Rozmowa · Luźny Leo

„Tak naprawdę to panna Beaufort jest prawą ręką, ale to dama” – znowu rozlega się jego dobroduszny chichot.

„Kim jest ta panna Beaufort?” – pyta porucznik, spoglądając na Leo.

„To bardzo ładna dama ze skórą jak te batoniki »Doux & Sucre«, które tak lubi moja żonka. Naprawdę miło się je przegryza po obiedzie, gdy razem z żonką słuchamy sobie radia”.

„Ale nie mogę słuchać radia cały czas. Tutaj zawsze jest pełno rzeczy do zrobienia i ciągle jestem zajęty pilnowaniem, żeby się tu wszystko kręciło. Tak, tak”.

Zostań przy temacie tej panny Beaufort.

„Myślę, że odwalasz tu kawał dobrej roboty, Leo”.

„Tak, wszystko tu zdaje się chodzić jak w zegarku. Tak trzymaj, Leo” – porucznik uśmiecha się do drobnego mężczyzny.

„Och, dziękuję. Cieszę się, że ktoś to docenia, naprawdę” – chociaż wydawało się to niemożliwe, mężczyzna uśmiecha się jeszcze szerzej.

„Czasem mam wrażenie, że pozostali tak naprawdę nie mają pojęcia, jak ciężko tu dla nich pracuję, ale to w porządku chłopaki”.

Może i biały prostokąt na twoim ubraniu nie znaczy w Martinaise za wiele, ale uznanie w oczach kogoś reprezentującego władzę wiele dla Leo znaczy.

„Tak, jestem niemal pewien, że wszystko by się tutaj posypało, gdybyś przestał kłaniać się w pas swojemu szefowi, Leo”.

Gdy przez chwilę krzyżujesz wzrok z porucznikiem, w jego ciemnych oczach dostrzegasz dezaprobatę. Nie pochwala twoich kpin z tego drobnego mężczyzny.

„Proszę pana... Robię znacznie więcej. Naprawdę robię tu prawie wszystko. Pan Evrart wiele razy mówił, że jestem niezastąpiony” – wciąż się uśmiecha, ale jego głos lekko drży.

Naprawdę jest dumny z tego, że cieszy się łaską Evrarta.

„Czekaj no. Kim jest ta panna Beaufort, o której wspominałeś?”

„Lizzy? To prawdziwa bystrzacha. Pan Evrart posłał ją do eleganckiej szkoły i w ogóle – na wschód od rzeki. Cztery lata jej nie było, a jak wróciła, to była cała elegancka i prawnicza”.

Szanuje to słowo – widać to od razu.

„Ale to naprawdę miła dziewczyna – dorastała w tej okolicy, wszystkich zna i ze wszystkimi żyje w zgodzie. Kiedyś na pewno będzie prawdziwą podporą społeczności”.

Przez ułamek sekundy w jego oczach pobłyskuje smutek.

„Gdybym miał z żonką dziecko, to bardzo bym się ucieszył, gdyby wyrosło na takie jak ona... Ale moja żonka nie może mieć dzieci”.

„Powiedziała tak doktor Lemaitre, a ona zna się na tych sprawach. Jest doktorem od prawie pięćdziesięciu lat...” – wzdycha i milknie, spoglądając na ciebie łagodnie swoimi bardzo niebieskimi oczami.

Studia prawnicze? Czyżby mówił o związkowej prawniczce vel ogrodniczce?

„Mam inne pytanie, Leo”.

„Oczywiście, chętnie odpowiem” – zapewnia, spoglądając na ciebie swoimi dobrotliwymi oczami.

„Dobra, czyli to ta papuga związku? Ogrodniczka?”

„Na to wygląda”.

„Nie jestem pewny, o co chodzi z tą papugą, ale to naprawdę miła dziewczyna. I do tego strasznie bystra” – drobny mężczyzna uśmiecha się do ciebie rozbrajająco.

Zdradzenie ogrodniczce, że znasz jej imię, mogłoby ją zaskoczyć? Może to coś do rozważenia później...

A więc Evrart wyszkolił sobie prawniczkę, niejaką pannę Beaufort. Ciekawe.

„Kim jest panna Beaufort?”

„Dobra, idę stąd”. [Odejdź].

