Rozmowa · Percepcja

Porucznik ewidentnie powinien tu być. Czujesz się zagubiony.

Porucznik poklepuje się po bokach, aby się rozgrzać. „Będziesz to musiał zrobić prędzej czy później. Przynajmniej teraz zwłoki są bezpieczne”.

Naprawdę powinieneś poczekać, póki ciało nie ulegnie schłodzeniu. Grzebanie w nim teraz jest wręcz beznadziejnie trudne.

Przesuwasz dłońmi po zimnym ciele ofiary: jego kończynach, torsie z opuchniętymi narządami... Może powinieneś być dokładniejszy?

Zajrzyj mu jeszcze raz w bieliznę.

Ściągasz mu spodnie. Wokół krocza skóra zrobiła się marmurkowa. Penis uległ zmniejszeniu, do połowy chowając się w ciele. Nie dostrzegasz tu nic tajemniczego ani godnego uwagi.

Nie dotykaj go znowu.

„Pieprzona świnia pewnie znowu myśli o tym, żeby go wymacać...”

„Nie ma takiej potrzeby. Zakończyliśmy już oględziny genitaliów...” – stwierdza zaniepokojony porucznik.

„Myślisz, że coś przeoczyliśmy?”

„Wciąż nie znaleźliśmy pocisku”.

„Jeśli wierzyć chłopakom Hardiego, to powinien gdzieś tam być...”

„Ale gdzie?”

„Klaasje powiedziała nam, że pocisk trafił go w usta – spróbuj włożyć do nich rękę...”

Marszczy czoło w zamyśleniu. „Spróbuj włożyć rękę do jego ust i postaraj się wyczuć pocisk w jego głowie”.

Nie umiesz oprzeć się wrażeniu, że ciało przed tobą skrywa jeszcze jakieś tajemnice.

„Mam przeczucie, że coś jest w tym ciele jeszcze do odkrycia”.

„W porządku, ale... Na zwłokach widoczne są już plamy opadowe. On się rozkłada. Musimy schłodzić ciało, jeśli chcemy przeprowadzić kolejne badania – i to szybko”.

„Nie jest to chyba sprawa... niecierpiąca zwłoki?”

„Nie jest, jeśli zależy ci, aby to zadanie stało się powoli niewykonalne. W przeciwnym razie – jest bardzo pilna. Zwłoki ucierpiały już wystarczająco. Musimy je schłodzić”.

Nie wspominając o szkodzie, jaką poniosłaby reputacja policji po zostawieniu tak ciała na pastwę rozkładu...

„No dobra. Gdzie znajdziemy lodówkę na ciało?”

„Hej...” – na jego twarzy pojawia się szeroki uśmiech. „Czy w piwnicy tego budynku nie było olbrzymiego sarkofagu z lodowym niedźwiedziem?” – pyta, wskazując w kierunku strefy handlowej.

O tak, był. Ogromny. Jego czerwone oczy świeciły w ciemności.

„Absolutnie ogromna lodówka, wciąż podłączona, i to dosłownie w kształcie lodowego niedźwiedzia!”

„Tak – a więc... Rzadko bywam rozczarowany wielkością olbrzymich niedźwiedzich lodówek, ale mimo to powinniśmy chyba najpierw rzucić na nią okiem. Upewnić się, że jest wystarczająco duża, zanim go tam zaniesiemy”.

Zamyka swój notatnik, z trzaskiem rozciągając mięśnie karku. „Działajmy. Z każdą godziną to, czego szukamy, staje się coraz trudniejsze do odnalezienia”.

„A więc to do tego jest ta lodówka w kształcie niedźwiedzia!”

„To lekka przesada. Nie jest przeznaczona do przechowywania zwłok – a przynajmniej taką mam nadzieję. Powinniśmy chyba najpierw rzucić na nią okiem. Upewnić się, że jest wystarczająco duża, zanim go tam zaniesiemy”.

„O... tak, był tam”.

