Rozmowa · Świniarka

„Ejże, to pani podszywa się pod funkcjonariuszkę policji!”

„OPÓR PRZY ARESZTOWANIU! OGRANICZONA PRZESTRZEŃ! OPUŚĆ GŁOWĘ!” – uderza się megafonem w głowę. Wielokrotnie. Po chwili krzyczy do zakrwawionego mikrofonu: „DYSPOZYTORNIA, ZGŁOŚ SIĘ! ZGŁOŚ SIĘ, KURWA! INTERAKCJA Z CYWILEM!!”

„Naprawdę jesteśmy policjantami. Proszę, białe prostokąty!”

„Naprawdę jesteśmy z policji. Proszę, moja odznaka...” (Wyciągnij odznakę i pokaż jej).

„Chwila, a jeśli ona ma rację, a ja się faktycznie podszywam?”

„To...” – porucznik robi głęboki wdech i uspokaja swój głos – „...nie jest odpowiednia chwila”.

Czyżby nie wierzyła, że naprawdę jesteś funkcjonariuszem policji?

„Jak wygląda sytuacja?”

„Tak, wsparcie to ja”. (Powstrzymaj się od ziewnięcia). „Przybywam panią wesprzeć”.

„Naprawdę?” – pyta bardziej siebie niż ciebie. „Pan Morrand? Nie, ja...” – unosi megafon i krzyczy: „NAPAD Z BRONIĄ W RĘKU, JEDNA OFIARA, PODEJRZANY UCIEKA PIESZO!”

„Jestem z Wydziału Zdalnych Obserwatorów”.

„Ale wsparcie...” – rozgląda się niespokojnie. „Myślałam, że pan Morrand...” – unosi megafon i krzyczy: „NAPAD Z BRONIĄ W RĘKU, JEDNA OFIARA, PODEJRZANY UCIEKA PIESZO!”

„Wsparcie?! Nie ma już kogo wspierać, nie ma dokąd uciekać. Oto nadszedł straszliwy koniec!”

„Nie ma...” – powtarza ze smutkiem w oczach. „Pan Morrand? Nie, ja...” – unosi megafon i krzyczy: „NAPAD Z BRONIĄ W RĘKU, JEDNA OFIARA, PODEJRZANY UCIEKA PIESZO!”

„Wsparcie? Że ja? Raczej pieprzone wyparcie...”

„Pieprzone” – powtarza. „Pieprzone, pieprzone, spieprzyłeś, spieprzyłeś, Gareth!” – pluje wszędzie, krzycząc do megafonu: „NAPAD Z BRONIĄ W RĘKU, JEDNA OFIARA, PODEJRZANY UCIEKA PIESZO!”

„Laleczko, wiesz przecież, kim jestem. Wszyscy wiedzą”. (Puść jej oczko).

„Wiem?” – pyta bardziej siebie niż ciebie. „Gareth? Nie, ja...” – unosi megafon i krzyczy: „NAPAD Z BRONIĄ W RĘKU, JEDNA OFIARA, PODEJRZANY UCIEKA PIESZO!”

„Tak, jestem detektywem z 41. komisariatu”.

„Nie” – mamrocze obłąkana kobieta, kręcąc głową. „Nie, nie, nie... Myślałam, że pan Morrand... Gareth...” – nagle unosi megafon i krzyczy: „NAPAD Z BRONIĄ W RĘKU, JEDNA OFIARA, TRWA POŚCIG!”

„Funkcjonariuszko patrolowa Świniarko, muszę przeprowadzić inspekcję pani broni”.

„C... co?” – opuszcza megafon i gapi się na broń w swojej ręce.

„Właśnie tak, pani Świniarko, proszę mi dać broń. Wszystko będzie dobrze. Jest moja”.

Płynnym, ale kiepsko skoordynowanym ruchem, kobieta uderza megafonem w swoje usta i zęby. Po jej brodzie spływa stróżka krwi. Nie zwraca na to uwagi.

