Rozmowa · Elektroniczny dzwonek

„Kiedy ostatnio rozmawialiśmy, doszło do nieporozumienia. Pomyliła mnie pani z kimś innym”.

„Mój boże...”

Znowu te negatywne wibracje. Rozluźnij się. Zdystansuj.

„Proszę się nie rozłączać. Chcę się tylko wytłumaczyć”.

Głos nie pozwala ci dokończyć zdania, kontynuując swoją wypowiedź: „To ty...”

„O mój boże, nie sądziłam, że jeszcze kiedyś usłyszę twój głos...”

Zaraz, czy ona...?

„Czy pani nie mówiła tego już, kiedy rozmawialiśmy ostatnio?”

„Michel, proszę...” – nawet jej oddech i sposób, w jaki jej ton opada, gdy kończy zdanie, brzmią dokładnie tak samo.

„Dlaczego w ogóle zadzwoniłeś? Nie rozumiem... Zniknąłeś na całe miesiące” – kontynuuje. „Myślałam, że cię nie obchodzę”.

To jakiś żart?

„Czegokolwiek nie powiem, usłyszę znowu to samo, prawda?”

Głos z domofonu nie odpowiada, ale słyszysz jej oddech. Wiatr znowu dmucha w mikrofon, wywołując trzaski i pogłosy dobiegające z głośników.

Ręce robią ci się zimne. Twój oddech staje się widoczny – tworzy w powietrzu małe, srebrne chmurki.

„Już, koniec? Możemy teraz porozmawiać?”

„Odkąd zaczęłam tu pracować, jest inaczej...”

„Jakby mój umysł został wymieciony do czysta...”

Nic nie mów.

„Jest tak miło”.

„Tak miło móc wreszcie o tobie zapomnieć”.

I w tym momencie coś do ciebie dociera.

„Jest pani nagraniem”.

Znowu próbuje powstrzymać łzy. I kolejny raz nie do końca jej się to udaje. Jej cichy szloch brzmi staro i odlegle, jakby jej głos odtwarzany był z woskowego cylindra.

Czy to prawda, czy nie, twoje lustrzane neurony reagują – słuchanie sprawia ci ból.

W piersi czujesz wzbierający gniew...

„No dalej, stare nagranie. Popłacz się”.

Jej głos wtapia się w szum długodystansowego połączenia telefonicznego. Od czasu do czasu słyszysz rozmawiających w oddali ludzi, ale nie jesteś w stanie zrozumieć poszczególnych słów.

W tym momencie rozłączyłeś się ostatnim razem, nagranie jednak odtwarza się dalej.

Słuchaj dalej.

W biurze odzywa się telefon ze staroświeckim dzwonkiem i podchodzi do niego ktoś w szpilkach. Szum zakłóceń jest niczym ciepły koc, którym opatulone są wszystkie dźwięki.

„Jest tam kto?”

Nikt nie odpowiada, ale szum zakłóceń nasila się niczym deszcz. Nagle odzywa się kobiecy głos, zupełnie inny od poprzedniego. Wspaniały i w jakiś sposób totalny. Wpełzający do twojej głowy.

OD TRZYSTU LAT TKWIĘ TUTAJ, NIESTABILNE I LŚNIĄCE. STWORZONE Z SODU I DESZCZU.

JEŚLI MNIE CHCESZ, ZNAJDZIESZ MNIE NA PLAŻY, DANS LE DERNIER BAL.

Dziwny, obcy strumień myśli dobiega końca. „Więc...” – odzywa się porucznik, przyglądając się uważnie domofonowi.

„To było nagranie uwięzione w obwodzie. Wykonane przez któregoś z dawnych lokatorów. To się czasem zdarza. Możemy już iść? Mamy inne tajemnice do rozpracowania”.

„Co się ze mną dzieje?”

Dziwny, obcy proces myślowy dobiega końca. Wpatrujesz się w milczeniu w elektroniczny dzwonek.

„Właśnie przydarzyło mi się coś dziwnego”.

„Nie zrozum mnie źle, ale podczas naszej krótkiej współpracy coś dziwnego przydarza ci się niemal bez przerwy”.

To akurat prawda.

(Po prostu zakończ połączenie).

„Jak to? Nagranie uwięzione w obwodzie?”

„Mhm. Nie mam czasu, aby ci to teraz wyjaśniać. Może później...” – stwierdza, spoglądając tęsknie – niemal marzycielsko – na morze.

Jej słowa są zbyt zimne, aby je zrozumieć. Czuć ją sodowymi światłami i kroplami deszczu na oknach samochodów. Oczy niczym światełka obserwują, migocząc, twoją sylwetkę w mrocznych korytarzach.

(Zakończ połączenie).

Wciskasz przerywający połączenie przycisk na klawiaturze. Na dwunastu kartach na domofonie widnieją następujące napisy:

„To tylko nagranie... A już myślałem...”

„Czemu wciąż mam wrażenie, jakby to była moja wina?”

„Dziękuję. A teraz proszę powiedzieć, kto jest odpowiedzialny za ten żart”.

„Proszę natychmiast przestać! Proszę przestać powtarzać!”

„Oszukiwanie funkcjonariusza policji jest takie niby zabawne?”

„Chwila. Czy pani powtarza swoje własne słowa?”

„Co?”

„Cześć, to znowu ja. Chciałem porozmawiać”.

„Może mnie pani wpuścić? Muszę dostać się do budynku”.

Nie, poczekaj. Ostatnie, czego ci trzeba w życiu, to kolejne histeryczne emocje. Zostaw to. Znajdź coś innego do zrobienia.

„Okna 24h”.

Wciskasz przycisk dzwonka, lecz nic się nie dzieje.

Spróbuj jeszcze raz, za słabo wcisnąłeś.