Rozmowa · Świniarka

Kobieta stoi przygarbiona, obwieszona sprzętem MOR-u. Zdaje się, że wpadła w katatoniczne osłupienie. Niczego tu więcej nie wskórasz.

Kobieta stoi przygarbiona, obwieszona sprzętem MOR-u. Zdaje się, że wpadła w katatoniczne osłupienie.

Czy jedną z tych rzeczy nie jest... czapka policyjna?

Podnieś czapkę MOR-u.

Nawet nie mruga, gdy wyciągasz rękę i wyplątujesz znajomo wyglądającą czapkę porucznika z akcesoriów MOR-u, którymi obwieszona jest kobieta.

„To twoja czapka?”

Trudno powiedzieć. Bardzo dawno już nie zakładałeś swojej.

„Może. Pewnie tak. Wiesz, jaki jestem”.

„To twoja czapka” – stwierdza porucznik, kiwając głową.

„Moja? Nie. Nasza, MOR-u”.

„Tak podejrzewam”.

Porucznik kiwa głową.

Zostaw ją w spokoju. [Odejdź].

Skonfiskuj narkotyki. (Mrug, mrug!)

Zabierasz fiolkę pyrholidonu i buteleczkę speedu. Jako dowody, oczywiście.

Nie zażyła ich. Nie wygląda na naćpaną. „Skonfiskowała” je, trochę tak, jak ty robisz to teraz.

„Lepiej tego nie bierz” – stwierdza stanowczo porucznik. „Zdaje się, że masz niewielki... problem”.

Posłuchaj go. Chociaż ten jeden raz.

Nic nie mów.

„Zdaje się, że mam swoją odpowiedź” – porucznik rzuca ci swoje stanowcze spojrzenie.

„Konfiskuję. Jako dowód w sprawie”.

„Jasne” – porucznik rzuca ci swoje stanowcze spojrzenie. „To chyba dobrze”.

„Dobrze, w takim razie ty je weź”.

„Dziękuję” – chowa narkotyki do kieszeni. „Robię to, aby ci pomóc. Musimy skupić się na śledztwie”.

Jest ci wdzięczny, że to zrobiłeś.

„Muszę rozwiązać tę sprawę. Potrzebna mi każda możliwa pomoc”.

„Jasne” – porucznik rzuca ci swoje stanowcze spojrzenie, po czym wzdycha. „W porządku”.

Porucznik kaszle. „Zabierasz to, tak?”

Potrząśnij jej ramię.

Staruszka nie reaguje na twój dotyk.

Były tam też narkotyki. Myślisz o tym, żeby je wziąć? Zrób to!

„Ręce tak, żebym je widziała” – mamrocze do siebie starzejąca się kobieta obwieszona policyjnym sprzętem, po czym zauważa cię i sięga po megafon...

„Ręce do góry. Mówi Świniarka. Ręce do góry ALE JUŻ” – krzyczy przez megafon. „RĘCE DO GÓRY, ALE JUŻ!”

Zza pleców wystają jej zdobyte gdzieś, zasilane bateryjnie policyjne światła. Migoczący pokaz świetlny ukazuje pistolet w jej trzęsącej się dłoni.

Jej dłoń drży. To skutek jakiejś choroby neurodegeneracyjnej.

„Proszę pani! Niech pani natychmiast rzuci broń!”

Nie powinno cię tu być. Coś jest z nią bardzo nie tak. Nikt nad nią nie panuje, nawet ona sama.

„Nie! Potrzebuję notatnika do robienia zapisków”.

„Podejrzany nie wykonuje poleceń. Podejrzany zachowuje się agresywnie! FUNKCJONARIUSZ W NIEBEZPIECZEŃSTWIE! FUNKCJONARIUSZ W NIEBEZPIECZEŃSTWIE!”

Oczy wychodzą jej nieomal na wierzch z przerażenia. Na czole pulsują jej żyły.

„Tu policja! Nie ruszaj się! NIE RUSZAJ SIĘ! Ręce za głowę! PODEJRZANY JEST UZBROJONY I NIEBEZPIECZNY!”

„Nie poruszam się”.

„PODEJRZANY JEST NA WOLNOŚCI! PODEJRZANY NA WOLNOŚCI! Funkcjonariuszka wymierza uliczną sprawiedliwość na własne ryzyko!”

„JEDNO DODATKOWE UDERZENIE PAŁKĄ LUB DODATKOWE KOPNIĘCIE KOLANEM PONAD TO, CO BYŁO WYMAGANE! PODEJRZANY POD KONTROLĄ! PODEJRZANY POD KONTROLĄ!”

W jej świecie w jednej chwili jesteś pod kontrolą, a w kolejnej już nie. Zdaje się, że to, co mówi, jest dla niej najszczerszą prawdą, o ile tylko sama wypowiada słowa.

„Ostrożnie, detektywie. Nie rób niczego, co mogłoby ją sprowokować”.

Sytuacja nie wygląda dobrze. Uspokój się nieco. Wyreguluj oddech.

Prędzej czy później będziesz musiał ruszyć po tę broń... Może przedtem warto zapoznać się z najważniejszymi faktami?

To niebezpieczne. Jesteś na 70% pewien, że zawsze trzymasz swoją broń naładowaną.

„Proszę pani, jestem tu, żeby pani pomóc. Proszę powiedzieć, co się stało”.

Kobieta patrzy w twoim kierunku, ale zdaje się ciebie nie dostrzegać. Jakbyś dla niej nie istniał. Jej oczy płoną gorączką, a obracające się policyjne światła zwracają twoją uwagę na głębokie zadrapania na jej policzkach.

Świeże. Sama je zrobiła.

Czasami, kiedy robi się bardzo źle, warto jest przypomnieć sobie, że posiada się ciało. Drapiąc je.

„POLICJA!” – wyje przez swój megafon. „ZACHOWANIE NIEZGODNE Z PRAWEM! RĘCE NA ZIEMIĘ, ŁAJZO!”

Ręce na...?

A więc tak musiała czuć się Cunoesse... tuż przed tym, jak do niej strzeliłeś.

„Kim?”

Porucznik jest wpatrzony w kobietę i jej broń – przygląda się im uważnie, po czym mamrocze: „Fascynujące”.

Odpręża się, a w jego oczach pojawia się zrozumienie... Czyżby coś zauważył?

„Widzisz?” – pyta, zerkając na ciebie. „To się właśnie dzieje, gdy nas brakuje”.