Rozmowa · Percepcja

„Mogę zawieść go do koronera dzisiaj, to nie problem. Skoro odkładaliśmy to tak długo... Ale to oznacza, że nie będzie mnie do końca dnia”.

„Nie będzie cię? A co ja mam robić w międzyczasie?”

„Zająć się śledztwem? Prywatnymi sprawami? Spróbuj nie robić niczego zbyt niebezpiecznego. W takiej okolicy funkcjonariusz potrzebuje wsparcia”.

„Będę potrzebował pomocy, aby go przenieść – ty łap za ręce, ja złapię za nogi”.

Umieśćcie ciało w worku i zaciągnijcie je do powozu motorowego. [Odejdź].

Umieśćcie ciało w worku i zaciągnijcie je do powozu motorowego. [Odejdź].

To znaczy, że porucznik Kitsuragi opuści cię do następnego poranka. Możesz w międzyczasie zająć się zadaniami pobocznymi, a nawet głównym śledztwem – choć to ostatnie może być nieco trudniejsze.

Jeśli nie masz nic do roboty, poczytaj książki lub posiedź na ławce na placu.

I tak oto znikają te piękne, ceramiczne buty. Niech spoczywają u koronera...

„W porządku” – wyjmuje lśniący czarny worek na zwłoki i zaczyna naciągać plastik na twarz denata.

„W porządku” – wyjmuje lśniący czarny worek na zwłoki i zaczyna naciągać plastik na twarz denata.

„W porządku” – wyjmuje lśniący czarny worek na zwłoki i zaczyna naciągać plastik na twarz denata.

„Skoro tak uważasz, oficerze” – kiwa głową. „Nie zamierzam wnosić sprzeciwu”.

Rozwija plastikowy worek. „Potrzebuję pomocy, aby przenieść go do kojca transportowego mojej kineemy. Resztą zajmę się sam”.

I tak oto znikają te piękne, ceramiczne buty. Nie posiądziesz już nigdy całego zestawu. Niech spoczywają u koronera...

No nic. Może w innym życiu....

„Co mam robić w międzyczasie?”

„Kontynuuj pracę. Zajmij się miejscowymi, sprawą albo własnymi sprawami. Spotkamy się na parterze Whirling-in-Rags jutro rano – punktualnie o 7:30”.

To znaczy, że porucznik Kitsuragi opuści cię do następnego poranka. Możesz zająć się zadaniami pobocznymi, a nawet głównym śledztwem – choć to ostatnie może być nieco trudniejsze.

Jeśli nie masz nic do roboty, poczytaj książki lub posiedź na ławce na placu.

„I co potem?”

„Dzisiaj już za późno, aby zawieźć go do kostnicy. Zabiorę go tam jutro” – stwierdza i naciąga czarny plastikowy worek na twarz denata.

I tak oto znikają te piękne, ceramiczne buty. Niech spoczywają u koronera...

Rozwija plastikowy worek. „Potrzebuję pomocy, aby przenieść go do kojca transportowego mojej kineemy. Resztą zajmę się sam”.

„W porządku” – rozwija plastikowy worek. „Potrzebuję pomocy, aby przenieść go do kojca transportowego mojej kineemy. Resztą zajmę się sam”.

„W porządku” – rozwija plastikowy worek. „Potrzebuję pomocy, aby przenieść go do kojca transportowego mojej kineemy. Resztą zajmę się sam”.

Wyłów to.