Rozmowa · Percepcja

Twoja ręka się wyciąga, a oczy zamykają jakby z własnej woli. Wokół jest ciemno. Czujesz zimne, śliskie ciało – najpierw samymi palcami, a potem całą dłonią.

Co to jest?

Jego twarz. Policzki, nos, grube, opuchnięte wargi. Twoja dłoń przesuwa się po nich jak pająk. Wokół panuje cisza.

Wsadź palce w jego usta.

Jama ustna jest zimna i wilgotna. Ukształtowany w kulę język przykleił się do jej dna bezwładny niczym przegrzebek...

Jesteś na właściwym tropie.

Pobaw się nim. Tak chyba trzeba.

Język porusza się swobodnie w jamie ustnej. Śluzówka jest śliska, delikatna w dotyku. Z miękkiego mięsa wystają zęby, twarde kościane perły wśród dziąseł. W głębi ust zaś...

Czujesz? Jesteś tak blisko! Rozerwij mu szczękę siłą, zajrzyj do środka...

Otwórz oczy i patrz.

Wizja czarnej i ciemnoczerwonej śmierci rozdartej twoimi gołymi rękami i naćwiekowanej zębami. Wygląda, jakby się śmiał, wypluwając z gardła opary śmierci. Tam zaś, w głębi jego ust, nad dzwonkiem języczka, w miękkim podniebieniu...

...widzisz otwór – ledwo daje się dostrzec gołym okiem. Jest zamknięty przez opuchliznę, nieomal zasklepiony, o promieniu nie większym niż 0,4 cm. Brzegi wydają się pociemniałe.

Rąbek otarcia naskórka! Tego właśnie szukamy.

Dotknij go delikatnie palcem. (Przejdź dalej).

Z rany do jego gardła ścieka czarna kropla płynu...

Wsadź palec.

Twój palec dosięga tam idealnie. Ciasny cielesny tunel otwiera się – to przez uszkodzenia tkanek – wystarczająco szeroko, aby wcisnąć tam drugi. Kiedy to robisz, sięgasz mu przez usta prosto do pnia mózgu.

Naciśnij mocniej.

Twoje palce wślizgują się w resztki jego układu limbicznego. Brak jakiegokolwiek oporu – jest żelatynowaty. Jego ślimakowate struktury są uszkodzone – zniszczenia sięgają głęboko w obie półkule.

To tego używał do władania swoimi emocjami...

Zawodzenie układu limbicznego dobiegło końca. Zapadła cisza.

Naciśnij mocniej.

Grzebiesz już wszystkimi palcami – sięgasz w głąb jego czaszki. Otwór jest jeszcze większy, ale rana nie jest wystarczająco szeroka, aby weszła w nią reszta dłoni...

Wszystkie mięśnie w twoim ciele się napinają. Czas w niego wejść.

Wciśnij się głębiej...

Twoje palce sięgają ku jego czaszce. Jego kora mózgowa jest jak galaretka – zimna galaretka. Kiedy wciskasz się głębiej, po twoim nadgarstku spływają dziwne mazie. Aż w końcu czujesz na czubku palca...

Ostry, poszarpany obiekt. Jego brzegi wrzynają ci się w skórę.

Przypływ adrenaliny sprawia, że ból jest ledwo odczuwalny.

Nie, to za wiele. (Wyciągnij rękę).

„Chwila, detektywie!” – woła porucznik w momencie, gdy zaczynasz wysuwać swoje palce...

Porucznik wyjmuje swój mały składany nóż i przesuwa jego ostrze po skórze czaszki denata w poszukiwaniu rany wylotowej...

„Tam”. (Kiwnij głową w stronę wypukłości).

„Mhm. Wycofaj swoją dłoń o cztery centymetry”.

Wycofaj palce i kiwnij głową.

Z trzaskiem wbija nóż w czaszkę. Potem jeszcze raz – i jeszcze jeden, aż kość luzuje się jak skorupka jajka. Wewnątrz czujesz, jak galareta przesuwa się od jego szturchania. Przedmiot wciąż znajduje się pod twoim palcem.

„Możesz go wypchnąć?”

Naciśnij.

Na głowie rozkwita mały metalowy kwiatek na łodydze twojego palca.

„Pocisk” – oznajmia porucznik, podnosząc go między palcami. „Nieznany kaliber. Ze żłobieniami... Możesz usunąć swoją dłoń z głowy ofiary, oficerze. Dobra robota”.

„Oto twoja nagroda” – wrzuca pocisk do torby na dowody i wkłada ją w twoją dłoń – w tę drugą, która nie jest pokryta krwią i tkanką mózgową.

„Musimy dodać nową pozycję na liście obrażeń” – stwierdza, skupiając się na swoim notatniku. „Obrażenie nr 4: owalna rana wejściowa z rąbkiem otarcia. Podniebienie miękkie, tylna część jamy ustnej”.

„Tymczasowy otwór w tkance mózgowej powstały w wyniku działania pocisku o dużej prędkości. Mała rana wylotowa w potylicy” – podkreśla opis obrażenia, mocno dociskając długopis. „Jak to brzmi?”

Nic nie mów, kiwnij tylko głową.

„Opinia: rana śmiertelna”.

„Zgoda”.

„I jeszcze jedno” – dodaje, włączając długopis. „Możemy uzupełnić opis obrażenia numer 3: zasinienie od pasa. »Opinia: rana zadana pośmiertnie – upozorowanie«”.

„Chyba muszę się umyć”.

„Och” – kiwa głową. „Naprawdę, naprawdę musisz. Cieszę się, że to powiedziałeś. W twoim pokoju w Whirling-in-Rags powinna być łazienka. Pamiętaj, aby użyć jej wieczorem”.

„I co będzie teraz?” (Przejdź dalej).

„Zapakujemy zwłoki do worka i zaniesiemy do kojca transportowego mojej kineemy. Mogę zawieść go do koronera sam, ale nie będzie mnie do końca dnia”.

„Nie będzie cię? A co ja mam robić w międzyczasie?”

„Zająć się śledztwem? Prywatnymi sprawami? Spróbuj nie robić niczego zbyt niebezpiecznego. W takiej okolicy funkcjonariusz potrzebuje wsparcia”.

„Zostawiam decyzję tobie. I jeszcze jedno...” – spogląda ci prosto w oczy. „Świetna robota, detektywie”.

Słowo to zawisa w przestrzeni piwnicy. W oddali słychać szum maszyn do lodów; na zewnątrz wieje morski wiatr...

Detektywie.

Po schowaniu ciała porucznik Kitsuragi opuści cię do następnego poranka. Możesz zająć się zadaniami pobocznymi, a nawet głównym śledztwem, choć to ostatnie może być nieco trudniejsze. Zaplanuj odpowiednio moment jego wyruszenia.

Słowo to zawisa w przestrzeni podwórza. W oddali szczekają psy, słychać szum ruchu ulicznego...

Detektywie.

„Włożymy go do worka i zaniesiemy do kojca transportowego mojej kineemy. Worek na zwłoki powinien powstrzymać rozprzestrzenianie się odoru podczas transportu...”

„Zawiózłbym go do koronera, ale na to jest już dzisiaj za późno... Zrobię to jutro z samego rana. To nie problem”.