Rozmowa · Okropny krawat

Bratan, nadszedł czas!

Cicho, krawacie. Jesteś wytworem mojej wyobraźni.

Bratan, nie odrzucaj mnie. Chcę być tu z tobą. Poza tym skąd możesz być pewien, że to nie ty jesteś wytworem mojej wyobraźni?

Spadaj, krawacie! Nie chcę się z tobą przyjaźnić.

Ale bratan, ja... Rozumiem. (Krawat rozluźnia ci się wokół szyi). Chciałem tylko, żebyś się dobrze bawił. Ja... nie chciałem być dla ciebie ciężarem.

Krawacie, między nami skończone. Zarówno na gruncie zawodowym, jak i towarzyskim. Precz! (Zakończ historię krawata).

Zwisający bezwładnie krawat wygląda jak kolorowe jelito jakiegoś martwego zwierzęcia. Tłuste, obce i w ogóle odrażające. Co mogło popchnąć kogokolwiek do założenia na szyję czegoś tak odrażającego?

Chyba nigdy nie poznasz odpowiedzi na to pytanie.

Krawacie... Przepraszam. Nie to do końca miałem na myśli.

Nie, bratan, nie musisz. W końcu jesteśmy bratannoi – braćmi. Bracia się kłócą. Ale jak już skończą, to wiesz, co robią? Imprezują! Imprezują, kurwa!

Najpierw alkohol. Niebieski spirytus medyczny. Bierz butelkę i ją otwórz! Czas przenieść się do innego świata!

Wiesz co? Mam dość tego debilizmu z szurniętym gadającym krawatem!

Ale bratan... nie. Proszę, otwórz butelkę. Mogę to naprawić.

Powoli otwórz niebieski spirytus medyczny.

Butelka otwiera się z cichym, tajemniczym sykiem. Opary unoszące się z jej szyjki uderzają cię niczym północny wicher.

Skowyczy gdzieś, tłucze w promenadę solą i deszczem. Pod skórą czujesz starożytne nieomal ciepło.

A teraz, bratan, zdejmij mnie.

Co? Nie wiedziałem, że mogę to zrobić...

Bratan, czy ja cię kiedyś okłamałem? No, zdejmuj mnie. (Krawat szarpie cię zachęcająco za szyję).

Zdejmij krawat.

Twoje palce rozplątują tłusty węzeł i krawat zsuwa ci się z szyi. Wygląda tak delikatnie, kiedy trzymasz go w ręce. Prawie nic nie waży.

I co teraz?

Teraz wsadź mnie do tej butelki.

Precz, parszywy krawacie! W końcu się ciebie pozbyłem! (Skończ z tym. Odrzuć krawat tak daleko, jak to możliwe).

Tłusta szmata łopocze bezradnie na wietrze i upada nieopodal w błoto. Wygląda jak nieożywiony, kompletnie pozbawiony duszy przedmiot.

Próbował tylko pomóc...

Ale... czemu?

Zaufaj mi. Po prostu. Będziemy mieć tyle zabawy, że to powinno być wręcz nielegalne!

Zdaje się, że może nawet jest.

Wsadź mnie do tej butelki, bratan. Nie zawiodę cię. Jesteśmy przecież jak jedna i ta sama osoba.

Włóż krawat do butelki.

Kiedy krawat wślizguje się w dezynfekujący płyn, odklejają się od niego duże tłuste plamy. Wypływają na powierzchnię, gdzie szybko się rozpuszczają i znikają na zawsze.

Oczyszczony przez niebieski spirytus o zawartości alkoholu 98,7% materiał wygląda znów niemal jak nowy. Nie jak ohydny pasożyt jelita grubego, lecz barwny i śmiertelnie niebezpieczny wąż z raf Oceanu Insulindiańskiego.

I... co dalej?

Krawat pływa w niebieskawym płynie z nieomal nieziemską gracją.

Jest jak próbka materiału biologicznego przywiezionego z odległego układu planetarnego zamieszkałego przez inteligentne krawaty.

Zakorkuj butelkę i ją schowaj.

Porucznik obserwował cię w ciszy przez cały ten czas.

Stara się zachować milczenie, ale w końcu się poddaje.

„Muszę zapytać” – stwierdza z osobliwym spojrzeniem. „Co ty robisz?”

Zrób to, co zawsze – skłam.

„Nie twój interes, pinglarzu!”

„W porządku” – twarz porucznika sztywnieje, po czym mężczyzna odwraca się i spogląda na drogę przed sobą. „Nie będę o to więcej pytał”.

„W mojej rodzinie panuje zwyczaj, żeby po czyjejś śmierci wsadzić do butelki element ubrania na znak wiecznego szacunku”.

„To nie ma absolutnie żadnego sensu” – stwierdza, po czym zamyśla się. „Ale każda rodzina ma chyba jakieś swoje tradycje”.

„Nie marnujmy tu więcej czasu. Mamy wielki bałagan do wyjaśnienia” – odwraca się gotowy, by odejść.

„No dobra, Kim. Nie chciałem nikomu mówić, ale ostatnio gada do mnie mój krawat”.

„Oczywiście” – nie wygląda nawet na zbytnio zaskoczonego.

„Nieważne. I tak nie masz wystarczająco otwartego umysłu, żeby zrozumieć”.

„Relacji między mężczyzną i jego gadającym krawatem? Nie, najwyraźniej nie” – w jego głosie pobrzmiewa nieszczery smutek. Odwraca się, aby odejść.

„To się zaczęło, jak się obudziłem w Whirling-in-Rags. Od tego czasu ciągle do mnie mówi”.

„I co ten krawat ci mówił, jeśli można wiedzieć?”

„Głównie zachęca mnie, żebym bardziej imprezował”.

„Cudownie. Bardzo to przydatne”.

Tak naprawdę nie uważa tego za cudowne.

„W porządku. Więc dlaczego wsadziłeś go do butelki?”

„Tak po prostu nie wiem”.

„Racja. W porządku. W każdym razie cieszę się, że powiedziałeś mi o swoim gadającym krawacie. Nie przyszło ci to pewnie łatwo” – przez chwilę wygląda, jakby chciał coś jeszcze dodać...

Wszyscy jesteśmy zestresowani. Robi się z tego straszny bałagan. Nie oceniam. Ale trzymajmy się w garści.

...ale odwraca się – wbija wzrok w drogę przed sobą. „Ruszajmy” – oznajmia i kończy rozmowę.