Rozmowa · Rosemary

Krążą w tej rozmowie bardzo mroczne fluidy. To... nie skończy się miło.

A kto mówił, żeby go tam wsadzać? Nie, umieścimy go w o wiele bardziej wyjątkowym miejscu. Taaakim wyjątkowym. Tylko się go nie pozbywaj, pilnuj go. Czekaj na mój znak!

Ale... ja nie chcę wsadzać go sobie w tyłek.

Hm...

Odsuń no się trochę od tego staruszka i zamieńmy kilka słów na stronie. Niedługo wkroczymy do innego świata.

Czekaj na mój znak. Trzymaj spiryt przy sobie. Grzej go i pilnuj. Niedługo wkroczymy do innego świata.

No nie wiem. To brzmi jak coś, co da jeszcze dodatkowego kopa mojemu problemowi z alkoholem. A wystarczająco mi już narobił kłopotów.

Nie, nie, nie, bratan! To coś innego. TAK DOBREGO, że wyciągnie cię z kłopotów! Wykorzystamy go w absolutnie niesamowity sposób!

Synku, NIE ZABIJESZ się tym. Nie dziś. Dlatego oznaczymy to jako przedmiot DO SPRZEDANIA. Idź i sprzedaj go z zyskiem w lombardzie.

Jeśli to wypijesz, umrzesz. Taka jest prawda. I dlatego uratujemy cię przed tobą samym i oznaczymy to jako przedmiot DO SPRZEDANIA. Idź i sprzedaj go z zyskiem w lombardzie.

Harry... Oznaczymy to jako przedmiot do sprzedania, dobrze? Nie pozwolimy ci tego wypić i w efekcie się zabić. Nie ma takiej możliwości. Sprzedaj ten spirytus w lombardzie.

„»Przyjacielu«? My się znamy?”

„Jasne, przyjacielu! Się wie!” – wymierza w ciebie pistolet z palców i pociąga za spust. „Pif-paf”.

„Tak, Rosie też tam był” – kiwa głową mężczyzna w dresie. „Na twoim pokazie oceanicznych ekscesów. Wszyscy tam byliśmy. Niezapomniana noc”.

„Nie słuchaj staruszka Rosemary'ego, to pajac” – mężczyzna w dresie przyzywa cię gestem dłoni. „Pogadajmy, jak już skończycie wasze wysoce kreatywne transakcje. Wyłożę ci co i jak”.

„Przemyślałem to sobie i wiesz co? Mogę zapłacić za ten spirytus 3 reále”.

„Wreszcie poszedłeś po rozum do głowy, koleżko? Nigdzie nie znajdziesz takiej ceny jak u mnie” – mężczyzna zaczyna śmiać się sam do siebie. „Życie musiało cię przycisnąć, żebyś to zrozumiał, co?”

„Czadowo. To dostanę go za tyle?”

„Jasne, przyjacielu. Butelka wysokiej jakości spirytusu za chwilę będzie twoja za 3 reále – ta cena to właściwie rozbój w biały dzień”.

„Tak, tak. Życie, przyciskanie, spirytus. Dobijmy już targu”.

„Jasne, jasne, przyjacielu. Ludzie w tych czasach są tacy niecierpliwi. To będą 3 reále. Ta cena to właściwie rozbój w biały dzień”.

„Chcę paczkę papierosów”.

„I to rozumiem” – mamrocze, wręczając ci paczkę. „Proszę bardzo, przyjacielu”.

„Proszę. Pieniądze za pilznera”.

„Do dna, kapitanie!” – woła, wręczając ci brzydką brązową butelkę.

„Oto pieniądze za spirytus”.

Wręcza ci butelkę. „Ciesz się każdą kropelką, przyjacielu!”

„Przybyła legenda. Znasz dryl. Mam fajki, mam pilzner... Kup piękną butelkę niebieskiego spirytusu. Jest...” – rozkłada ręce – „magiczny”.

„Legenda! Powrócił. I jest spragniony” – kiwa głową. „Mam fajki, szczyny i trochę... speedu, żeby dodać życia smaczku”.

„Legenda powraca! Wiesz już, co i jak. Fajki do palenia. Pilzner do szczania – pijesz i przerabiasz na szczyny! Mam też... spirytus i speed”.

„Dobrze cię widzieć, przyjacielu! Mam dla ciebie okazje, koleżko!” – wita cię, rozkładając ręce, jakby chciał cię uściskać.

„Ciebie też dobrze widzieć, przyjacielu”.

„Czego ci trzeba?” – pyta, przechylając na bok głowę. „Mam fajki. Tanie. Bardzo tanie. Mam pilznera. Świetna okazja. Taniej tych szczyn nie znajdziesz nigdzie... Spirytus oddam za 300 reáli. Mam też speed. I mówiąc speed, mam na myśli amfetaminę”.

Widzisz? Jest, bratiuszko! – czujesz, jak krawat poddusza cię podekscytowany. Spirytus! Kupmy ten spirytus! 300 reáli to dużo, ale trzeba to zrobić.

To nasz OSTATECZNY CEL.

Mam kolejny głupi i pijacki pomysł, który przypisuję swojemu krawatowi.

Bratan, nie rozumiesz. To nie jest jakiś tam byle alkohol, a cel, do którego dążyliśmy przez te wszystkie lata naszej znajomości. To szczyt. Tajemnica. Dziewicze westchnienie.

Musisz go od niego kupić. Wziąć go. Zabij go, jak będziesz musiał. Od tego zależy ostateczny los. Nasz i wielu wszechświatów.

Porucznik spogląda na ciebie przyglądającemu się butelce spirytusu. A później na Rosemary'ego – podejrzliwie.

Wie, że coś się dzieje. W twojej głowie.

A jeśli nie chcę już słuchać swojego krawata?

Ocknij się, bratan. Nie czas na melancholijną introspekcję. Czas KUPIĆ TEN SPIRYTUS.

Oto tajemnica i prawda, muszę kupić ten spirytus.

Dokładnie! To nie jest jakiś zwykły alkohol, a cel, do którego dążyliśmy przez te wszystkie lata naszej znajomości. To szczyt. Tajemnica. Dziewicze westchnienie. To wyjątkowy napój.

O w mordę! Rany! Bratiuszko! – czujesz, jak krawat poddusza cię podekscytowany. Spirytus! Kupmy ten spirytus! 300 reáli to dużo, ale trzeba to zrobić.

„O czym ty mówisz?”

„Jestem funkcjonariuszem policji, nie twoim »przyjacielem«”.

Czy on cię naprawdę zna? Czy po prostu gra przyjaznego sklepikarza?