Rozmowa · Wisielec

„Tak – i stało się właśnie to. Jestem skonsternowany. Oficerze, proszę zapisać prawidłowy numer seryjny: E50.100.1000”.

„To był zwykły zgryw, taki humor rodem z szatni. Jak to między chłopakami”.

„Nie widzę w tym nic zabawnego. Oficerze, proszę zapisać prawidłowy numer seryjny: E50.100.1000”.

„Nie jest tam napisane XBL47GH7456990JKLL303... (szereg kolejnych losowych liczb i liter)?! Ale poruczniku, to niemożliwe!”

„To całkiem możliwe. Okłamałeś mnie bez żadnego powodu. Proszę zapisać prawidłowy numer seryjny: E50.100.1000”.

„Na butach znajduje się numer seryjny” – wykręca stopę denata. „Ten numer to E50.100.1000. Linie między płytkami pancerza mają kształt liter i cyfr. Numer seryjny został celowo ukryty przez producenta butów na etapie ich projektowania”.

Zapisz to.

No a kiedy je w końcu dostanę?

Cierpliwości. Po sekcji zwłok, ale przed zabraniem ciała. Będzie ku temu okazja, kiedy porucznik pójdzie spać. Mam nadzieję, że to pomocne, miłościwy panie.

Zapisz to.

Zapisz to.

„Ubiór” – rozpoczyna. „Denat ma na sobie opancerzone buty i białe slipy. Producent slipów to zdaje się Babroudine. Zobaczmy...” – obraca zwłoki na bok, aby sprawdzić metkę bielizny.

„Hm, hm...” (Zerknij na notatki Kima).

Wykorzystujesz chwilę, gdy porucznik sprawdza paznokcie u rąk denata. Rzucasz okiem na jego zapiski. Strony są wypełnione dużym, niemal nieczytelnym odręcznym pismem...

...udaje ci się wypatrzyć sprawę o ciekawym tytule: MĘŻCZYZNA Z DZIURĄ W GŁOWIE.

„Och, a więc jest tutaj!”

„Co?”

„Hmm...” (Spróbuj zrozumieć, co porucznik napisał o bieżącym śledztwie).

Wyciągnięcie wniosków jest bardzo trudne. Jedyne, co można stwierdzić, to to, że porucznikowi zależy na jak najszybszym rozwiązaniu sprawy – świadczy o tym samo tempo notowania – oraz to, że porucznik wykonał mnóstwo notatek. Do tego większość spisał jeszcze przed przybyciem na miejsce zbrodni w ramach przygotowań.

Porucznik nie pisze o tym wprost, obawia się jednak ewidentnie, że powstaje rozdźwięk między liberalno-moralistycznymi rządzącymi Revacholem a jego populistycznymi obywatelami. Siła ta, łącząca cechy skrajnej prawicy i lewicy, znajduje swoje odzwierciedlenie w Związku Pracowników Portowych.

Ich strajk, zwłaszcza jeśli pozostanie nierozwiązany i przerodzi się w przemoc, znacznie zwiększy i tak rosnące już przekonanie o trwającej w mieście wojnie domowej. Porucznik nawet w swoich notatkach pozostaje do bólu neutralny, lecz uniknięcie tej eskalacji jest jego głównym celem, kiedy angażuje się w sytuację w Martinaise.

„Ha... Nie”. (Poszukaj czegoś o sobie).

Być może tylko ci się wydaje, ale zdaje się, że notatki zawierają też uwagi dotyczące ciebie – i nie wszystkie są negatywne! Pojawiasz się w nich jako „41.”, czyli numer twojego komisariatu. I...

Lepiej nie wiedzieć. Wróćmy do innych spraw!

„Więc na czym skończyliśmy?”

I co?

I „41.” jawi się w nich jako umiarkowanie kompetentny detektyw.

Może jesteś umiarkowanie kompetentnym detektywem?

Dziwne. W jego notatkach nie ma zbyt wielu uwag na twój temat. Zupełnie jakbyś nie był słońcem, wokół którego kręci się cały świat! Czy to możliwe, że ta sprawa nie dotyczy ciebie?

Być może tylko ci się wydaje – notatki są zapisane bardzo trudnym do odczytania pismem – więc nie wyciągaj z tego żadnych wniosków, ale...

Co?

Przykro to mówić, ale nie jest to zbyt pochlebna opinia. Z notatek wynika, że „41.” – tak właśnie nazywa cię w nich porucznik – jest mniej niż kompetentny. Co prawda porucznik nie pisze otwarcie, że ci nie ufa, ale... Nie pisze też o tobie niczego pozytywnego.

Niedobrze. Zaufanie między funkcjonariuszami jest ogromnie ważne. Jeśli nie poprawicie swoich stosunków, może to mieć później poważne konsekwencje...

„Ha”. (Zerknij na wpis o MĘŻCZYŹNIE Z DZIURĄ W GŁOWIE).

Zdaje się, że to śledztwo, którym zajmował się około trzech tygodni temu – wypadek przy pracy. Żona mężczyzny wymienionego w nazwie sprawy próbowała uzyskać rekompensatę. Firma nie była zainteresowana współpracą. Trudno stwierdzić, czy otwór był śmiertelny w skutkach.

„Zapakujmy go i zabierzmy”. (Pozwól porucznikowi zabrać ciało bez dalszych oględzin).

Otwórz notatnik na formularzu autopsji polowej.

Trup patrzy w milczeniu, jak otwierasz notatnik. Jasnoczerwona kartka pokryta jest polami i listami – trzyczęściowym opisem jego skóry i narządów.

Najpierw trzeba wypełnić formularz informacyjny złożony z jedenastu pól. Rozpoczyna się od:

„Przejdźmy od razu do trzyczęściowego podsumowania!”

„Nie, najpierw wypełnijmy formularz informacyjny”.

„Dobra. 1. Asystent:”

„To ty”.

„Pierwsze pytanie, a ja już nie znam odpowiedzi!”

„Niezbyt energiczny początek autopsji, zgoda”.

„Świnia dała ciała. Cuno aż świni żal”.

„Zostaw to pole puste, oficerze”.

Wpisz: „Prawdopodobnie jakiś Harry”.

Ciało ignoruje twoje zapiski – po prostu leży. Następne pole opatrzono tytułem:

„2. Numer sprawy koronera:”

„KK57-0803.0815”.

KK = Kim Kitsuragi. 57 = 57. komisariat. Później jest data (08.03) i czas przybycia na miejsce (8:15). Zaindeksował sprawę swoim nazwiskiem, nie twoim.

To dlatego, że nie chce zadawać trudnych pytań o twoje inicjały.

Zapisz to.

„Dalej?”

„3. Imię:”

„Ellis Kortenaer – znamy jego pełne imię i nazwisko, które możemy tu podać...” – odpowiada wyraźnie zadowolony.

Zapisz: „Ellis Kortenaer”.

„Co dalej? Data urodzenia?”

„4. Data urodzenia” (Kiwnij głową).