Rozmowa · Okropny krawat

„A czemu nie, poruczniku?”

„Bo powiedział, żebym to zrobił”.

„Jesteśmy kumplami. Głównie się wygłupiamy”.

„To oznaka naprawdę poważnej choroby psychicznej, Kim”. (Wskaż swoją głowę).

„Też tak mi się wydaje. Dlaczego wsadziłeś go do butelki?”

„Uczy mnie wiele o życiu, Kim. Jest trochę jak rodzic”.

„Naprawdę nie wiem, ale bardzo chciałbym się dowiedzieć”.

„To jest nas dwóch” – stwierdza, kręcąc powoli głową. „Nie traćmy więcej czasu pod tą promenadą. Musimy to wszystko wyjaśnić... jakoś”.

„W mojej rodzinie wkłada się kawałek ubrania do mocnego alkoholu i wypija się to na szczęście. To głupie, ale przecież nikomu nie zaszkodzi, tak?”

„Nie zaszkodzi? Picie 98,7-procentowego alkoholu z umieszczonym w nim bóg jeden wie jak starym krawatem? Nie byłbym tego taki pewny” – porucznik przekrzywia głowę. „Ale nie zamierzam cię osądzać. Ruszajmy”.

Dobre uczucie. Bezpieczeństwa.

Krawacie?

Odpowiada ci cisza.

Ale to za dużo zabawy.

Chwila. Teraz? Właśnie zginęła kobieta, a ty uważasz, że to dobry moment na imprezę?

Bratan, życie i śmierć są nierozłączne. Kiedy się rodzisz, jest impreza. Potem to samo co roku, żeby uczcić te narodziny. A gdy trafisz do piachu, też imprezują.

Tak... W czym problem?

Czemu by nie imprezować z okazji śmierci? Poza tym nie o to w ogóle chodzi! Nie masz pojęcia, o co... Nie będzie zaciągniętego hamulca. Jakiegokolwiek.

Chwila. Teraz? Ruby nie żyje. Nie wydaje mi się, żeby było co tu świętować.

Ćśś, bratan, to nie czas na świętowanie, tylko na przygotowanie się. Zaufaj mi. To jest moment, do którego od początku dążyłem. Bez zaciągniętego hamulca. Jakiegokolwiek.

Dobrze, w takim razie powiedz – na co nadszedł czas?

Och... sam zobaczysz. (Masz uczucie, jakby krawat ocierał się o twoją klatkę piersiową niczym marcujący kot).

Ale na co?