Rozmowa · Drzwi z metalowych krat

Po drugiej stronie kratki słyszysz pełne poruszenia głosy.

Załomocz w kratkę.

Brzęk metalu niesie się wstrząsami po całym rusztowaniu. Głosy po drugiej stronie milkną.

Para wystraszonych królików kulących się gdzieś w mrocznym zakamarku swojej nory.

„Kto tam? To ty, Maurice?”

„To nie Maurice, to policja!”

„Słyszałeś kiedyś o Ustawie o podróżach, koalicyjny pionku? Wróć, jak będziesz miał nakaz albo zrozumiesz wreszcie swój własny klasowy interes”.

„Właśnie dlatego tu jestem! Próbuję się zorganizować. Możecie mi pomóc?”

Przez moment panuje cisza.

Delikatne uczucie statycznej elektryczności, jak przed burzą. W środku odbywa się minikonferencja, której tematem jesteś ty.

„Jakie jest hasło?”

„Słuchajcie, no nie znam waszego hasła. Nie moglibyście mnie po prostu wpuścić?”

„Mowy nie ma. Nie możemy sobie w tym momencie pozwolić na fiasko naszej operacji. Wróć, jak poznasz hasło”.

„No proszę – świnia próbuje dostać się do środka bez hasła wstępu. No, no...” – dziewczyna kręci powoli głową.

„Chodźmy stąd, detektywie. Niczego nie osiągniemy, stojąc tu w śniegu” – stwierdza porucznik, strzepując ze swojej kurtki kilka płatków.

Metalowa kratka jest zimna w dotyku. Długie pasma płótna wzdymają się od nocnej bryzy niczym żagle.

„Chodźmy stąd, detektywie. Niczego nie osiągniemy, stojąc tu w deszczu” – stwierdza porucznik, odgarniając do tyłu przemoczony kosmyk włosów.

„Chodźmy stąd, detektywie. Niczego nie osiągniemy, stojąc tu w ciemności” – światło księżyca odbija się bladym blaskiem w okularach porucznika.

„Mogę dostać chociaż jakąś podpowiedź?”

„»Koniec czasów nadchodzi«”.

„Zupełne pudło”.

„Może jest pijany?” – pyta druga osoba.

„»Disco supernowa«”.

„Otóż nie. Nie wymyślamy tu ironicznych haseł”.

„»1234«?”

„A ty co, zablokowałeś sobie radiokomputer czy coś? Nie, to nie 1234”.

„»Oczekujemy cesarstwa milczącego kreta«”.

„Powiedział coś o kretach. Może to jakiś szwendający się po nocach świr?”

„»Błogosławieni kręcący kiełbachy«”.

„Czy powiedział coś o kiełbasie?” – głos wydaje się być kompletnie zaskoczony twoją odpowiedzią.

„»Pamiętaj Dobrewę i Abadanaiza«”.

Brak odpowiedzi. Zaczynasz się zastanawiać, czy nie wymknęli się jakimś tylnym przejściem...

Nie! Wciąż tam są. Czujesz ich obecność.

„Dobra. Klucz jest przyklejony do tylnej części futryny. Tylko pamiętaj, żeby go tam odłożyć, bo się potem nie dostaniemy do środka”.

„I uważaj na beton. W niektórych miejscach... tak jakby... odpada”.

„Charmant. Prowadź, detektywie”.

„Dobrej zabawy na podziemnym spotkaniu, świnio. Mam nadzieję, że nieźle się rozerwiesz”.

„Jesteście komunistami? Szukam komunistów”.

„Kto mówił coś o komunizmie? Może my? Wynocha stąd”.

„Słuchajcie, zbudowałem już komunizm jakoś w 0,0001%, ale muszę się teraz zorganizować. Możecie mi pomóc?”

„Zgadza się. To ja. Maurice”.

„Już tu przypełzłeś z powrotem? Won, zdrajco!”

„Yyy...”

„Właśnie tak!” – dodaje inny głos. „Zabieraj swoją małą, burżuazyjną rzepę i spływaj!”

Bądźmy szczerzy, szanowny panie: twój mały podstęp się nie sprawdza.

„Tak naprawdę to nie jestem Maurice. Próbuję się zorganizować. Możecie mi pomóc?”

[Odejdź].

Spróbuj posłuchać.

Rozróżniasz co najmniej dwa różne głosy.

Dwa głosy. Męskie. Osób w wieku około 20 lat.

„Tylko teraz ostrożnie...”

„Dobra. Uda się, czuję to...”

Wydaje ci się, że głosy są męskie. Oprócz tego niewiele jesteś w stanie stwierdzić...

„Hej, to znowu ja!” (Zapukaj w kratkę).

Znów słyszysz prowadzoną przez głosy dyskusję.

„Wrócił?” – w głosie słyszysz zaskoczenie. „Tym razem znasz hasło?”

Kiedy podchodzisz do metalowej kratki, dociera do ciebie kilka głosów toczących, zdaje się, ożywioną dyskusję.

Oto jest. Za tymi drzwiami znajduje się bijące serce radykalnego komunizmu w Martinaise.

Noc jakimś cudem tłumi nieco zapach śmieci i morskiej soli. Kiedy wiatr przedziera się przez płótno niczym światło reflektora przez mrok, dostrzegasz coś niespodziewanego, ziemistego, ciepłego i spalonego...

Cierpki zapach porażki...