„Cóż, detektywie... Rzadko bywam rozczarowany wielkością olbrzymich niedźwiedzich lodówek, ale mimo to powinniśmy chyba najpierw rzucić na nią okiem. Upewnić się, że jest wystarczająco duża, zanim go tam zaniesiemy”.

„To musi być lodówka o przemysłowym rozmiarze. Zacznijmy poszukiwania od kierownika Whirling-in-Rags, później spróbujemy w sklepie Frittte przy bramie portu. Jeśli w obu lokalach nie będzie takiej lodówki...” – jego głos milknie. Porucznik wpatruje się w Cuna.

„Na co się, kurwa, gapisz, pinglarzu? Chcesz posmakować Cuno? Chcesz dostać wpierdol?”

„Tylko jeśli wszystko inne zawiedzie” – podkreśla.

Hm. Cuno wydaje się doinformowany. Zna Martinaise. I jego lodówki pewnie też...

Albo... Pamiętasz przyciski na tym domofonie tam, na budynku koło Whirling? Jeden przycisk miał napis „Revacholskie Miasto Lodów”? Może to... trop?

„Muszę najpierw jeszcze raz przyjrzeć się ciału”.

„Pośpieszmy się. To jedyne zadanie, którego nie możemy odłożyć na później. Z każdą godziną to, czego szukamy, staje się coraz trudniejsze do odnalezienia”.

Niedługo będziesz szukał tych śladów w kupie organicznej mazi i kości.

„No to się spieszmy”. [Odejdź].

„Mhm” – wstaje. „To jedyne zadanie, którego nie możemy odłożyć na później. Z każdą godziną to, czego szukamy, staje się coraz trudniejsze do odnalezienia”.

„Nie. Zostawmy resztę chłopakom u koronera”.

Kręci głową. „Pracowałem jako jeden z tych koronerów przez rok. To banda rzeźników i klaunów. Raz widziałem w jednym tygodniu dwadzieścia źle określonych przyczyn zgonów. Szanse na to, że zrobią coś przydatnego, są równe niemal zeru”.

„Krótko mówiąc, to my jesteśmy ostatnią linią wykrywania. Jeśli nie jesteś pewny tego, że sprawdziliśmy wszystko, to musimy przyjrzeć się zwłokom raz jeszcze. Ale aby to zrobić, musimy je najpierw schłodzić”.

„Tak. Jest coś, czego nie dostrzegamy”.

Może gdybym znowu go dotknął...

„Nie mogę uwierzyć, że świnia znowu go smyra...”

„P***ły nie mogą się oderwać od tego fiuta...”

Poddaj się.

Ciało wydaje się z zadowoleniem ziewać, jakby cieszyło się, że zaczyna brakować ci pary.

Spójrz na jego paznokcie, jak to już zrobił Kim.

Jego paznokcie zrobiły się ciemne. Są uszkodzone i dość długie. Widać pod nimi brud. To wszystko.

Niemal widzisz, jak ciało rozkłada się na twoich oczach. Powinieneś rzucić wszystko i znaleźć sposób, żeby jakoś je zakonserwować i umożliwić sobie lepsze przeprowadzenie oględzin.

A ta wielka niedźwiedzia lodówka w Zgubionej Strefie Handlowej?

Ciało ze swoim opuchniętym brzuchem wygląda na olbrzymie. Czy ta niedźwiedzia lodówka naprawdę była taka wielka? Lepiej pójdź ją zmierzyć, tak na wszelki wypadek.

Niemal widzisz, jak ciało rozkłada się na twoich oczach. Powinieneś rzucić wszystko i znaleźć sposób, żeby jakoś je zakonserwować i umożliwić sobie lepsze przeprowadzenie oględzin.

W międzyczasie porucznik siedzi za biurkiem, nachylony nad stosem papierów. Jego pomoc byłaby teraz bezcenna.

„W porządku” – wyjmuje lśniący czarny worek na zwłoki i zaczyna naciągać plastik na twarz denata.

I tak oto znikają te piękne, ceramiczne buty. Nie posiądziesz już nigdy całego zestawu. Niech spoczywają u koronera...

No nic. Może w innym życiu....