Rozmowa · Luźny Leo

„Ee... Jasne, jak Leo może panu pomóc?” – z jego pomarszczonej twarzy wynika, że naprawdę chce ci pomóc.

„Opowiedz mi o Evrarcie”.

„Ee... Lepiej nie... Znaczy mógłbym, ale panu Evrartowi raczej by się to nie spodobało. Najlepiej będzie, jak sam go pan o wszystko zapyta” – nieznikający z twarzy Leo uśmiech staje się jeszcze cieplejszy.

„Opowiesz mi o tym Edgarze, o którym wciąż wspominasz?”

„Pan Edgar jest bratem pana Evrarta. Wygląda na trochę młodszego, to prawda, ale to bardzo mądry człowiek, tak, tak. Wyjechał, żeby załatwiać jakieś związkowe sprawy... I to podobno gdzieś poza Revachol...”

Nie przerywaj Leo.

„Odwiedza różne miejsca. On i jego brat obaj podróżują, gdy są na urlopie. Teraz jest kolej pana Evrarta, żeby kierować Związkiem, ale w zeszłym roku spędził całą zimę w Południowym Safre” – mężczyzna chichocze.

„Wyjechał, gdy spadł pierwszy jesienny deszcz, i nie wrócił, aż na drzewach znowu pojawiły się zielone liście” – drobny mężczyzna znowu chichocze.

Południowe Safre? Produkują tam mnóstwo chemikaliów. I dużo ich rozsyłają w świat.

Handel musiał być dochodowy, skoro podróż trwała tak długo.

„Pozwól, że ci przerwę, Leo – mam inne pytanie”.

„Ee... Dobrze” – odpowiada, odrobinę zaskoczony twoją raptownością. „O co chodzi?”

„Ty jesteś Leo, który zapisał w notatce, żeby zrobić więcej transparentów?”

„Och, tak, tak” – odpowiada podekscytowany. „Zostawiam sobie różne notatki. Moja stara głowa nie jest już taka dobra w zapamiętywaniu. Prawie zapomniałem o barszczu”.

„Wspominałeś coś o barszczu?”

„A tak, odkąd rozpoczął się strajk, przynoszę naszym chłopakom specjalny barszcz z Whirling” – chichocze radośnie.

„Jest bardzo, bardzo dobry. Robi się od niego człowiekowi ciepło i radośnie” – kręci głową, uśmiechając się szeroko. „Po obiedzie zawsze czuję się, jakbym mógł sam jeden załatwić bestie pana Renaudina”.

Barszcz mocy, co? Pierwsze słyszę o zupie, która zmienia maluczkich w wojowników. Ale za to alkohol...

„O co chodzi z tym noszeniem zupy ludziom? To w ramach strajku?”

„Tak, tak – zanoszę im zupę. Ten barszcz sprawia, że są szczęśliwi i w bojowym nastroju. Człowiekowi robi się od niego ciepło w środku. Gotują go w Whirling-in-Rags”.

„Zdaje się, że ten barszcz jest z prądem. Przyjrzę się temu”. (Przyjmij zadanie).

„Och, oczywiście, proszę pana... oczywiście” – drobny mężczyzna przytakuje. „Proszę tak zrobić”.

Nie zrozumiał tak naprawdę, co miałeś na myśli, i po prostu potakuje z grzeczności.

„Czekaj. Kto go przygotowuje w Whirling?”

„Tamtejszy kucharz. On go gotuje. On i pan Mañana zawsze ucinają sobie pogawędki w tym dziwnym języku i razem się śmieją. On nie mówi tak jak my, bo jest z Graadu”.

„Coś jest w tym barszczu dziwnego... Przyjrzę się temu”. (Przyjmij zadanie).

„To wszystko. Chciałem tylko wiedzieć, kto napisał tę notatkę”. (Odrzuć zadanie).

„Och, to byłem ja!” – znowu chichocze. „Tak jest, tak jest”.

„Dzięki, Leo. Co powiesz na inne pytanie?”

„Och, oczywiście, proszę pana” – kiwa głową. „Co chce pan wiedzieć?”

„Czadowo. W takim razie następne pytanie”.

„Oczywiście, proszę pana. Z radością się do czegoś przydam”.

„Co robisz z tymi kontenerami?”

„Przygotowuję plandeki na kontenery. Tak, tak... Żeby operatorom żurawi łatwiej je było wypatrzeć” – odpowiada, wskazując machnięciem ręki piętrzące się za nim kontenery.

„Jasne. Mógłbym spytać cię o coś innego?”

„Oczywiście, proszę pana. O co?”

„Co się tutaj dzieje?” (Spójrz na wznoszące się za nim góry kontenerów).

Kontenery na placu mają zielony kolor i ozdobione są logo Wild Pines, zaś wznosząca się za Leo góra jest czerwona – nosi barwy Związku.

Wygląda to, jakby od wnętrza placu rozprzestrzeniała się wśród kontenerów jakaś czerwona infekcja.

Zdaje się, że pod związkowymi plandekami na kontenery znajdują się cysterny.

„Zdaje się, że przeprowadzają tu potężną operację zmiany wystroju, Kim”.

„Tak. Ukrywają to, posuwając się od środka. Wszystkie czerwone kontenery mają na sobie logo Związku Débardeurów”.

Wygląda to na potężną operację zmiany wystroju.

Tak, z zewnątrz do wewnątrz. Wygląda na to, że niedługo wszystko już będzie nosiło barwy Związku.

„Co jest pod tymi czerwonymi plandekami?”

„Och, nie wiem, proszę pana. Mówią, że to jakieś cze-mikalia. Zdaje się, że na większości są opisy”.

„Dzięki, Leo. Byłeś bardzo pomocny!” (Zakończ).

„Och, nie ma za co, proszę pana! Nie ma za co” – zapewnia cię radośnie drobny mężczyzna.

„Leo, powiedział ci ktoś, czemu musisz zmieniać te plandeki?”

„Nie, właściwie nie” – wzrusza ramionami, po czym kontynuuje radośnie: „Pan Evrart nie dzieli się ze mną wszystkimi wielkimi sprawami. Twierdzi, że straszna ze mnie gaduła”.

Wszystko jest takie ładne, czerwone. Wyglądacie z Leo jak bracia, kiedy rozglądacie się z wyrazem dziecięcego zachwytu na twarzach.

Weź się w garść, nie musisz okazywać swojego zachwytu.

Zachowaj swój zachwyt dla siebie.

Staruszek gwiżdże i nuci sobie wesołą melodię.

„O rany, czerwień jest o wiele ładniejsza niż ten nudziarski zielony”.

„Święta racja, proszę pana!” – Leo rozgląda się z radością. „Od razu robi się tu weselej. Tak, tak!”

„Nie chciałbym przerywać wam tej wzruszającej chwili, ale czerwone plandeki oznaczają, że związkowcy zmieniają oznaczenia z firmowych na związkowe. Najwyraźniej strajk nie zakończy się zbyt szybko”.

„Pracujesz tu?”

„Tak, tak – wszyscy potrzebują pracy, a to jest moja. Jestem Leonard, Leonard Bellec, ale wszyscy nazywają mnie Leo” – drobny mężczyzna unosi rękę w geście powitania.

„Jestem tak jakby prawą ręką pana Evrarta, gdy pan Edgar wyjeżdża z miasta – i prawą ręką pana Edgara, gdy wyjeżdża pan Evrart!” – chichocze.