Rozmowa · Wisielec

Patrząc na ciało, nie sposób ustalić wieku. Jest niczym mięso wiszące na rzeźnickim haku.

Pełne wykorzystujących sytuację mikroorganizmów wydzielających ohydnie cuchnący związek diaminowy. Oczy zachodzą ci łzami...

„Poznaliśmy jego nom de guerre – Lely. Lepsze to niż nic. Zapisz to”.

Zapisz: „Lely (nom de guerre)”.

„Brak danych – dalej?”

„4. Data urodzenia”

„Nie powinniśmy zaindeksować sprawy koronera pod moim nazwiskiem? W gruncie rzeczy to ja przybyłem na miejsce zbrodni przed tobą”.

„I jak wyglądałoby oznaczenie alfanumeryczne raportu?”

HDB41-0803... Ktoś podpowie, jaką wpisać porę dnia?

Powiedzmy, że 13:00. To dobry czas, żeby zacząć picie.

11:11. To godzina bogata w znaczenie.

10:15. Jest niedoceniana.

„HDB41-0803”. (Brak godziny przybycia na miejsce).

„Dobrze. Użyjmy tego oznaczenia”.

Porucznik jest mocno zaskoczony, że zdołałeś wymyślić odpowiedni numer sprawy.

„Nie mam pojęcia”.

„Ja mam: KK57-0503-0815”.

Zapisz to.

„HDB41-0803.1111”

„HDB41-0803.1015”

„HDB41-0803.1300”

Zostaw to pole puste.

Ciało ignoruje twoją amnezję – po prostu leży. Następne pole opatrzono tytułem:

Wpisz: „Harrier Du Bois”.

Wpisz: „Tequila Sunset”.

Wpisz inicjały: „H.D.B.”

Wpisz: „Raphaël Ambrosius Costeau”.

Napisz: Harry Du Bois.

Wpisz: „Zmrok”.

Ciału obojętny jest czas Martwego Światła i Rzezi – po prostu leży. Następne pole opatrzono tytułem:

(Rozpocznij). „1. Asystent:”

„Przerwijmy tę sekcję zwłok”.

„Dobrze” – kiwa głową porucznik.

Ciało nie protestuje – leży przekrzywione na bok, śmierdząc. Ziemia nasiąknięta jest wyciekającymi z niego płynami.

Stoisz z otwartym notatnikiem jak jakiś osamotniony idiota – dociera do ciebie, że nie masz pojęcia, jak przeprowadzić sekcję bez porucznika, który gdzieś tam załatwia jakieś niesamowicie poważne sprawy.

Przeszukaj ciało jeszcze raz, dokładnie.

„Przede wszystkim – czym dokładnie jest autopsja polowa?”

„Daj spokój, oficerze” – odpowiada, wkładając na dłonie parę lateksowych rękawiczek. „Wiesz, czym jest autopsja polowa. Wykonywałeś ją setki razy”.

Wiesz, że mający 18,9 km wysokości drzemiący wulkan tarczowy Corpus Mundi to najwyższy szczyt świata i że wyrok śmierci na disco wydano w 38 roku, kiedy to singiel „Et Puis Du Sang” nie trafił nawet do top 20 list przebojów. Ale czym jest autopsja polowa? Nie masz pojęcia.

(Klaśnij odzianymi w rękawiczki dłońmi). „No to do dzieła”.

„Prawdą jest, że na wszystko nadchodzi pora – nawet na żółte rękawice ogrodnicze” – stwierdza, kiwając głową z aprobatą. „Mimo to zapewniają ograniczoną higienę. Radzę ci nie wchodzić zbyt głęboko w szczegóły”.

„Nie rozumiem. Co masz na myśli?”

„Chodzi mi o to, abyś robił to, gdy będzie to konieczne. Do tego czasu to ja powinienem zajmować się kontaktem fizycznym, a ty powinieneś robić notatki”.

Jesteś sterowany. Jeśli zaczniesz stawiać opór, wejdzie w swój tryb bezdyskusyjnej władczości. Będziesz mieć jeszcze swoją szansę na działanie. Później.

„No dobra. Gdzie mam robić te notatki?”

„W swoich dokumentach, oficerze. Po prostu wypełnij formularz autopsji polowej” – wzdycha, spodziewając się już twojej odpowiedzi.

„Chyba nie uwierzysz – zdaje się, że zgubiłem swoje dokumenty”.

„A teraz mają jeszcze tylko jeden komplet dokumentów...”

„Oficerze, czego ty nie zgubiłeś?”

„Moich butów. Mam oba. Znalazłem też drugi!”

„To dobrze. W przeciwnym razie miałbyś tylko jeden but...” – odpiera i spogląda na swój notatnik.

„Mogę dać ci moje dokumenty – mam w nich formularz autopsji. Właściwie kilkanaście. Ale tylko, jeśli pomoże nam to w śledztwie”.

„Powinienem był wziąć dyktafon” – mamrocze.

„Poszukajmy moich. Prędzej czy później musimy je znaleźć”.

Kiedy słowa opuszczają twoje usta... znów to czujesz! To dziwne uczucie, jakby coś było w środku...

Precz, dziwne uczucie.

Słusznie! Zapomnij o tym przyczajonym tam starym pojemniku na śmieci pełnym zapomnienia...

„Chyba powinieneś zacząć odzyskiwać przynajmniej część rzeczy, które zgubiłeś, zanim ktoś przez nie ucierpi...” – wzdycha.

„Powinniśmy odnaleźć twój notatnik i jak najszybciej wrócić do autopsji”.

„Mus to mus. Policyjne dokumenty to poufne materiały, oficerze...” – wzdycha.