„Do zobaczenia!” – odpowiada i wraca do swojej pracy.

„Gdzie się wszyscy podziali? Port jest pusty”.

„Większość chłopaków jest przy bramie – pilnują, żeby nie dostali się tu łamistrajki...” – pochyla się z poufnym wyrazem twarzy...

„Trwa strajk – cały Związek bierze w nim udział! Podczas strajku nie trzeba pracować. Ha! Nie pracujemy już od dwóch miesięcy”.

„Więc nikt nie pracuje?”

„Nie wszyscy są tam na dole, rzecz jasna” – chichocze. „Pan Evrart jest w swoim biurze jak zwykle, a Jean-Luc strzeże bramy...” – milknie, by się zastanowić.

„Ale Titus i jego chłopaki przeskrobali coś po pijaku i pan Evrart wysłał ich na urlop. Tygodniowy czy jakoś tak...” – milknie, ale sprawia wrażenie, jakby chciał powiedzieć ci więcej.

„Rozumiem. Ale są jeszcze inne sprawy, o których chciałem porozmawiać...”

„Na przykład jakie, proszę pana?” – jego szeroki uśmiech jest naprawdę rozbrajający.

„Co przeskrobali Titus i jego kumple?”

„Och... Nie powinienem o tym mówić. To związkowe sprawy” – uśmiecha się i pochyla w twoim kierunku.

„On i jego chłopaki narozrabiali w mieście. Pewnie za dużo wypili i wdali się w bójkę czy coś w tym stylu... Słyszałem, jak pan Evrart kazał im wziąć trochę wolnego...”

Nie bądź złym gliną wobec tego prostego, przyjaznego człowieka.

„Mam inne pytanie”.

„Jasne, jasne” – odpowiada, potakując. „W czym mogę pomóc?”

„Naprawdę? Zabili kogoś?”

„Nie, nie sądzę, żeby kogoś zabili” – drobny mężczyzna odwraca wzrok. „Lepiej pomówmy o czymś innym. Titus i jego chłopaki dobrze się spisują. Nie chcę, żeby mieli przeze mnie kłopoty, bo trochę sobie popili...”

Pewnie i tak nic nie wie. Kto zdrowy na umyśle powiedziałby mu cokolwiek?

„No dobra, ale co tak konkretnie zrobili?”

„Chłopaki się pewnie za bardzo nabuzowali i musieli spuścić trochę pary. Nie znam szczegółów. Ale tak to już z nimi jest...” – znowu chichocze. „Nie brałem udziału w bójce od czasów gimnazjum...”

„Spokojnie, Leo, zostańmy przy temacie chłopaków Hardiego” – porucznik spogląda na ciebie w poszukiwaniu wsparcia.

Tylko na niego popatrz. On się i tak do niczego nie przyda. Nie walcz z tym. Płyń z prądem.

„No dobra, Leo, posłuchajmy o tej bójce, w którą się wdałeś”.

„Pamiętam, że byłem największym cherlakiem w klasie” – chichocze radośnie. „Więksi chłopcy zawsze mi dokuczali. Temperamentny był ze mnie wtedy dzieciak, więc wybuchałem, aż miło...”

„Ale pan Evrart i jego brat zawsze przychodzili mi z pomocą. Raz tak stłukli Noela Beckera, że trzeba mu było założyć szwy na głowie...” – znowu chichocze. „Noel nigdy więcej nie zaczął już żadnej bójki”.

„Pan Evrart i pan Edgar to naprawdę mili ludzie. Powinien pan pomówić z panem Evrartem – na pewno zostalibyście dobrymi przyjaciółmi. On przyjaźni się tu ze wszystkimi” – drobny mężczyzna zaczyna kaszleć.

Nie wyciągniesz z niego nic, co by się mogło przydać. Sama informacja, że Evrart ma brata imieniem Edgar, który pomógł kiedyś Leo, to już coś.

„Za bardzo nabuzowali? Leo, w jaką oni się wdali bójkę? Zabili może najemnika?”

Za późno! Usta Leo już się poruszają, a spomiędzy nich płyną słowa, słowa... i – ależ zaskoczenie – kolejne słowa... Ten koleś mógłby tak nawijać do końca świata.