Rozmowa · Elektroniczny dzwonek

Na starym domofonie z szeregiem przycisków widnieją nazwy wszystkich firm z Centrum East Delta Commerce.

Centrum East Delta Commerce? To musi być nazwa Zgubionej Strefy Handlowej!

„Główny korytarz, budynek A”.

Słyszysz tę samą muzykę rodem z poczekalni, tym razem jednak nikt nie podnosi słuchawki.

Kiedy wciskasz przycisk dzwonka, rozlega się pełna fałszów muzyka. Po chwili słuchawkę podnosi jakaś kobieta...

„Cuno! Proszę, przestań tu wydzwaniać! Dorośli nie mają czasu na twoje głupie zabawy”.

Myśli, że jesteś tym małym gremlinem! Co on by na to powiedział?

„Plaisance, to ja! Proszę, otwórz drzwi, próbuję wejść”.

„Och, przepraszam, panie władzo, pomyliłam pana z...” – szum zakłóceń zagłusza jej słowa.

„...ale dzwonek jest zepsuty, a księgarnia nie powinna być już nawet na jego liście, więc nie mogę panu pomóc. Proszę więcej tu nie dzwonić. Dziękuję”.

Pojedyncze piknięcie informuje, że połączenie zostało zerwane.

(Spróbuj podszyć się pod Cuna). „Pierdol się, świnio, jestem Cuno! Cuno ma to w dupie, wpuść mnie”.

„Słucham? To nie jest Cuno. Kto tam?”

„Proszę tu więcej nie dzwonić. Nie mam na to czasu. Dziękuję”.

„Kto to jest Cuno? Tu policja, proszę otworzyć drzwi”.

„Policja, proszę otworzyć drzwi”.

„Przepraszam, wciskam tylko przypadkowe guziki, nie mam żadnej sprawy”.

„Proszę tego nie robić! Dzwonki to nie zabawki, a ten, którego pan właśnie używa, nie działa jak należy. Proszę tu więcej nie dzwonić. Dziękuję”.

„Plaisance, to ja! Badam Zgubioną Strefę Handlową, tak jak się umówiliśmy!”

„REVACHOLSKIE MIASTO LODÓW”.

Cisza. Nikt nie odbiera domofonu.

„Salon Pinballowy East Delta (wejście przez budynek B)”.

Cisza. Nikt nie odbiera.

„Atelier Modowe Emmy”.

Czekasz minutę czy dwie, domofon jednak uparcie milczy – nikt nie odbiera.

„ARTEMITEP: boks dla młodych sportowców i siłownia”.

Gratulacje, zniszczyłeś dzwonek do klubu bokserskiego Artemitep. Przestał działać.

Słyszysz tylko szum – nikt nie odbiera.

„Slipstream SCA”.

Słyszysz trzask głośnika interkomu. Jak gdyby ktoś podniósł słuchawkę, lecz nic nie mówił.

Słyszysz nieomal czyjś oddech.

„Halo? Jest tam kto?”

„Halo, tu Tricentennial Electrics” – odzywa się delikatny, trzeszczący kobiecy głos wśród szumu zakłóceń.

„Czy chodzi o złożenie zamówienia?”

Brzmi nieomal zabytkowo, jakby jej głos był odtwarzany ze starego, woskowego cylindra. Jej słuchawka musi być jakoś uszkodzona.

Zaraz! Ale co się stało ze Slipstream SCA? Na liście nie ma Tricentennial Electrics.

„Tak, halo. Czy mogę poprosić o wpuszczenie do budynku?”

„Mój boże...”

Porucznik wymienia z tobą spojrzenie.

„Słucham?”

„To ty. O mój boże, nie sądziłam, że jeszcze kiedyś usłyszę twój głos...”

To kobieta. I cię zna! Twoje serce zaczyna bić szybciej.

Musi mylić cię z kimś innym.

Co z tego, że jej nie pamiętasz? Podchwyć temat.

Nie. Coś tu jest nie tak. Jesteś pewien, że ona mówi do ciebie?

„Czy my się znamy?”

„Michel, proszę...” – milknie. Słyszysz jej ciężki oddech – oddech zniekształcany przez szum starożytnych zakłóceń.

Brzmi jak jakiś duch. Wiatr przenika twoje ubranie, sprawia, że czujesz, jakbyś był gdzieś poza tym miejscem. W budynku ożywa jakieś zimne wspomnienie.

„Dlaczego w ogóle zadzwoniłeś? Nie rozumiem... Zniknąłeś na całe miesiące” – jej głos brzmi, jakby drżała. „Myślałam, że cię nie obchodzę”.

„Chwila. Powiedz mi, co się dzieje. Co zrobiłem?”

„Odkąd zaczęłam tu pracować, jest inaczej... Jakby mój umysł został wymieciony do czysta...”

Nagły wybuch szumu zagłusza jej słowa. Gdy jej głos powraca, brzmi, jakby znajdowała się pod wodą.

„Jest tak miło”.

„Tak miło móc wreszcie zapomnieć”.

„Zapomnieć o czym?”

Brzmi, jakby miała się zaraz rozpłakać.

Zimno wpełzło ci głęboko pod skórę; czujesz, jakbyś rozmawiał z kimś oddalonym o setki lat. Gdzieś w budynku podłogę piwnicy zalewa woda.

Zakończ połączenie.

Wciskasz przerywający połączenie przycisk na klawiaturze. Na dwunastu kartach na domofonie widnieją następujące napisy:

„Halo?”