Rozmowa · Luźny Leo

„Dzień dobry panu! Jak obiecałem ostatnim razem, nie będę zawracał panu głowy długim powitaniem. Wiem, że jest pan pewnie bardzo zajęty, w końcu jest pan bardzo ważnym policjantem i w ogóle, a poza tym osobiście uważam, że im więcej ludzi dba o pokój, tym lepiej”.

„Jesteś Ubi, prawda?”

„O tak, urodziłem się i dorastałem w Iraeshu, proszę pana. Mama musiała odejść od ojca, gdy zrobił się trochę brutalny, więc zabrała mnie tutaj – do Nowego Nowego Świata. Miałem wtedy dziesięć lat i byłem już za duży, żeby pozbyć się akcentu...”

„Ludzie mówią, że Ubi robią różne dziwne rzeczy z owcami i innymi zwierzętami, ale zapewniam pana, że tam, skąd pochodzę, nigdy nic takiego nie miało miejsca. Nigdy. To wszystko tylko paskudne plotki”.

„Dziękujemy panu za wyjaśnienie tej kwestii”.

„Szukam przewodniczącego Związku Robotników Portowych”.

„Czyli pana Evrarta. To strasznie miły człowiek, tak, tak. On i jego brat obaj są bardzo mili – obaj mieszkają w tej okolicy przez całe swoje życie” – kaszle, po czym natychmiast kontynuuje...

„Ludzie tacy jak pan Evrart i jego brat, pan Edgar, to naprawdę dobrzy ludzie – to dzięki nim Martinaise jest dziś tym, czym jest... Pan Evrart, pan Edgar i ja chodziliśmy do tej samej szkoły, gdy byliśmy chłopcami...”

Cierpliwości. W głębi duszy skrywasz siłę woli, żeby słuchać dalej. Niewielu by ją miało, ale ty tak.

„Spokojnie, Leo. Chcę się tylko dowiedzieć, gdzie mogę znaleźć tego człowieka”.

„Och, pan Evrart zwykle jest w swoim biurze, oczywiście” – wskazuje dwa połączone kontenery po twojej prawej. „Ale poszedł już dzisiaj do domu. Zawsze kończy pracę koło dziesiątej w nocy”.

„Och, pan Evrart zwykle jest w swoim biurze, oczywiście” – wskazuje dwa połączone kontenery po twojej prawej. „Ale musi się pan pośpieszyć, jeśli chce się pan z nim spotkać. Zazwyczaj wychodzi do domu około dziesiątej w nocy”.

„Och, pan Evrart jest tam, gdzie zwykle, czyli w swoim biurze, oczywiście” – wskazuje dwa połączone kontenery po twojej prawej.

Nie przerywaj Leonardowi.

„...mieliśmy nauczycielkę arytmetyki, pannę Baloms” – Leo chichocze. „Tak naprawdę nazywała się panna Bellams – była naprawdę ładna, ale gdy się zdenerwowała...” – zaczyna się śmiać.

„Wszyscy chłopcy ją lubili, jeśli wie pan, co mam na myśli...” – puszcza ci oko. „Zakradaliśmy się nocą na jej podwórko i zaglądaliśmy przez okno. Raz zobaczyliśmy pannę Baloms z amantem. Tak było, słowo daję!” – szuka w twoich oczach oznak niedowierzania.

„No ni chuja, nie wierzę!”

„Jak bum-cyk-cyk!” – patrzy na ciebie i kręci głową. „Tak było. To był taki naprawdę wielki facet, prowadził trojkę niedaleko naszej szkoły i w ogóle”.

Leo nachyla się i dodaje szeptem: „Oboje byli golusieńcy. Więcej nie zdradzę”.

„Bardzo ciekawe. Bardzo. Dziękuję ci za tę opowieść”.

„Dziękuję... Ach! Prawie zapomniałem! Pana Evrarta zwykle można zastać w tamtym kontenerze” – wyjaśnia Leo, wskazując w swoje lewo. „Ale dzisiaj już go nie ma. Nigdy nie zostaje dłużej niż do dziesiątej w nocy”.

„Dziękuję... Ach! Prawie zapomniałem! Pana Evrarta zwykle można zastać w tamtym kontenerze” – wyjaśnia Leo, wskazując w swoje lewo. „Ale zazwyczaj wychodzi do domu około dziesiątej w nocy, więc musi się pan pośpieszyć, jeśli chce go pan jeszcze złapać”.

„Dziękuję... Ach! Prawie zapomniałem! Pana Evrarta zwykle można zastać w tamtym kontenerze” – wyjaśnia Leo, wskazując w swoje lewo. „Strasznie się rozgadałem, ale on na pewno wciąż tam jest”.

Nic nie mów.

Kiwa głową i przygląda się tobie z uśmiechem zbyt szczerym, by mógłby być udawany. Wreszcie przegrywa jakąś wewnętrzną walkę i dodaje: „I oboje byli golusieńcy – więcej nie zdradzę”.

