Rozmowa · Przywódca łamistrajków

„Ogromny bajzel. Spowodowany chciwością Związku” – rzuca ci ostrożne, nieufne spojrzenie. „Ale ja walczę tylko o prawa ludzi”.

„Rutyna. To część śledztwa”.

„Jestem podejrzany?” – mruży oczy. „Nie złamałem prawa. Walczę tylko o prawa ludzi”.

„Kim są ci wszyscy łamistrajkowie?” (Rozejrzyj się).

„To uczciwi mężczyźni i kobiety. Z prawem – prawem do pracy. Do bycia przydatnymi. A nie pionki w korporacyjnej grze” – mężczyzna przeczesuje dłonią swoje równomiernie posiwiałe włosy przycięte na wojskową modłę.

„Przyszliśmy tutaj, aby pomóc w utrzymaniu sprawnego działania portu w czasie kryzysu. Skoro związkowe pojeby nie chcą pracować, to powinni wpuścić tych, KTÓRZY CHCĄ PRACOWAĆ”.

„Mam pytanie” – porucznik spogląda mu prosto w oczy. „Dlaczego ci ludzie wykonują twoje polecenia?”

Tak, to ciekawe.

„Myślisz, że słuchają mnie, bo jestem duży i głośny? Nie – oni postępują zgodnie z regułami rynku. Z regułami ekonomii. Ponieważ...” – zaczyna wrzeszczeć: „DOSTALI PRACĘ DO WYKONANIA!”

Rozmawiasz z nim już dłuższą chwilę i widzisz – coś jest z tym gościem nie tak. Spytaj go, skąd jest.

„Potrzebuję, żebyś został moim czempionem w walce z Jean-Lukiem, o tam”.

„Nie” – odpowiada, kręcąc powoli głową. „Nie jestem wojownikiem – jestem ROBOTNIKIEM!”

„Co to jest strajk?”

„Strajk jest wtedy, gdy banda niewdzięcznych, leniwych karaluchów nie potrafi się ogarnąć. I postanawiają uniemożliwić uczciwą pracę innym” – poprawia swój roboczy uniform, w którym najwyraźniej nie czuje się najlepiej.

„Czego chcą strajkujący?”

„Pojęcia nie mam. Bełkoczą coś o dyrektorskich gabinetach i prawach robotników. A tymczasem my...” – unosi w górę pięść i znowu zaczyna krzyczeć: „MAMY PRAWO DO PRACY!”

Kiedy mężczyzna się porusza, dostrzegasz, że pod jego przylegającą koszulą grają mięśnie. Gość jest w formie.

Jest coś dziwnego w tym, jak się nosi. Jego ubranie wygląda jakoś dziwnie niespójnie. Każdy element stroju wydaje się być niedopasowany.

Zignoruj tę nieścisłość.

Dobra. To pewnie zresztą nic takiego.

Krzycząc, tupie o asfalt i... Rzuć wszystko! Spójrz na te piękne buty na jego stopach! Byłyby idealnym uzupełnieniem twojej duszy, wyniosłyby twój styl na zupełnie nowe wyżyny!

Nie obchodzą mnie. Mam już buty, dziękuję.

Przysadzisty mężczyzna ma na stopach parę niezbyt fajnych czy imponujących butów wystających spod przydługich, workowatych nogawek spodni. Nie wzbudzają twojego zainteresowania.

Wypasione buty? Potrzebuję szczegółów.

Buty. Koloru czarnego. Garbowana lub wzmacniana skóra, jeśli miałbyś zgadywać. Wyglądają na mocne i stabilne, przydatne w trudnym terenie.

Wyobraź sobie, co mógłbyś zrobić z takimi butami. Przede wszystkim nie byłbyś jebanym, słabowitym gówniarzem. Są buty do jojczenia i buty do rozpieprzania.

Cholera, masz rację. Na wypasie są. Jak mogę wejść w ten kozacki obuwniczy trend?

Spytaj gościa. I innych wokół. Drzwi do dobrego smaku stoją otworem. Bądź modny!

„Ale masz kozackie buty. Mogę je dostać?”

„Nie”.

„No weź, czemu?”

„Establishment jeszcze się nie nachapał, tak? Najpierw uniemożliwiają nam pracę, a teraz wyciągają łapy po nasze buty”.

„Dobra, dobra, rozumiem. Dość już tego gadania o grabieniu ubogich”.

„Oni zawsze tak mówią, zanim wbiją ci nóż w plecy. Chcesz mieć buty? To znajdź sobie własne”.

„Żaden ze mnie establishment”.

„A, no dobra, to nieważne. Za dużo z tym zabawy”.

Imponujący fizycznie mężczyzna ponownie skupił swoją uwagę na bramie. Ignoruje twoją obecność.

„Chciałem spytać, gdzie mogę je dostać. Chciałbym sobie takie sprawić”.

„Gdzieś”. Odwraca wzrok. „W Godnej Domenie. W moim poprzednim... miejscu pracy”.

„Cholera, w takim razie będę musiał poszukać. Może jest tu gdzieś obuwniczy”.

„Tak zrób”.

Gdybym miał takie buty, mógłbym podeptać całą masę rzeczy. Masz jakiś problem, typie? To żryj buciora.

Codzienna dawka witaminy PB – policyjnej brutalności. Możesz poczuć się jak szefu. Gość, który rządzi.

Nic mnie nie obchodzi, co o mnie myślicie. Jestem czadowy jak cholera. Gwiazdorstwa nie da się udawać.

Czuję się pouczony.

Sztywniacki dzieciak. Wróć do mnie, jak przestaniesz być mięczakiem!

To tylko para butów. Kogo ona obchodzi?

Kto by się spodziewał, że taka z ciebie miękka faja? Gdzie twój duch demolki? Twoja brutalna natura?

Te buty raczej nie pasują do mojego stylu. Wyglądają wojskowo i niewygodnie.

W mordę, weź trochę poszalej. Spróbowałbyś chociaż. To tylko buty. Para wypasionych, stylowych butów.

Niedopasowany... Co to dokładnie znaczy?

Koszulę ma o wiele za małą i nieprzyjemnie przylegającą do ciała. Przytrzymywany paskiem kombinezon za to wydaje się być skrojony dla o wiele bardziej korpulentnego człowieka.

„Masz nowe ubranie?”

Ignoruje twoje pytanie. Zamiast tego odwraca się w kierunku wycieńczonych robotników i unosi obie pięści w powietrze. Ubranie, które ma na sobie, najwyraźniej nie należy do niego.

Odpowiedzią jest milczenie. Coś jest nie tak, ale nie chce powiedzieć co.

„Jakim cudem ty jesteś potężny i mocny jak tur, a reszta łamistrajków jest taka wychudzona?”

„Ciężko pracuję”. Zaczyna mówić jeszcze głośniej: „I pracowałbym jeszcze ciężej – gdyby te zjeby DAŁY NAM PRACOWAĆ!”

Nie chcę o to pytać.

Tak. Oczywiście.

„Ja też chcę się dostać do portu”.