Rozmowa · Przywódca łamistrajków

„Chyba nie wybraliśmy jeszcze żadnej ze stron”.

„Może najwyższa pora, by to zrobić. Nie daj się deptać spasionym draniom. Gliniarze zwykle obstają przy wysoko postawionych, ale wy też jesteście robotnikami”.

„Nie ufam gliniarzom, ale... Widzę, że rozumiesz...” – podnosi głos i skanduje: „PRAWO DO PRACY! PRAWO DO PRACY!”

„Tak czy inaczej, mam do ciebie kilka pytań”. (Przejdź dalej).

„Może im powinieneś zadać kilka pytań – na przykład, dlaczego nie możemy zarabiać tutaj na życie!” – stwierdza, po czym ryczy w kierunku bramy: „WSTYDŹCIE SIĘ!”

„Mamy rodziny do wykarmienia, zasrańcu!” – krzyczy, wskazując palcem mężczyznę siedzącego na barierce.

„My też mamy, łamistrajku!” – odkrzykuje wskazany mężczyzna.

„Draaanie! Mamy PRAWO DO PRACY!” – krzyczy mężczyzna w kierunku bramy portu. Jego głos wybija się z tłumu – i jest dziwnie skrzekliwy, jak na mężczyznę takiej postury.

„Co się tutaj dzieje?”

„Nie odpuszczać i zachować czujność, ludzie! Pojawiły się gliny” – szeroki w barach alfa-samiec odwraca się w twoim kierunku. Jest o całą głowę wyższy od otaczających go ludzi.

„Jesteś tu, żeby z nami zadzierać? Spałować uczciwych robotników?”

„Nie”.

„To dobrze, Walczymy tutaj o sprawę”. Skanduje w kierunku bramy: „PRAWO DO PRACY! PRAWO DO PRACY!”

„Poza tym niewiele się różnimy” – pochyla się w twoim kierunku. „Przydałoby się, gdyby ludzie zobaczyli, że ze sobą rozmawiamy – policja i łamistrajki razem. Żeby wiedzieli, że władza jest po naszej stronie. To dodaje pewności siebie”.

„Skąd ten pomysł?”

„Jesteśmy tu, aby walczyć o sprawę. Mundurowi zwykle mają problemy z ludźmi, którzy mają jakąś sprawę”.

„Tak”.

„Ha! Nie poradzisz sobie z nami. Sprawa dodaje robotnikom siły. Daje im moc”. Ryczy w kierunku bramy: „Mamy PRAWO DO PRACY!”

„Prawo to ja”.

„Wszyscy rozumieją, że jesteś prawem. To dlatego masz insygnia na ramieniu. Więc nie musisz tego ciągle powtarzać”.

„Tak, ludzie wiedzą, że jesteś prawem. Naprawdę nie musisz tego ciągle powtarzać”.

„To wszystko jak dla mnie za dużo zachodu”. [Odejdź].

„PRAWO DO PRACY!” – zdaje się, że wrócił do swojego dotychczasowego zajęcia, jakby nigdy nie widział fotografii z tatuażem.

„Dałeś wycisk wodzowi, co?” – kiwa głową z aprobatą. „Te baletowe wygibasy były ryzykowne. Trzeba było po prostu znowu walnąć pięścią w gardło”.

Nieprawda. Zrobiłeś z Miarogłowym to, co powinieneś. Te baletowe wygibasy pozwoliły ci wygrać.

Milknie, po czym nagle zmienia temat. „Porozmawiajmy o naszym prawie do pracy”.

„A co z nim? Waszym prawem do pracy?”

„Nieźle postawiłeś się tubylcowi” – kiwa głową z aprobatą. „Następnym razem nie daj się zwieść wodzowi. Nie musisz podchodzić do niego tak blisko – zostaw sobie miejsce do manewrowania”.

To wcale nie jest zła rada. Może być przydatna...

Nagle zmienia temat. „Porozmawiajmy o naszym prawie do pracy”.