„Evrart, Leo. Gdzie znajdę Evrarta?” (Przerwij mu).

Dobra, czyli Evrart ma brata Edgara. To już coś. Ale reszta zajmuje zbyt wiele czasu, mój przyjacielu...

„Co jest w tamtym kontenerze?” (Wskaż kontener wiszący na żurawiu).

„A, w tamtym...” – spogląda na kontener. „O ile wiem, powinien być pusty. W wielu kontenerach, które tutaj stoją, nic nie ma. Po prostu czekają na załadunek”.

„Mówiłem”.

„Leo, zdaje się, że znasz tutaj wszystkich. Chciałbym cię o kogoś spytać”.

„Pan Evrart naprawdę nie chce, abym rozmawiał z obcymi o związkowcach...” – odpowiada i przez chwilę się zastanawia. „A o kim chciałby pan pomówić?”

„Opowiedz mi o Miarogłowym”.

„Och, to jest niezły aparat...” – drobny mężczyzna zaczyna się śmiać. „Rzadko ze mną rozmawia, ale jak już zacznie... W ogóle nie rozumiem większości tego, co mówi...” – nagle milknie. „Chyba nie spodobałoby mu się, gdyby wiedział, że go tak obgaduję”.

„Raz powiedział temu facetowi, co przyszedł szukać zaczepki ze związkowcami, że jest smokiem. Ha! I tamten chyba naprawdę uwierzył, że Jean-Luc jest smokiem, bo od razu uciekł. Innym razem prawie zabił faceta, ale... Nie powinienem o tym mówić”.

Dokładnie tym jest. Smokiem Evrarta.

„Opowiedz mi o Reném”.

„Nocny stróż? To był osobliwy człowiek. Nieustępliwy i dumny. Właściwie niewiele ze sobą rozmawialiśmy” – drobny mężczyzna patrzy ci prosto w oczy. „Umarł niedawno. Coś z pikawą...”

„O stróżu nocnym? To osobliwy człowiek” – odpowiada, spoglądając na budkę strażnika. „Jeden z tych silnych i cichych”.

„Rozmawiamy ze sobą cały czas, ale właściwie go nie znam... Gra w petankę z moim dawnym nauczycielem humanistyki, panem Martinem, na placu. Mam wrażenie, że pan Martin jest jedynym, który tak naprawdę zna starego René”.

„Całe życie mieszkali na tej samej ulicy – nawet umawiali się na zmianę z tą samą dziewczyną, odkąd tylko pamiętam” – znowu chichocze. „Dziwni ludzie, ale pan Martin zawsze był dla mnie naprawdę miły w szkole... Pamiętam, że raz...”

„Chciałbym spytać jeszcze o kogoś”.

„Jaaaaaasne” – przeciąga słowo. „O kim chcesz pomówić?”

„Czekaj. Gaston był twoim nauczycielem humanistyki?”

„Pan Martin, tak” – Leo kiwa głową. „Zbyt wiele o nim nie pamiętam. Byłem wtedy małym chłopcem”.

Pan Martin – Gaston uczył też historii i humanistyki braci Claire.

„Opowiedz mi o facecie w kontenerze”.

„O kim pan mówi?” – pociera kark i przygląda się ci z dziecinną niewinnością.

Zdajesz sobie sprawę, że on może być zaledwie wytworem twojej wyobraźni, prawda?

„O takim wytwornym facecie w garniturze. O, w tamtym kontenerze”. (Wskaż).

„Nie znam nikogo takiego – może to jeden z wytwornych przyjaciół pana Evrarta. On zna wielu wytwornych ludzi – w garniturach i z eleganckimi powozami” – Leo milknie.

Naprawdę czuje się bardzo niekomfortowo, rozmawiając z tobą o sprawach związanych z Evrartem.

„Opowiedz mi o Titusie”.

„Och, Titus to prawdziwy robotnik portowy – podobno urodził się na łodzi” – drobny mężczyzna pociera swój łokieć. „W jego żyłach płynie pewnie słona woda! Ha, ha, ha! Titus jest naprawdę miły i przyjacielski”.

To pewnie jeden z tych rzadkich okazów, które rodzą się, kiedy dwójka pijanych ludzi morza wpada na siebie na deku podczas sztormu tak potężnego, że potrafi miotać nawet wielorybami.

„Opowiedz mi o Mañanie”.

„To prawdziwy związkowiec. Dobry człowiek” – milknie, jakby się wahał. „Jest bardzo spokojny... zrelaksowany. Nie robi zbyt wiele. Czasem rozmawia z panem Evrartem”.

„Szczerze mówiąc, nie wiem czym on się u nas zajmuje, ale to musi być coś ważnego, bo wszyscy go lubią. Tak, tak. Myślę, że na tym polega jego zadanie – sprawia, że wszyscy czują się odrobinę lepiej”.

Smar na tryby. Bardzo potrzebny w tak stresujących czasach jak dzisiejsze.

„Właściwie to chciałbym porozmawiać o czymś innym”.