„ZAGROŻENIE! BEZPRAWNE PODSZYWANIE SIĘ POD FUNKCJONARIUSZA! ŚWINIARKA W DRODZE, INTERWENIOWAĆ!!”

No dobra, to ją poirytowało jeszcze bardziej. Mój błąd.

„Funkcjonariuszko patrolowa, rażąco narusza pani zasady postępowania MOR-u”.

„Tak jest...” – waha się i rozgląda zdezorientowana. Trójlufowa pieprzniczka w jej ręce drga.

To ta spluwa, stary! Twoja broń. Proszę, odzyskaj ją!

W tej krótkiej chwili zawahania wydaje się niemal zupełnie spokojna, ale raczej jak ktoś budzący się nagle z głębokiego snu.

„Wszystko w porządku, proszę pani. Wszystko będzie dobrze”.

„Ale...” – jej oczy wypełniają się łzami, po czym kobieta uderza megafonem w swoje usta i zęby. Krew spływa po jej brodzie, ale ona nawet tego nie zauważa.

„Funkcjonariuszko patrolowa, będę musiał zgłosić panią na przesłuchanie dyscyplinarne...” (Pokręć powoli głową).

„Spokojnie...” – szepcze porucznik. „Jeśli przyciśniesz ją zbyt mocno, to...”

Za późno, poruczniku.

„Proszę, Świniarko, niech po prostu odda mi pani broń”.

„Proszę opuścić broń, funkcjonariuszko”.

„Proszę pani, musi się pani uspokoić. Chcę tylko porozmawiać”.

„DUSZENIE ZZA PLECÓW! UCISK TĘTNIC SZYJNYCH! UCISK TĘTNIC SZYJNYCH! Drastyczne ograniczenie przepływu krwi przez tętnice szyjne podejrzanego!”

„Spokojnie, proszę pani. Tylko spokojnie...”

„Czekaj, Kim. Co powinniśmy zrobić?”

„Nie jest dobrze” – szepcze porucznik. „Odzyskanie twojej broni to nasz priorytet. Nie możemy pozwolić, by biegał z nią obłąkany cywil”.

„WYKONUJ POLECENIA ALBO CIĘ, KURWA, ROZWALĘ!” – krzyczy, zataczając się.

„To tylko zwykła latarka, proszę pani. Proszę się uspokoić”.

„Proszę pani... Ja mam broń”.

„Ta szabla jest tylko dla ozdoby. Nie stanowi zagrożenia”.

„Nie czuję się dobrze, nie mając przy sobie swojego multitoola”.

Unieś dłonie.

„Mężczyzna wyciąga z kieszeni jakiś przedmiot!” – jej oczy wypełnia przerażenie. „ZAGROŻENIE! ZAGROŻENIE!”

„Działanie wyprzedzające! Błyskawiczna decyzja! Na ziemię! NA ZIEMIĘ, CHOLERA JASNA!”

„Nie wyciągałem niczego z kieszeni”.

„KŁADŹ SIĘ NA ZIEMIĘ! MASZ LEŻEĆ TWARZĄ DO CHODNIKA! MÓWI ŚWINIARKA!”

„Poddaj się PRZESZUKANIU OSOBISTEMU! POSZUKIWANIE ZAKAZANYCH PRZEDMIOTÓW UKRYTYCH W NOZDRZACH, USZACH, USTACH, PĘPKU, CEWCE MOCZOWEJ, NAPLETKU, POCHWIE I ODBYCIE!”

Ponieważ tak stwierdziła, w jej świecie faktycznie odbywa się właśnie przeszukanie osobiste. Zdaje się, że to, co mówi, jest dla niej najszczerszą prawdą, o ile tylko sama wypowiada słowa.

„Proszę pani, chcę tylko z panią porozmawiać”.

„Spokojnie. To tylko nożyce do metalu”.

„Nie dam pani odtwarzacza...”

„Jeśli chce pani łom, będzie pani musiała... wyłamać mi ręce”.

„Nie! Pojemniki są moje. Sam je zebrałem”.