewnie i tak nie udałoby mi się zmienić twojego zdania... Ruszajmy”.

Gdy odwracasz się, by odejść, słyszysz cichy głos staruszki. „Proszę, zostaw włączone radio...” – mamrocze. Zdaje się, że to jakiś odruch – zdanie, które zapadło jej w pamięci.

Odruch w reakcji na co? Porzucenie?

Dokładnie. Towarzyszył jej tylko głos Garetha Morranda na Kanale 8.

Musiała wytworzyć sobie nową – lepszą, niestety – rzeczywistość na podstawie jedynego dostępnego materiału: fal radiowych i audycji o policjantach.

Stoi nieruchomo. Jest teraz jak zwykła kupa ubrań i kogutów. A może tak przeszukać ją jeszcze raz?

„Dziękuję, Kim. Tak naprawdę to chcę odzyskać swoją broń”.

„Oczywiście. Wcześniej sytuacja była odrobinę chaotyczna. Nie przejmuj się tym” – z uśmiechem wręcza ci broń. „Znowu jesteście razem. Ruszajmy”.

„Zdaje się, że już tu skończyliśmy. Ruszajmy dalej”.

„Chyba możemy ją tak tutaj zostawić. Nic jej nie będzie”.

„Nie” – sprzeciwia się ostro porucznik. „To nie wchodzi w grę. Albo przekażemy tę sprawę Titusowi i jego chłopakom, albo poproszę o pomoc mój komisariat”.

„Tak, Titus brzmi jak odpowiednia osoba do tego”.

„W takim razie możemy go powiadomić po powrocie do Whirling. Ale musimy się pośpieszyć, bo robi się późno i może poszli już do domu”.

„Chyba po prostu powiadomię mój komisariat. Oni skontaktują się ze szpitalem psychiatrycznym i zajmą się logistyką”.

Katatoniczna kobieta – zwłaszcza teraz, gdy została rozbrojona – zdaje się zagrażać najwyżej samej sobie.

„Zadrzyj ze mną raz jeszcze, a poślę cię do piachu, Świniaro”.

Ktoś wkrótce może to zrobić. Wszystko wskazuje na to, że nie pozostało w niej wiele życia.

Zabierz ją na farmę. Uśpij ją.

Po cichu zostaw starszą kobietę samą sobie.

„Titus chce być szeryfem, więc powiem mu, gdzie panią znaleźć. Może zna pani rodzinę”.

Gdy odwracasz się, by odejść, słyszysz cichy głos staruszki. To odruch – nic więcej. „Proszę, zostaw włączone radio... Pan Morrand na Kanale 8...”

„Spocznij, funkcjonariuszko Świniarko. Wiem, że chciała pani dobrze”. (Ukłoń się).

Katatoniczna kobieta nie rozumie – a pewnie nawet nie słyszy – twoich życzliwych słów. Po prostu jest.