Rozmowa · Świniarka

Weź broń, poruczniku, już dobrze. Jest bezpiecznie – myśli. Po prostu ją weź.

„PODEJRZANY UCIEKA PIESZO” – krzyczy przez megafon. „ŚWINIARKA PROWADZI POŚCIG, ODETNIJCIE MU DROGĘ, CHŁOPAKI!”

„Słyszę panią, proszę...” (Zacznij się powoli pochylać). „Ręce idą na ziemię”.

„Chcemy tylko pomóc, to wszystko”.

A więc tak musiała czuć się Cunoesse, kiedy w nią wycelowałeś.

Więc to tak się czują ludzie, stojąc po drugiej stronie policyjnego pistoletu?

Nie. Nie teraz. [Odejdź].

„Oficerze...” – porucznik kręci głową i dodaje: „Nie ma mowy, abym tak to zostawił”.

„Masz rację, oczywiście. Do dzieła!”

Porucznik kiwa głową. Jego wzrok skupiony jest na kołyszącej się broni palnej.

„Jak uważasz, ale ja muszę najpierw chwilę odetchnąć”. (Odwróć się, aby odejść).

„Nie możemy stąd odejść. Majaczący cywil mierzy do nas z broni palnej. Twojej broni palnej. Musisz opanować tę sytuację”.

Zaufaj mi i weź tę broń.

„Ostrożnie, ja też mam czym strzelać...” (Odsłoń swoją broń).

„PODEJRZANY JEST UZBROJONY I NIEBEZPIECZNY! POTRZEBNE NATYCHMIASTOWE WSPARCIE!” – ciężko dyszy. „OPÓR PRZY ARESZTOWANIU, SZYBKO, SZYBKO, ODCIĄĆ MU DROGĘ!”

Nie ma mowy, żebyś zdążył wycelować i oddać strzał szybciej niż ona.

„Chwila, oficerze!” – krzyczy porucznik. „Próbujemy uspokoić sytuację! Sięgnięcie po broń ją zaognia”.

„NIE RUSZAJ SIĘ!” – zdaje się, że zgrzyta zębami. „RĘCE ZA GŁOWĘ, LUDZKA TARCZO! RĘCE ZA PIEPRZONĄ GŁOWĘ!”

Dość! Zrób z niej mielone!

Musi być jakiś sposób, żeby załatwić tę sprawę pokojowo.

Czas odzyskać moją broń!

„Czy mogłaby pani powiedzieć, kim pani jest?”

„TU CHOLERNA POLICJA, ZASRAŃCU” – krzyczy przez megafon. „NA ZIEMIĘ, JESTEŚ ARESZTOWANY!”

Kiedy wymachuje rękami, dostrzegasz wśród góry policyjnego sprzętu, który dźwiga na plecach, znajomo wyglądające ampułki i paczuszki. Leki? A może narkotyki?

Magnez, druamina, może nawet speed... Boże, ona ma przy sobie speed? Co jeszcze?

Myśli, że jest funkcjonariuszką policji... Spróbuj więc ją tak potraktować. Jak kogoś niższego stopniem.

„Możemy to rozwiązać pokojowo. Proszę opuścić broń”.

„FUNKCJONARIUSZ WYMAGA WSPARCIA!” – spogląda to na ciebie, to na Kima. „PODEJRZANY NA WOLNOŚCI! NA ZIEMIĘ!”

„Proszę pani...” – odzywa się porucznik, starając się zachować kontakt wzrokowy. „Chcemy pani pomóc, ale musi pani opuścić broń”.

Nie chce jej skrzywdzić? Sprawa jest na ostrzu noża. Działamy albo giniemy.

„Po prostu porozmawiajmy, dobrze?”

„Zgłoszono zakłócanie spokoju, autoryzowane użycie broni. SEKTOR, STRZELAJ!” – nagle spogląda na ciebie. „DUŻY CZERWONY KLUCZ, DUŻY CZERWONY KLUCZ!”

Duży czerwony klucz? To kodowe określenie tarana. Policyjny slang. Znasz go.

Co się stało, że jest taka, jaka jest?

Samotność.

Tak, oczywiście. Ale też – w mniej abstrakcyjnym sensie – ta neurodegeneracyjna choroba wspomniana wcześniej.

Jeszcze raz – choroba neurodegeneracyjna.

„Dość, jest pani aresztowana!”

„Tylko pogarszasz sytuację, oficerze” – stwierdza szeptem porucznik. Ani na chwilę nie odrywa wzroku od twarzy kobiety.

„Załatw ją, poruczniku!”

„Tylko pogarszasz sytuację, oficerze” – stwierdza szeptem porucznik. Ani na chwilę nie odrywa wzroku od twarzy kobiety.

„Brała pani narkotyki?”

„SKONFISKOWANO KONTRABANDĘ!” – megafon sprawia, że jej głos jest niemal boleśnie metaliczny. „OGRANICZONY DOSTĘP, BRAKUJE DWÓCH KILOGRAMÓW, ZEZNANIE NAOCZNEGO ŚWIADKA NARAŻONE NA SZWANK!”

„Nie sądzę, aby coś brała” – stwierdza szeptem porucznik. „I właśnie to może być problemem...”

„Nie jest pani z policji. Ja za to jestem”.

„Wsparcie?” – opuszcza nieco megafon, ale po chwili znowu go unosi i krzyczy: „WSPARCIE! WSPARCIE! STATUS NIEZNANY!”

Tak, wesprzyj ją. A właściwe wepchnij na te skrzynki i wylecz ją seksem.

PRZESTAŃ! Na litość boską, nie rób tego.

Potwierdzam. Nie słuchaj teraz swoich gruczołów. Skup się na mnie. Pani spytała, czy jesteś wsparciem, tak?

„Jestem z wydziału kapusiów!”

„Wydział kapusiów?” – pyta bardziej siebie niż ciebie. „Ale myślałam... Ale pan Morrand...” – unosi megafon i krzyczy: „NAPAD Z BRONIĄ W RĘKU, JEDNA OFIARA, PODEJRZANY UCIEKA PIESZO!”

W jej głowie odtwarza się właśnie scena. Nie ma ona nic wspólnego z tym, co dzieje się tutaj.

„Jak wygląda sytuacja...” – porucznik zastanawia się chwilę, jak zwrócić się do kobiety – „...funkcjonariuszko?”

„SŁUŻBY PORZĄDKOWE ZAGROŻONE” – krzyczy do megafonu. Czerwone i niebieskie światło podświetla ślinę, którą kobieta przy tym wypluwa. „PODSZYWANIE SIĘ POD FUNKCJONARIUSZA POLICJI!”

Czyżby nie wierzyła, że naprawdę jesteście funkcjonariuszami policji?

„Yyy... Jestem w pełnym mundurze porucznika MOR-u. Proszę mi zaufać. Jestem policjantem”.

„PRAWO JAZDY I DOWÓD REJESTRACYJNY!!” – uderza się raz po raz megafonem w głowę, po czym krzyczy do zakrwawionego mikrofonu: „PRAWO JAZDY I DOWÓD REJESTRACYJNY! DYSPOZYTORNIA, ZGŁOŚ SIĘ! SEKTOR, SEKTOR, AZYMUT!!”

To żaden kod. Zwykły zlepek słów.

Traci nad sobą panowanie. Jedno drgnienie i poleje się krew.

„Niech pani spojrzy...” (Wskaż swoje ubranie). „Białe prostokąty. Naprawdę jestem policjantem”.