Rozmowa · Przywódca łamistrajków

„Możesz mi powiedzieć, co oznacza ten tatuaż?”

„Co oznacza...” – wskazuje malutką gwiazdkę wśród pajęczyny linii znajdującą się daleko od serca denata – niemal na jego brzuchu.

Zapewne w rozumieniu semeńskim.

„Mogę powiedzieć ci, co oznacza ten tatuaż. Tylko ten jeden” – przygląda się mu, mrużąc oczy. Gwiazdka jest bardzo mała. „Chcesz usłyszeć o tym, co się tu wydarzyło?”

„Właściwie to nie”. (Schowaj zdjęcie).

„Dobry wybór” – stwierdza, kiwając głową.

Porucznik zwraca się do ciebie. „Myślę, że powinniśmy już chyba ruszać dalej, prawda?”

Nie ma absolutnie żadnej potrzeby, żeby naciskać dalej.

Ewidentnie nie uważa już, żeby szturchanie gniazda szerszeni było mądrym planem.

„Tak”.

„Nasz pułkownik trafił w głąb buszu. W sam środek pieprzonego buszu – na Banaital. 41 rok... Pora deszczowa. Wykonywał misję zwiadowczą”.

Banaital to jedna z zamieszkałych wysp Archipelagu Semeńskiego, niedaleko szaroty. Porasta ją dżungla. Stanowiła przyczółek semeńskich nacjonalistów w wojnie zastępczej, którą toczono na terytorium wyspiarzy.

„Spędził miesiąc za liniami wroga, sprawdzając wsie kiptów. Czas umilało mu tylko pieprzone robactwo i węże. Ludzie zaczynali się burzyć... Pojawiły się głosy sugerujące zmianę pracodawcy...” – oblizuje wargi, jakby był pijany.

W jego głosie pobrzmiewa dziwna emocja. Zaraz opowieść zrobi się naprawdę brutalna. Ostatnia chwila, żeby się wycofać.

Nie przerywaj mu. (Słuchaj).

„Nasz bohater – wtedy był tylko kapitanem – wiedział, jak tacy ludzie myślą. Potrzebowali jakiegoś zajęcia – jakiejś akcji...” – zaczyna mówić dziwnie cicho. Zupełnie inaczej niż przed chwilą, gdy skandował hasła o prawie do pracy. Jego wzrok przeszywa fotografię.

„O świcie natknął się na dwoje kiptów kopulujących w zaroślach nad rzeką. A może nie kopulowali – może tylko robili do siebie maślane oczy. Ja wolę wersję z kopulacją...”

„Chłopak dostał kulkę w łeb, bo był bezużyteczny. Ale dziewczyna... ona była niezła. Trochę gruba, ale nie za stara”.

„Dobra. To do niczego nieprzydatne”. (Schowaj zdjęcie). „Znałeś go, prawda?”

„Co jest, milicjancie... Jesteś na to za delikatny?” – spogląda na fotografię w twojej ręce i uśmiecha się. „Ten facet był wart więcej niż tysiąc szmaciarzy. Rozmowa skończona”.

Nic nie mów.

„Była z nią niezła zabawa. Wytrzymała cały tydzień. Przekręciła się w rękach sierżanta Masona – to był koleś, który sprawiłby, że ten wódz” – wskazuje kiwnięciem głowy mężczyznę przy bramie – „zesrałby się w gacie i beczał jak baba”.

„Boże...” – nagle wybucha śmiechem. „Mason nie mógł odpuścić. Odciął cycki z jej zimnego truchła i je, kurwa, zeżarł. Twierdził, że dzięki temu czuwały nad nim prymitywne duchy...”

Nagle przestaje się śmiać. „Tydzień później utopił się w strumieniu. Duchy po chuju”.

Coś ci się przewraca w żołądku.

Opowieść musiała rozbudzić w mężczyźnie sprzeczne emocje. Przez moment wydaje się zmęczony...

Na końcu języka masz słowo. Bezbarwne, bezwonne. Brzmi ono...

„Możesz je sobie zatrzymać”. (Zakończ).

„Nie, zasłużyłeś na to zdjęcie”. Odwraca się powoli w kierunku bramy i krzyczy: „Dobra! WOLNY HANDEL! NIE BLOKOWAĆ PRZEPŁYWU TOWARU!”

Na zdjęciu, które trzymasz, widnieje trup o poznaczonej gwiazdkami skórze. Są ich dziesiątki. Setki.

„Czym jest zło?”

„To zwykła... natura. Ten facet” – wskazuje fotografię – „twierdził, że zło jest wtedy, gdy natura i duch spotykają się w nieodpowiednim miejscu”.

„Byłeś tam?”

„Nie – byłem w Domenie. W Jamrock. Pracowałem jako bramkarz w klubie”.

„Nie. Byłem gdzie indziej. To tylko przypuszczenia. Przypuszczenia dotyczące tego, co oznacza ta jedna gwiazdka na jego brzuchu. Ja jestem tylko bramkarzem w klubie”.

„Nie jesteś tak naprawdę łamistrajkiem, prawda?”

„Zaczynam się pocić pod tą pieprzoną maską. Wolałbym ją zdjąć, ale...” – wzrusza ramionami.

Ma swoje rozkazy. A rozkaz to rozkaz.

„Mogę je zabrać?” (Zakończ).

„Bierz”. Odwraca się powoli w kierunku bramy i krzyczy: „Dobra! WOLNY HANDEL! NIE BLOKOWAĆ PRZEPŁYWU TOWARU!”

„Zło”.

„A jak”.

„Właściwie to nie”. (Schowaj zdjęcie). „Znałeś go, prawda?”

„To było na waszym pułkowniku”. (Daj mu zdjęcie).

Bez słowa bierze od ciebie fotografię i przygląda się jej. Jego szare oczy błądzą po połyskliwej powierzchni – twarz pozostaje nieruchoma.

„Oczywiście, tak. Zapomnijmy o tym. Porozmawiajmy o czym innym”. (Anuluj zadanie).

„Właściwie...” – porucznik zwraca się do ciebie. „Myślę, że powinniśmy już chyba ruszać dalej, prawda?”

Ewidentnie nie uważa już, żeby szturchanie gniazda szerszeni było mądrym planem.

Kolejne chrząknięcie. Skupia swoją uwagę na bramie i wydaje się spięty.

„Badamy sprawę morderstwa. Na ciele ofiary były takie tatuaże”. (Daj mu zdjęcie).

„Nie sądzę” – chrząka.

„Dobra, pójdę już sobie”. [Odejdź].

„Może”.

„Hej, twardzielu. Mam jeszcze kilka pytań”.

„Przepraszam, mam jeszcze inne pytania”.

„PRAWO DO PRACY!!” – skanduje mężczyzna, po czym zwraca się do ciebie. „Znowu tutaj? Milicja chce okazać wsparcie naszej sprawie?”

„Eee, to ja już pójdę”. [Odejdź].

„O jakiej sprawie mowa?”

„O prawach człowieka. O prawach robotnika. O przynoszącym zarobki zatrudnieniu. O zarabianiu i utrzymywaniu rodzin”.

Mówi to wszystko sztucznie, jego głos jest pusty i pozbawiony werwy. Jakby niemalże tworzył swoje odpowiedzi z zestawu wyuczonych formułek.