Rozmowa · Rosemary

„Więc jak, przyjacielu? Kupujesz ten spirytus czy nie?”

„Jakby ktoś ci wepchnął do nosa wkurzonego jeża, co nie, koleżko? Poczekaj na adrenalinowe tsunami – naprawdę świetne!”

Przesadza facet. Tak, daje to czadu, ale tylko trochę.

„No dobrze. W jaki sposób?”

„Idioci zostawili mnie tam samego. Kiedyś uczyłem biologii w szkole średniej. Wiem, czego doktorzy używają do konserwowania martwych rzeczy...” – stwierdza z błyskiem ekscytacji w oczach.

„Że też się nie wstydzą brać pieniędzy za świadczone przez siebie usługi!”

„Niezła rada, muszę ją zapamiętać”.

„No nie za bardzo” – skrzeczy. „Po tygodniu cholerne nerki zmieniły mi życie w piekło. Wreszcie żonka zabrała mnie do gabinetu prywatnego lekarza – nie do jakiegoś charytatywnego, do prawdziwego...”

„Wiesz co?! Nie chcę już nawet tego spirytusu!”

Kiwnij głową – pozwól mu mówić.

„Wiesz, właściwie to zabawne...” – wybucha śmiechem, po czym bierze trzy łyki pilznera i wpatruje się w ciebie wyczekująco.

„Poproszę jednak alkohol, a nie opowiastki. Dziękuję”.

„Jasne... jasne...” – jego ton jest zdecydowanie chłodniejszy. „Jak już mówiłem, to będzie 300 reáli”.

„Amfetaminę?”

„Tak – a mówiąc amfetamina, mam na myśli speed”.

„Myślałem, że mówiąc »speed«, masz na myśli amfetaminę?”

„Tak, o to chodziło”.

„Dobrze, rozumiem”.

„Fajnie, fajnie, kolego” – bierze łyka ze swojej butelki z piwem. „Co cię interesuje?”

„Chyba nie pojmujesz, że jestem funkcjonariuszem policji”.

„Jasne, pojmuję, koleżko” – odpowiada, postukując się palcem w bok nosa. „Dlatego powiedziałem, że mam amfetaminę. Znaczy speed. Znaczy amfetaminę. Mam to i to”.

Podczas gdy wielka burżuazja z La Delty jest tak bogata, że dosłownie wznosi się ponad prawo, ta tutaj wesoła kompania upadła tak nisko, że też pozostaje właściwie nietykalna. Ot, piękno ekstremów.

„Idę stąd”. [Odejdź].

„W cywilizowanym świecie panuje zwyczaj dawania napiwków sprzedawcom, przyjacielu. Ale mimo wszystko zapraszam ponownie” – stwierdza, machając ci na pożegnanie.

„Sprzedaj mi trochę speedu”.

„Proszę bardzo, przyjacielu” – wręcza ci malutką butelkę ze słomką. Znajdujący się w środku proszek jest zbrylony i zapleśniały.

„To niehigieniczne. I niebezpieczne. I nie sprawia, że jesteś mi bliższy – chcę, żeby to było jasne, w porządku?”

„Pff... Niehigieniczne. To jest bardzo higieniczne. Podać coś jeszcze?”

„Niezły interes tu sobie rozkręciłeś”.

„Och...” – w jego oczach pojawia się błysk dumy. „System był dobry dla starego Rosemary'ego, więc doję go jak kozę w ogródku”.

„Co chcesz przez to powiedzieć?”

„Widzisz, przyjacielu” – unosi wskazujący palec. „Każdy jest panem własnego losu – ja zadbałem, aby mój był elegancki. Zdobyłem trzy butelki liqueur exquise, sprzedałem dwie dżentelmenom zamieszkującym tę okolice i cały zysk natychmiast zainwestowałem”.

„Kupiłem papierosy, piwo i nawet trochę speedu. I proszę bardzo – mam wszystkich na haczyku” – rozkłada ręce i posyła ci bezzębny uśmiech.

Gdzie jest ten haczyk? Nie widzę go.

„Imponująca przedsiębiorczość”. (Wskaż jego stoisko z używkami). „Podoba mi się”.

„Mhm – haczysz i wyrywasz, co nie? Chcesz coś kupić? Interes musi się kręcić”.

„Ja już dyndam na haczyku Cuna. Chyba”.

„Poważnie?” – pyta, zamykając oczy i ściskając palcami nasadę nosa. „Naprawdę to robisz?”

„Wybacz, Kim. Chciałem tylko zobaczyć, co się stanie, jeśli to powiem”.

„Dobra” – wzdycha.

Początkujący przedsiębiorca zapomniał o twojej obecności i próbuje policzyć kilka monet leżących na jego dłoni.

W dłoni ma reála. I pięćdziesiąt centów.

A porucznik jest zirytowany.

„Mówił, że jestem jego świnią czy coś takiego. Cokolwiek to znaczy”.

„Fajnie, fajnie, fajnie” – powtarza, kiwając z zapałem głową. „To kupujesz ten syf czy nie?”

„Masz pozwolenie na ten swój pierdolnik?”

„Pozwolenie?” – pyta, ale tak naprawdę w ogóle cię nie słucha. „A kogo to obchodzi? Chcesz coś kupić? Posmaruj, żeby interes się kręcił, koleżko”.

„Zdaje się, że i siebie masz na tym haczyku”.

„Jasne, jasne, jasne...” – pijak unosi butelkę z piwem i kiwa głową. „Jest jak jest, co nie? Zawsze tak było. Ludzie, koleżko – chodzi o ludzi”.

Dawno już zapomniał, o czym rozmawialiście.

„Oto pieniądze za spirytus”.

„Łooo!” – woła, wręczając ci butelkę. „Tym razem moja inwestycja rozbiła bank... Patrz, Spiral! Patrz!”

„Co?” – mężczyzna w brudnym dresie odwraca głowę. „Jaki bank?”

„Ten facet właśnie dał 300 reáli za butelkę spirytusu! Rosemary gra teraz w ekstraklasie!”

„Wysoce kreatywna inicjatywa biznesowa” – kiwa głową mężczyzna. „Solidna wizja, bezbłędna realizacja”.

Bratan, jestem z ciebie taki dumny. Dobra. Cokolwiek wymyślisz, nie pij tego. Zasługuje na o wiele więcej niż zwykłą konsumpcję ustami.

Krawat trafił tu totalnie W DZIESIĄTKĘ. Spiryt pójdzie w tyłek!

Tak, dobra. Skonsumujemy go doodbytniczo!

A kto mówił, żeby go tam wsadzać? Nie, umieścimy go w o wiele bardziej wyjątkowym miejscu. Taaakim wyjątkowym. A teraz odsuń no się trochę od tego staruszka i zamieńmy kilka słów na stronie.

Już niedługo. Niedługo przyjdzie czas. Miej cierpliwość, śmiałku.