Rozmowa · Drzwi z metalowych krat

Nie, to po prostu nieco przypalona kawa. Wszędzie rozpoznałbyś ten zapach.

„No proszę – świnia węszy po godzinach...”

„Hej, jest godzina policyjna! Idź do łóżka, Cindy!”

„Dalej, aresztuj mnie, funkcjonariuszu. Przysięgam, że nie będę stawiała oporu” – czujesz, że uśmiecha się drwiąco w ciemności.

Metalowa kratka jest zimna w dotyku.

Zauważasz, że porucznik wygląda na niezwykle zaniepokojonego. Jest dziwnie sztywny, a prawą rękę trzyma w pobliżu zamka swojej kurtki.

Strasznie chce wyciągnąć swojego armistice, ale nie chce też chcieć go wyciągnąć.

„Spokojnie, to tylko komuniści”.

„Coś tu jest nie tak. Strony równania się nie równoważą...” – stwierdza, tupiąc nogą, po czym bierze głęboki wdech.

„Powiem tylko, że powinniśmy być przygotowani na każdą ewentualność”.

„Wszystko w porządku, Kim?”

„Och, wszystko w porządku. Jestem właściwie stworzony do infiltrowania komórek komunistycznego podziemia...” – odpowiada i ogląda się za siebie.

Nic nie mów.

„No cóż, detektywie. Zdaje się, że zlokalizowaliśmy komórkę komunistycznego podziemia...” – stwierdza, wyglądając przez balkon w kierunku wody.

„Czemu nie mówiłaś, że te ukryte drzwi są tuż za tobą?”

„Musiało mi to wylecieć z głowy. Wiesz, jak to jest” – niedbale wzrusza ramionami.

(Zignoruj ją).